Mayk'ın Maceraları - 1. Bölüm

Zebiniso_Saparova · Temmuz 22, 2026, 5:57öö

Kitap Hakkında:
“Mayk’ın Maceraları” (Sınırsız Dünyalar, Sonsuz Maceralar), Türk dilinde kaleme aldığım fantastik ve bilimkurgu türünde bir romandır. Başkarakterimiz Mayk’ın her bölümde farklı gemilerle uzay, yer altı ve su altına yaptığı gizemli sarguzashtları konu almaktadır. Yorumlarınızı ve eleştirilerinizi merakla bekliyorum.

Bu kitabımı üstadım, fantastik yazar Hocıakbar Şayhov’un aydınlık hatırasına adıyorum.*

ÖNSÖZ

Eseri okuyup bitirdikten sonra sizlere hoş geleceğini umuyorum. Onda iyilik yüceltilmiş, kötülük ise kınanmıştır. Baş kahraman iyi bir insan olduğu için mutlu ve zengin bir insana dönüşür. O her zaman vicdanının sesiyle hareket eder. Eserden çok şey öğrenebilirsiniz. Ben elimden geldiğince olayların ilginç ve inandırıcı olmasına çalıştım. Eser fantastik türde olduğu için, tüm olaylar hayal gücümün meyveleridir. Bu eseri okuyarak kendinize gereken sonuç ve bilgilere ulaşacağınızı umuyorum. Baş kahraman Mayk Jekson’un da sizin sevdiğiniz eser kahramanlarınız arasında yer almasını diliyorum. Hayatınız boyunca zorluklarla karşılaşırsanız, onları korkusuzca yenip hedeflediğiniz amaca ulaşın. Sizlere tükenmez huzur, sağlık ve dünyadaki tüm güzellikleri diliyorum. Şans sizi hiçbir zaman terk etmesin! Hayatta daima mutlu yaşayın! Sizleri çok seviyorum.

Yazar.

BALZAK’IN BİLGE KÖPEĞİ

Profesör Balzak’ın odası bir telaş içindeydi. Yeni deneyi için hazırlık yapıyordu ki kapı çalındı — arkadaşı Jek içeri girdi. Jek aslen İngiliz’di; yıllar önce Amerika’da profesörle iş dolayısıyla tanışmış, o günden beri can dostu olmuşlardı.

“Balzak, gemi hazır!” dedi Jek heyecanla kapıdan. “Yarın sabah yola çıkabiliriz.”

Balzak yerinden kalktı, odanın ortasında bir süre düşünceli düşünceli dolaştı, sonra gülümsedi:

“O hâlde, uzun ve zorlu bir yolculuğa hazırlanalım dostum.”

Ertesi sabah saat sekiz buçukta iki arkadaş Antarktika’ya doğru yola çıktılar. Antarktika’da tuhaf, *uçan köpekler* yaşadığına dair söylentiler bilim çevrelerini aylardır meşgul ediyordu — Balzak bu söylentinin doğru mu yalan mı olduğunu kendi gözleriyle görmek istiyordu. Böylece 1758 yılının 24 Ağustos’unda küçük bir bilim insanı ekibi, önlerinde bekleyen sayısız zorluğa doğru yelken açtı.

Antarktika’ya vardıklarında hava buz gibiydi, deniz yüzeyi donmaya başlamıştı bile. Gemiyi demirleyecek uygun bir yer bulmak saatler sürdü; ancak akşama doğru elverişli bir koy buldular. Ekibin yarısı karaya çıkıp çadır kurdu, Balzak’ın önderliğinde bir grup çevreyi keşfe çıkarken diğerleri ateş için odun topladı. Bölgenin güvenli olduğuna emin olduktan sonra herkes malzemeleri gemiden indirdi ve nöbetçi bırakarak dinlenmeye çekildi.

Sabah saat altı on beşte tuhaf sesler duyan Balzak, sessizce sesin geldiği yöne yürüdü. Ama ne kadar arasa da hiçbir şey bulamadı. Çadıra döndüğünde diğerlerinin de aynı sesi araştırdığını gördü — ama bir hafta boyunca üzerinde tuhaf resimler olan bir mağara ile birkaç süs eşyasından başka hiçbir iz bulamadılar.

Nihayet ikinci haftanın sonunda, o gizemli ses yeniden duyuldu. Sesin geldiği yere vardıklarında hepsi olduğu yerde donakaldı — kimileri şaşkınlıktan bayılacak gibi oldu. Gökyüzünde, kuşlar gibi kanat çırpan köpekler uçuyordu! Uçan köpekler denizden balık avlayıp yavrularına getiriyordu.

