Belkide umut etmeyi bırakmak gerek.
Yalnızca yarış atı gibi koşuşturmak yeterlidir, yaşamayı hakketmek için.
En büyük zulmü düşünerek mi verir kendine insan.
Bazen vicdan bile bela oluyordur belki,
Kendini terkedebilir mi insan,
bırakır mı sevmeyi sevilmeyi?
Tek bilmek istediğim neden dünyaya geldiğim.
Hakkediyor muyum burada olmayı?
Bıraksa insanlar hesap sormayı,
gözleri yalanları söylemese mesela
insan denen varlık ne menem bir şey ki!
Bu kadar bekletiniyi sırtına yükleniyor.
Ağladığında kalk ağlama yap denmese mesela.
Bunu dediğim için kendimi suçlu hissetmesem…