Hepimiz apayrı hayatlar yaşıyor, apayrı hayatlara dokunuyoruz. Bu hayat mücadelesinin ortasında en son ne zaman, ne için “Keşke” ile başlayan bir cümle kurdunuz? Ya da hayatta ki en büyük pişmanlığınız nedir?
1 Beğeni
Keşke ilkokul ikinci sınıfta hademenin kızıyla dalga geçmeseydim. Bizimle aynı sınıftaydı, temizlik malzemesi kokuyordu diye bir gün ona annesinin yanında “Ha ben de diyorum bu niye tuvalet gibi kokuyor.” demiştim. Orada tuvalet temizleyicisini kastettim ama “pis kokuyorsun” demiş gibi oldum. Söyledikten sonra anında pişman oldum ama utançtan özür dilemeye bile cesaret edemedim.
2 Beğeni
Bir sürü var da.
En son kurduğum keşke’li cümlem : keşke benim de işim olsaydı da ben de o kadar uzağa gidebilseydim.
Bugün hissettiğim keşke : keşke konuşabilseydim.
Geçmişe dair keşke’m : keşke sevmediğim bölümde devam etmeseydim.
Bende kendi soruma cevap vereyim bari;
Şuan için “keşke” pişmanlığı yaşamıyorum ama olayın yaşandığı an baya üzülmüştüm ve bir süre “keşke demeseydim” demiştim. 10 sene kadar önceydi bir bijuteri dükkanı açmıştık. Ben o dönemler 18 yaşlarındayım. Dükkan okul çevresinde olduğu genelde küçük çocuklar vs gelirdi. Bir kız çocuğu geldi bir şeyler aldı ama parası çıkışmadı sonra getiririm dedi. Bir sonraki gün yeniden geldi bir şeyler bakıyordu dükkan da kalabalıktı ve ben “canım benim senin şu kadad borcun vardı” dedim. Sonrasında o kadar üzüldüm ki bir süre “keşke” dedim içimden. Daha sonra özür dilemiştim ve kızcağızı ne zaman görsem ufak tefek şeyler hediye etmiştim; kolye, toka, bileklik vs. Tabii ki yaptığım patavatsızlığın telafisi olamazdı ama en azından yüzünü bir nebze güldürmeyi başarmışım. Bu olay o dönem bana bol bol “keşke” dedirtti.