“Bunlardan birini yakalayıp incelemeliyiz,” dedi Balzak parlayan gözlerle.

Köpekleri kendilerine ısındırmak için günlerce gemideki yiyecekleri paylaştılar. Sonunda ürkek bir yavru onlara yaklaştı. Profesöre göre bu yavru öksüzdü, çünkü hiçbir yetişkin köpek ona sahip çıkmıyordu. Yavruyu tamamen alıştırdıktan sonra onu da yanlarına alıp gemiyle yola çıktılar.

Ama kader başka türlü yazılmıştı. 1758 yılının 20 Ekim’inde korkunç bir fırtına koptu, gemi parçalandı. Enkazdan kurtulabilenler filikalara sığındı — yiyeceksiz, sadece bir avuç suyla iki gün boyunca sürüklendiler. Harita olmadan yön bulamıyor, yalnızca geceleri yıldızlara bakarak yol alıyorlardı. Açlık, hastalık ve devasa dalgalar bir bir can aldı: önce ikisi, sonra üçü daha… Sonunda filikada yalnızca dört kişi kalmıştı, ikisi deniz tutmasından kıvranıyordu. İki gün sonra onlar da hayata veda etti.

Geriye yalnızca Balzak ve Jek kalmıştı. Yanlarında, o küçük Uçan Köpek de yüzüyordu — suya dalıp balık avlıyor, hem kendine hem de iki adama yiyecek getiriyordu. Sonunda, 1758’in 1 Aralık’ında, bitkin ve perişan bir hâlde Amerika kıyılarına ulaştılar. Ama tam kıyıya çıkarken Jek son nefesini verdi.

Balzak’ın Antarktika’ya gittiğini bilmeyen köyün insanları, onun eşyalarıyla birlikte — kılık değiştirmiş bu tuhaf köpeği de — akrabalarına teslim etti. Akrabalar hayvanı hemen zincire vurdu. Ama özgürlüğün tadını almış olan köpek, bir gece bütün gücüyle direnip zinciri kopardı ve kaçtı.

Sokaklarda kimsesiz, korkak ve aç dolaşıyordu artık. Sokak köpekleri onu kovalıyor, kimse ona bakmıyordu. Bitkin ve bakımsız bir hâle gelmişti. Bir gün kendini bir dereye attı; suya dalıp çıkıyor, yeniden dalıyordu. Kimse ona aldırış etmezken, yoldan geçen bir çocuk durdu ve onu izlemeye başladı.

Simsiyah ve dağınık saçlı, gözleri deniz suyu gibi masmavi; aslında beyaz tenli olmasına rağmen güneşte esmerleşmiş teniyle kendine has bir hâli olan on iki yaşındaki bu çocuğun adı Mayk’tı.

Köpek sudan çıkınca çocuk seslendi:

“Gel buraya, korkma…”

Köpek uzun süre yaklaşmadı. Ama Mayk sabırla bekledi, elindeki yiyeceği uzattı. Köpek çekine çekine yanına geldi ve yemeye başladı.

Mayk onu evine götürdü. Ama köpek o kadar bakımsız görünüyordu ki, çocuğun anlattıklarını duyan ebeveynleri endişelendi:

“Bu hayvan hasta olabilir, doktora götürelim,” dedi babası kaşlarını çatarak.

Mayk, ailesinin kendisine tam inanmadığını fark edince, “Yok canım, ben biraz abarttım galiba,” diyerek durumu geçiştirdi. Ama içten içe köpeği hiç gözden kaçırmadı, her an yanında tuttu. Ona Conjuror — yani “Büyücü” — adını verdi. Meraklı bir çocuk olan Mayk, köpeğinin her hareketini dikkatle izliyor, hatta bir keresinde onun uçtuğunu fotoğraflamaya bile çalışmıştı — ama film her seferinde yanmış çıkıyordu, sanki biri bilerek engelliyormuş gibi.

Kış gelince Conjuror’ın peşinden gitmeyi bıraktı Mayk. Ama bir gece köpeğin odasında olmadığını görünce, eline bir el feneri alıp onu aramaya çıktı. Nehir kıyısına vardığında, ay ışığında suda yüzen tanıdık bir gölge fark etti.

“Conjuror! Conjuror, dön!” diye bağırdı sahilde koşarak.

Ama köpek durmadı, sulara karışıp gözden kayboldu — bir daha da görünmedi.

