1)Ne olur sanki bıraksan herşeyi. Neden bu kadar anlamlı senin için suçlu veya masum olmak?
İçimde kabul etmeyen, inkar eden hem masum olmak için çırpınan hem de suçlu olacak kadar pasif bir ses var. Sen söyle kendine karşı çıkabilir misin ruhunu ezip geçebilir misin? Hadi kendinden vazgeçtim, masumlardan da vazgeçebilecekmisin?
2)Sen hak savunucusu falan mı zannediyorsun kendini. İnsanlık asırlardır yapamadı, sen mi temiz kalabileceksin. Bırak artık kirlen kirlenebilecegin kadar zaten kire yine de bulanıp çıkıyorsun, her halükarda temiz kalamıyorsun.
Temiz olmadığımı kanıksamaya, kendime yedirmeye çalışıyorum. Bıraksalar alışıcam belki ama çamur atıyorlar. Basit bir hata geri dönülmez bir dehliz sanki. İnsanlığımı bırakmaya çalışıyorum, yapamıyorum, duygularımın esiri oldum sanki. En güvenli yer bu araf çünkü seçeneklerim var en azından kabullendigimde; dilim, kalbim ,aklım bağlanıyor sanki.
3)Neden olması gerekene bu kadar direniyorsun, gücün kaldı mı sahi gerçeği bilip, kabul etmemek, onaylanmamak zoruna gitmiyor mu? Nasıl yapabiliyorsun, kalabalıklar arasında kimseye dokunmadan, onlara çarpsan bile umursamadan nasıl yapabiliyorsun. Suçlusun aslında biliyor musun?
Zaten yapamıyorum, yaşayamıyorum yanıyorum. Ama sesimi çıkartamıyorum çünkü kimse bu meşaleyi yaktığımı bilmesini istemiyorum.