Her mektubun bir alıcısı vardır; bazen bir insan, bazen bir şehir, bazen bir hayvan, bazen de yıllardır içimizde taşıdığımız bir duygu…
Bu başlık altında istediğiniz kişiye, geçmişe, geleceğe, çocukluğunuza, özlediğiniz birine, söyleyemediğiniz sözlere ya da hiç var olmamış birine bir mektup yazabilirsiniz.
Belki de sıradaki mektup, yıllardır yazmayı beklediğiniz mektuptur.
Sevgili Çeşme,
Herkesin dilinde bir Alaçatı. Alaçatı da Alaçatı. Şöyle Alaçatı, böyle Alaçatı… Ey Çeşme, ey Ilıca, unutuldun mu sen?
Ilıca ne güzeldin. Güneş doğardı doğmasına da seni bırakıp bir türlü batamazdı. Sahilini, denizini kızıla boyayarak giderdi. Sanki o kızıllığın tadını çıkarmak için biraz daha oyalanırdı. Şimdi daha güneş batmadan Alaçatı’nın sokakları, evleri, barları, kafeleri yakıyor ışıklarını. Güneş de hiç arkasına bakmadan çekip gidiyor.
Gösterişli gülüşler, yapmacık mimikler. Alaçatı, Alaçatı, gene Alaçatı. Hani Ilıca’nın naif insanları? Çocukları seven, sahilde denizin keyfini çıkaran abiler, ablalar, amcalar, teyzeler… Siz de mi güneş gibi çekip gittiniz yoksa?
Ah Ilıca sahili… Herkesin dilinde buz gibi Alaçatı Port var ama senin yerini dolduramaz. Ilık suyunda saatlerce yüzen çocuklardık. Yüzmeyi sende öğrendik. İlk deniz yıldızını sende gördük. İlk midyeyi sende topladık. İlk altın küpemizi kumların arasında sende bulduk. İlk balığımızı sende tuttuk. İlk harçlığımızı sende kazandık. Belki de ilk kalp çarpıntımızı, ilk aşkımızı da sende yaşadık.
Sokaklarında bilye oynardık Çeşme. Dikenli çalıların arasındaki patikalarda yürürdük. Gösterişli villalar mı yükseldi oralara? Demir kapılarla, uzun duvarlarla çevrili kimsesiz evlerde çocuksuz sokaklarda mı yaşanıyor artık hayat?
Peki ya sahilin kenarındaki o koca incir ağacı… Dallarının arasına saklanır, saatlerce sohbet ederdik. Şimdi otopark olmuş. Çocuk seslerinin yerini korna sesleri, toprak kokusunun yerini egzoz kokusu almış. Rüzgârın bile boynu bükük eser orada. O incir ağacını tanıyanlar bilir. Sadece ağaç gitmedi; çocukluğumuz da onunla birlikte söküldü.
Hoşça kal Ilıca. Seni unutan çok olmuş olabilir. Ama seni özleyen çocuklar hâlâ var.