Mayk’ın hayatını altüst eden, onu sayısız gizemli olayla tanıştıran o esrarengiz köpek artık yoktu. Ona öyle alışmıştı ki, yıllar sonra bile onun asıl sahibinin izini sürmeye karar verdi. Araştırmaları onu Balzak’ın akrabalarına götürdü ve profesörün son yolculuğunun Antarktika olduğunu öğrendi. Ama kendini bu sırrı çözmek için henüz çok genç bulup, bu görevi yıllar sonrasına erteledi.

Zaman aktı, Mayk büyüdü. Yirmi yaşına geldiğinde — tam da olgunluğa erdiği o yıl — kendisi gibi genç bilim insanlarıyla birlikte büyük bir gemiyle Antarktika’ya, o gizemli uçan köpeklerin izini sürmek üzere yola çıktı. 1774 yılının 14 Temmuz’uydu.

Uzun ve zorlu bir yolculuktan sonra kıtaya ulaştılar, gemiyi uygun bir yere demirlediler, sahile çıkıp çadır kurdular. Yavaşça çevreyi araştırmaya başladılar ama iki hafta boyunca hiçbir iz bulamadılar. Her geçen gün biraz daha içerilere ilerliyorlardı. Şiddetli fırtınalar, kar yağışları yolu iyice zorlaştırıyordu. Derken çok yakından tuhaf sesler duymaya başladılar. Birden karşılarına — tek gözlü, devasa yaratıklar çıktı: Kar Adamlar, yani Siklopslar!

İnsanlar küçük olduklarından önce fark edilmediler. Ama Kar Adamlardan biri bir kıpırtı sezdi ve içlerinden birini yakalamaya çalıştı…

***

*Şimdi macera Mayk’ın kendi ağzından devam ediyor:*

"Kaçmaya çalışsak da Kar Adamlar bizi kolayca yakalayabilirdi; devasaydılar, bizi eğilip tutmaları zor olmuyordu. Yine de bu fırsattan yararlanıp kaçmayı başardık. Ama her adımlarında onlardan uzaklaşmak inanılmaz zordu. Ne kadar koşsak da bir yere varamadık, sonunda bizi yakaladılar. Bizi tutmaya devam ettiler. Artık hayattan umudumuzu kesmiştik ki — birden gökten tuhaf yaratıklar saldırdı onlara!

Ben o yaratıkları hemen tanıdım. Onlar Uçan Köpekler’di! Kar Adamlarla amansız bir savaşa tutuştular. Sonunda Kar Adamlar yenilip savaş alanını terk etti. O anda Uçan Köpeklerin lideri yanıma gelip bana sürtünmeye başladı.

Onu hemen tanıdım — Conjuror’dı bu!

‘Merak etme, iyiyim,’ dedi bana tertemiz bir İngilizceyle.

Şaşkınlıktan donakalmıştık. Bana Uçan Köpeklerin aslında çok eskiden beri var olduğunu ve daha nice ilginç şeyi anlattı. Ben ona sorup duramadım:

‘Peki neden beni terk edip gittin?’

Sakin bir sesle cevap verdi:

'Profesör Balzak’la gitmemin sebebi, beni ilk gören insan o olmasıydı. Biz Uçar Köpekler, insanlar geldikten sonra onların yaşayışını incelemeye karar verdik — çünkü dost mu düşman mı olduklarını anlamamız gerekiyordu. Aramızda konuşup beni insanlarla göndermeye karar verdiler. Kendimi korkak ve çaresiz bir köpek gibi gösterdim, güvenlerini kazanıp onlarla yola çıktım. Ama o korkunç fırtınada gemi battı. Filikayla kurtulanlarımız gitgide azaldı; ikimiz kalınca, kimsenin memleketine ulaşamayacağına emin oldum. Geceleri, herkes uyurken filikayı dişlerimle tutup büyük bir hızla yüzdürdüm ben. Günler sonra kara göründü. İnsanlar son güçleriyle kürek çekip kıyıya ulaştı.

Ama içlerinden biri orada can verdi. Yalnızca Profesör Balzak hayatta kalmıştı, o da bilinçsiz hâldeydi. Bir hafta sonra o da vefat etti — bu yüzden Antarktika’ya neden geldiklerini bir türlü öğrenemedim.

