Ben de sadece dağda bir çoban, inşaatta bir işçi, küçük bir memur, bir ev hanımı, bir başarılı ögrenci olmak istedim bunlardan herhangi biri bana fazlasıyla yeterdi.
Ama hayat bana ne bir öğrenci, ne bir öğretmen, ne bir yazar, ne de bir pastane ticaret alanı bıraktı. evet, hayata karşı çok öfkeliyim çünkü kendimi bir oda da hapsedilmiş ve tüm suçların sahibi yapmış kaçacak alanım kalmadı.
oysa ben sadece insanlara yardım etmek, kendi ayaklarımın üstünde durmak istemiştim.
insafsızca yargı dayatan bakışları, hareketleri ile daha baştan yok saydı hayat beni.
Çok mu zor bir öğretmen olmak çok mu zor du bir şans vermek.
kumar gibi oynadı hayat benimle
Umut sattı gerçek diye, hayatın kuralları gerçekleri yüzünden kendimi çok suçladım.
Ama yeter artık sıra bende artık ben onu sorgulayacak bana kaybedecek hiçbir şey bırakmadı.
Ben saklanmak için sustum, insanlar saklanmak için konuştular.
Her biri kendine göre uygun veya değil biri olmayı o somut değerlere sahip biri olmayı başardı yada öyleymiş gibi yaptı.
Evet ben bir bu hayatta maske almaktan ,öyleymiş gibi yapmadım
çünkü bunu alacak bir fırsat bile vermedi hayat.
Emin olun, benden daha fazla benden rahatsız olamazsınız.
Buradaysam eğer, acımı daha fazla tek başıma taşıyamamdan, somut bir insan duysun b
ilsin istedim