Beni onun eşyalarıyla birlikte akrabalarına teslim ettiler. Çok kötü insanlarmış. Beni zincirleyip dar bir yere kapattılar. Uzun uğraşlardan sonra zinciri kopardım, oradan kaçtım. Hemen kendi yurduma dönmek istedim ama arkadaşlarıma verdiğim sözü hatırlayıp vazgeçtim. Ne var ki burayı ilk kez görüyordum, her şeyden ürküyordum. Açlıktan bir deri bir kemik kalmıştım, sokak köpekleri beni paralamaya çalışıyordu. Bir akşam suya atlayıp kendi yurduma dönmeye karar verdim — tam o sırada seni gördüm, seni izlemeye başladım. İlgini çektiğimi anlayınca sudan çıkıp sana yaklaştım. Sen de beni evine götürdün. Ben de sessizce, dikkatlice insanları gözlemledim. Onları yeterince tanıdıktan sonra kendi yurduma döndüm.'"

Conjuror hikâyesini bitirince, kimseye söylememek şartıyla Uçan Köpeklerin yaşamı hakkında bilgi vereceğini söyledi. Söz aldıktan sonra bizi köpeklerin hazinesine götürdü. Mağara pek büyük olmasa da, içindeki türlü büyüklükteki taşlar onu gösterişli kılıyordu — hâlâ göremediğimiz o kadar çok taş vardı ki! Conjuror onları teker teker anlattı, sonra bize köpeklerin insanlarla nasıl dost olduğunu anlattı:

Anlattığına göre, çok eski zamanlarda, dinozorlar yok olduktan sonra Yeni Dünya doğmuş. Bu yeni dünyada insanlar, hayvanlar ve bitkiler yaratılmış. İnsanoğlu maymundan değil, doğrudan insan olarak yaratılmış — Conjuror bunu özellikle vurguladı. Bugün bilim alanında geride kaldığımızı, insansı maymunların ise eski maymunların torunları olduğunun bilimsel araştırmalarla kanıtlandığını söyledi. Bu acı gerçeği kabullenmek zor olsa da, doğru olduğu için kabul etmek zorunda kaldık.

Sonra uçabilen ve yüzebilen köpeklerin nasıl ayrıldığını anlattı: İçlerinden biri insanlara yardım edince, insanlar köpekleri evcilleştirmeye başlamış. Yeni ortama alışan köpeklerin kanat ve pençe zarları giderek zayıflamış. İnsanlar Uçan Köpekleri yakalayıp kendi koşullarına uydurarak onlara türlü görevler yüklemiş. Buna kızan Uçan Köpekler toplanıp çok daha uzak bir yere — yani Antarktika’ya — göç etmişler. Geride kalanlarsa artık ne uçabilen ne de yüzebilen sıradan köpeklere dönüşmüş. O güne dek bu toprakları hiç kimse bilmiyormuş; eğer kendileri söylemeseydi, hangi bilim insanı gelse de bu yeri asla bulamazmış.

Böylece, insanlarla yaşayan köpekler birçok özelliğini kaybetse de bazılarını hâlâ koruyormuş. Kimi köpeklerde kanat olmasa da pençeleri arasında ince bir zar bulunurmuş. Conjuror, insanlar arasındaki köpeklerin türlü özelliklerini de saydı: kışın üşümemeleri, bazı sebzeleri hiç yememeleri, olacak şeyleri önceden sezip davranışlarıyla belli etmeleri gibi…

Bize daha başka birçok şey anlattı. Ama sizi fazla yormak istemediğim için, yalnızca en önemlilerini anlattım.

Nihayet, Uçar Köpeklerin yurdunu gezip gördükten sonra, kendi yurdumuza dönmeye karar verdik. Yurdumuza sağ salim dönmemize yardım ettikleri için Uçar Köpeklere minnettarlığımızı ilettik. Yurdumuza sağ salim ulaştıktan sonra, Uçar Köpekler hakkında kimseye tek kelime etmedik. Üstelik bilim o dönemde henüz yeterince gelişmediği için, ileride bu olayları bilim insanlarının kendilerinin araştırabilmesine yardımcı olması amacıyla — Uçar Köpekler hakkında, genel olarak da hayatım hakkında yararlı bir kitap yazmaya karar verdim.

Zebiniso_Saparova · Temmuz 22, 2026, 8:21öö

MAYK’IN SU ALTINDAKİ ÜLKEYE YOLCULUĞU

Antarktika’dan döndükten sonra, artık maceralarsız duramayan bir insan olmuştum. Bu yüzden yeni bir yolculuğa çıkmak için biriktirdiğim tüm parayı alıp evden kaçtım. Çünkü annem babam benim saygın bir meslek sahibi olmamı istiyordu; gemilerde canımı tehlikeye atmamı akılsızlık sayıyorlardı. Beni bulmadan önce hemen bir gemiye tayfa olarak yazılıp uzaklara açılmam gerekiyordu.

Elimdeki parayla Kaptan Nik’in gemisine iş buldum. Onlar da benim gibi maceraya susamış insanlardı. Orada yeni dostlar edindim — özellikle Bob, Jek ve Maykl ile çok yakınlaştım.

Amerika’dan küçük bir adaya gidip erzak alacak, sonra tekrar dönecektik. Ama yüzdüğümüz gemi, aniden bastıran sisin içinde bir kayaya çarpıp delindi.

“Gemiyi onarmak için en yakın adaya gitmeliyiz!” diye bağırdı kaptan telaşla.

Gemide beş kişiyi bırakıp geri kalanımız filikalara bindik, rastgele bir yöne doğru kürek çekmeye başladık. Jek’in yönettiği filikada ben de vardım. Uzun süre yüzdükten sonra kara göründü, oraya doğru yönelmeye çalıştık — ama filika birden geri, gemiye doğru sürüklenmeye başladı. Üstüne üstlük, sudan gelen korkunç bir sarsıntı filikamızı ters çevirdi!

Birbirimize seslendik ama fırtınanın gürültüsünde kimse kimseyi duyamadı. Tam o sırada gözüme devasa bir yaratık ilişti. Korku ve şaşkınlıktan ne yapacağımı bilemez oldum. Bir an sonra aklıma kaçmak geldi, yüzmeye başladım.

Neyse ki fırtına beni kıyıya yakın bir yere sürüklemişti. Son gücümle kıyıya çıktım. Garip olan şuydu ki, o yaratık peşimden gelmedi — galiba beni fark etmemişti. Yine de, her ihtimale karşı adanın iyice içlerine doğru kaçtım.

Bir süre içeri ilerledikten sonra bir şeye takılıp düştüm. Ayağa kalkacak halim kalmamıştı. Öylece uzun süre yattım, sonra kafama gelen darbenin sersemliğinden bayıldım.

-–

Ne kadar baygın kaldığımı bilmiyorum. Kendime geldiğimde başımın altına yumuşak, tuhaf bir yastık koyulduğunu fark ettim. İçimde umut belirdi: “Belki burada da insan vardır.” Etrafa bir süre baktıktan sonra susadığımı hissedip su aramaya koyuldum.

Derken birden kulağımı tırmalayan sert bir ses beni ürküttü. Sesin geldiği yöne doğru yürümeye başladım. Az sonra güzel bir şelaleyle karşılaştım — ama tuhaftı, çünkü aşağıdan yukarı doğru akıyordu! Bu tuhaflık beni derinden sarstı; kelimelerle anlatılamayacak kadar hem korkunç hem büyüleyiciydi.

Tam o sırada gözüm şelalenin kıyısında oturan bir yaratığa takıldı. İnsansı, devasa, kürklü bir mahlûktu bu; yüzü bana dönük değildi. Sesin ondan geldiğini düşündüm, çünkü çevrede başka hiçbir canlı yoktu. Ne var ki, çok kitap okumuş biri olarak bile bu kadar güzel ve tuhaf bir varlık görmemiştim.

Birden o garip ses tekrar duyuldu — bu sefer beni fena ürküttü. Yaratık döndü, beni gördü ve bana doğru yaklaşmaya başladı! Yüzü köpeğe, burnu maymuna benziyordu; yanıma geldiğinde kuyruğunun olmadığını fark ettim. Korkudan kıpırdayamadım bile. Beni tek pençesiyle kavradı.

Beni daha iyi görmek için yüzüne yaklaştırdı, dikkatle inceledi, sonra parmaklarıyla nazikçe okşadı. Ben elinden kurtulmaya çalışırken, o beni sıkıca tutup şelaleye doğru koşmaya başladı!

“Ne yapıyorsun, bırak beni!” diye haykırdım içimden — ama sesim çıkmıyordu.

Şelaleye vardığında kendini suya attı. “Su altında nefes alamayıp boğulacağım,” diye düşündüm dehşetle. Ama garip bir şekilde, tıpkı karada olduğu gibi su altında da rahatça nefes alabiliyordum!

Yaratık beni su altındaki muhteşem bir şehre götürdü. Burası inanılmaz güzel ve düzenliydi — sanki eski zamanlarda su altında kalmış bir şehirdi. Az sonra beni büyük ve göz kamaştırıcı bir saraya götürdü. Sarayın güzelliği masallarda anlatılandan bile daha etkileyiciydi.

Yaratık beni içeri götürüp kendisinden biraz farklı görünen başka bir yaratıkla konuşmaya başladı. Ne konuştuklarını anlamadım — çünkü bildiğim hiçbir dile benzemiyordu. Az sonra kapıda bekleyen yaratık içeri girip aceleyle geri döndü, benimle gelen yaratığa bir şeyler söyledi.

Sonra ikisi birlikte beni içeri götürdü. Sarayın içi olağanüstü güzeldi — ressam olsaydım resmini çizer, şair olsaydım güzelliğine şiirler yazardım. Yaratık beni bir kapının önünde bıraktı, içeri girdi, az sonra çıkıp beni elleriyle kaldırıp içeri taşıdı.

Salonun başköşesinde, çok da büyük olmayan bir tahtta, deniz perisine benzeyen bir prenses oturuyordu. Başındaki taçtan onun bir prenses olduğunu anladım. Yaratık beni ot ve yapraklardan örülmüş bir masanın üstüne koydu.

Çok yorgun olduğumdan ayakta duramayıp düştüm, tekrar kalkmaya çalıştım. Prenses çok akıllıydı; yorgunluğumu fark edip elleriyle beni yavaşça yatırdı. Sonra hizmetkârlarına bir şeyler emretti. Hizmetkârlar beni bir başka görevliye teslim etti, o da beni bir odaya götürüp yedirdi, sonra büyük bir yatağa yatmama yardım etti — yaylı olmayan, tahta bir yataktı.

Derin bir uykuya daldım. Gözümü açtığımda tan çoktan atmıştı. Beni prensesin yanına kaldırdılar. Prenses beni nazikçe elinde tuttu, dikkatle inceledi, sonra tekrar masaya bıraktı. Başta o kadar korktuğum yaratıklardan artık korkmuyordum. Zamanla gözüme tuhaf gelen her şeye yavaş yavaş alıştım.

Buraya alışmak kolay olmasa da, sonunda alıştım. Bana çok iyi davranıyorlardı, özellikle prenses beni çok seviyordu. Bana bu güzel yerleri teker teker gezdirdi, tanıttı. Sözde pek usta olmasam da size anlatmaya çalışacağım.

Prenses Gayana ilk olarak bana hazinesini gösterdi. Beklediğim gibi altın ve mücevher yoktu orada — çünkü onlar denizde zaten boldu. Bunun yerine en değerli şeyleri, bir sandık içinde saklanan, kendinden tuhaf sesler çıkaran taşlardı.

Şaşkınlıktan donakalmıştım — çünkü taşlardan çıkan o garip sesler denizde fırtına koparıyordu! Hayret ve korkuyla bu manzarayı izliyordum.

“Böyle şeylerden korkma,” diye söze başladı Prenses Gayana. “Ben bu taşları elime aldığımda küçücük bir kızdım. Annem babam erkek evlat göremediği için beni prenses ilan ettiler.”

Sonra Prenses Gayana, atalarından beri kuşaktan kuşağa aktarılan bu büyülü taşların efsanesini anlattı bana:

"Bir zamanlar bu şehir yeryüzündeydi. Kralı adaletli biriydi. Ülkesi uzun yıllar huzur içinde yaşadı. Ama zamanla, tahta geçen şehzade bencil ve zalim çıktı. Her geçen gün zulmü arttı, çeşitli iftiralarla halkına eziyet etti. Casusları aracılığıyla dünyada nice zengin ülkeler bulup, ordu toplayıp onları istila etti, yağmaladı.

Derken bir gece, düşman onun da şehrine saldırdı ve halkı katletmeye başladı. O gece öyle çok kan döküldü ki, yeryüzü kıpkırmızıya boyandı sanki. Bu dehşete kapılan gökyüzü melekleri, Tanrı’nın emriyle bu şehri suya gömdü. Ama melekler acıyıp şehirdeki masum insanları kurtardılar. Kral günahı yüzünden idam edildi. Geriye yalnızca bir kız çocuğu kaldı. Melekler onu ülkeye prenses ilan ettiler. Prenses, ülkeyi adaletle yönetsin diye melekler bu taşları ona emanet etti, korumasını buyurdu. Prenses ülkeyi eski haline getirip yeniden güzel bir şehir kurdu. İşte böylece, nice nesillerdir bu ülke ve bu taşlar kuşaktan kuşağa aktarılıp geliyor. Aslında bu efsane masal gibi görünse de gerçeğe çok yakındır.

Şimdi sana ülkemin en güzel yerlerini göstereceğim. Bu devasa yaratıklardan korkma, çünkü onların görünüşü aldatıcıdır. Bazı insanları görünüşünden iyi sanırsın ama tam tersine kötü çıkarlar. Bu yaratıklar bizi korur ve en zor işlerimizde bize yardım eder."

Prenses Gayana bana daha birçok yer gösterdi, tarihini anlattı. Ama sizi sıkmamak için hepsini tek tek saymayacağım. Prenses Gayana’nın bana gösterdiği eşyalar arasında büyülü bir kırık ayna, at kuyruğundan örülmüş bir tarak, maymun derisinden yapılma bir şapka, eşek dişinden oyulmuş büyülü bir kolye, tersine dönen bir saat, gagasız kuşlar, denizlerde yaşayan — bize henüz bilinmeyen — güzel bir balığın pullarından dikilmiş antika bir ceket ve daha nice eşya vardı.

Bu ülkeyi iyice gezip tanıdıktan sonra eve dönmeye karar verdim. Prensese bu kararımı söylediğimde çok üzüldü, ama tekrar ziyarete geleceğime söz verince ancak o zaman razı oldu.

Yaratıkların yardımıyla yapılan bir gemiyle su yüzüne çıktım. Beni uğurlamaya bizzat Prenses Gayana’nın kendisi geldi. Onun emriyle gemime tuhaf meyveler yüklediler. Prenses Gayana’ya teşekkür edip, değersiz de olsa, sevgili şapkamı ona hediye ettim. Onlara epeyce alışmış olduğumdan, ağlayarak vedalaştık ve sevgili yurduma döndüm.

Zebiniso_Saparova · Temmuz 23, 2026, 5:00öö

MAYK’IN KIZILDERİLİ TOPRAKLARINA YOLCULUĞU

Kendi yurduma döndüğümde annemden babamdan epeyce azar işittim. Beni affedip evlendirmek istediler. Ben de artık huzurlu bir hayat sürüp bir daha asla maceraya çıkmayacağıma söz verdim. Güzel bir İspanyol kıza evlendim, ticaretle uğraşarak sakin bir hayat sürmeye başladım.

Ama derken yurdumuza aniden bulaşıcı bir hastalık yayıldı, halkı dehşete düşürdü. Bu hastalığa yakalanan biri ölebiliyordu bile. Ailemin ve hemşehrilerimin güvenliğini sağlamak için sözümü bozmak zorunda kaldım — Kaptan Braun ile birlikte ilaç getirmek üzere İspanya’ya doğru yola çıktım.

Yavaş yavaş okyanusta ilerliyorduk. 1784 yılının tam kış ortasıydı. 15 Ocak’ta şiddetli bir fırtına koptu. Ne kadar geri dönmeye çalışsak da başaramadık. Bir an gemi dümeni Kaptan Braun’un elinden kurtuldu. Gemi sarsıldı, kayalara çarptı.

“Filikalara binin, çabuk!” diye bağırdı kaptan. “Akıntının götürdüğü yöne doğru gitmemiz gerek!”

Bu fırtına muson rüzgârlarıydı — bunu macera kitaplarında okumuştum. Yılda iki kez eser bu rüzgâr: yazın okyanustan karaya, kışın ise tam tersi, karadan okyanusa doğru eser. Şimdi tam kış ortasında karadan okyanusa esen bu rüzgâra karşı yüzmek bizim için gerçekten zordu.

Can yeleklerimizi takıp kendimizi denizin insafına bıraktık. Ben o kadar bitkindim ki uyuyakalmışım. Bir an şiddetli bir sarsıntıyla uyandım — rüzgâr filikamızı bir kayanın ortasına sürüklemişti. Filikayı oradan çıkaramayacağımızı anlayınca, yelek kayışlarımızı sıkıca bağlayıp kendimizi denize attık.

Ne kadar yüzdüğümü bilmiyorum, ama birden gözüme kara göründü. Son gücümü toplayıp kıyıya doğru yüzmeye başladım. Kıyıya vardığımda sürüne sürüne çıktım, ama şiddetli yorgunluktan kendimden geçtim.

Kendime geldiğimde etraf aydınlanmış, güneş doğmuştu bile. Yerimden kalkıp arkadaşlarımı çağırmaya başladım. Hiçbir ses gelmeyince içeri doğru ilerlemeye karar verdim. Yolda seslenmeye devam ederek yürüyordum. Az ilerledikten sonra birden önümde kemikler belirdi.

Kemikleri elime alıp inceledim — insan kemikleriydi bunlar! Bedenimi saran korku ve dehşetle bağırmaya başladım. Tam o sırada kulağıma kızılderili çığlıklarına benzeyen sesler çalındı. Son gücümle kıyıya doğru koşmaya başladım — ama epeyce gecikmiştim. Kızılderililer beni çevreleyip yakaladılar.

Büyük bir ateş yakmışlardı, çeşitli sesler çıkararak dans etmeye başladılar. Ben bu dehşet verici manzarayı seyretmekten başka çare bulamadım. Kol bacağımı bir odunun üstüne bağlayıp ateşin önüne götürdüler. Korkudan bağırmaya başladım. Kızılderililerden biri sesimi kesmek için ağzıma tuhaf bir meyve tıktı.

“Artık hayattan umudumu kestim,” diye düşündüm, gözlerimi yumdum.

Tam o sırada birinin bağırdığı kulağıma çalındı. Beni yere koyup sesin geldiği yöne doğru koşmaya başladılar. Neden böyle yaptıklarını anlayamadım — koştukları yer uzak olmasa da, hangi amaçla koştuklarını bilmiyordum. Az sonra kızılderililer yeniden gelip beni, hâlâ odunla bağlı hâlde, alıp götürdüler. Reisleri olduğu anlaşılan birinin önüne getirdiler. Diğer kızılderililerin ona itaat etmesinden onun başkanları olduğunu anladım.

Beni dikkatle inceledikten sonra büyücüye benzeyen yaşlı bir kadının yanına götürdüler. Büyücü kadın çeşitli büyüler okuyup üzerime tuhaf tozlar serpmeye başladı. Ne kadar uyanık kalmaya çalışsam da gözlerim kendiliğinden kapandı, aksırarak uykuya daldım. Sonrasında ne olduğunu hatırlamıyorum.

-–

Kendime geldiğimde çevremde kimse yoktu. Kol bacağımı bağlayan halat epeyce gevşemişti. Fırsattan yararlanıp halatı çözüp kendimi kurtardım. Elim ayağım uyuşmuştu; iyice ovup yavaşça ayağa kalktım.

Çevreyi dikkatle gözlemleyerek yavaş yavaş içeriye doğru ilerledim. Biraz ileride kızılderililer ateşin etrafında oturmuş sohbet ediyordu. Dillerini anlamadığımdan ne konuştuklarını çözemedim. Bu yüzden yalnızca izlemeyi tercih ettim.

Biraz daha içeriye ilerlediğimde tuhaf sesler duymaya başladım. Bu sesler korkutucu olsa da merakım daha ağır bastı, sesin geldiği yöne doğru ilerledim. Orada aslana benzer, garip bir mağara gördüm. Yaklaştığımda, beni büyüyle uyutan büyücü kadının orada tuhaf dualar okuduğunu gördüm.

Büyüyü okuyup bitirince sıradan bir taş, korkunç bir yaratığa dönüştü! Bu yaratığı hiç görmediğim bir şey olduğu için size tam olarak tarif edemeyeceğim, bu yüzden özür dilerim. Onu görünce dehşet ve korkudan donakaldım. Yaratık uzundu, kırk ayaklıya benzer kol ve bacaklarla hareket ediyordu. Büyücü kadın ise ona bir şeyler anlatıyordu.

Birden her yeri bir gürültü kapladı. Kızılderililer benim kaybolduğumu fark edip aramaya başlamışlardı. Onlardan kaçmaya çalıştım ama beni çevreleyip yakaladılar. Sonra beni yeniden kıyıya götürüp birini beklemeye başladılar. Az sonra büyücü kadın, az önceki yaratıkla birlikte geldi.

Büyücü kadın — nereden öğrendiğini bilmediğim — tertemiz bir İngilizceyle konuşmaya başladı:

“Sen bizim adamıza gelip büyük bir günaha battın. Günahının bize bulaşmaması için seni bu yaratığa yedirip, seni taşa çevirip nehre batıracağız!”

Kadın sözünü bitirince gökyüzüne bakıp öyle bir haykırdı ki, gökte şimşek çaktı. Yaratık beni uzun kollarına alıp kaldırdı. Korksam da gözlerimi kapatmadım, o çirkin yüzüne dik dik baktım. Beni yemek üzere ağzına yaklaştırınca gözlerimi yumdum.

Tam o sırada sudan büyük bir kasırga kopmuş gibi bir ses duyuldu. Sudan devasa bir yaratık çıkıp beni tutan mahlûku fırlatıp attı! Kızılderililer aniden “Gova! Gova!” diye bağırarak arkalarına dönüp kaçmaya başladılar.

Sudan çıkan yaratık, beni sekiz ayaklı canavarın elinden kurtardı. O yaratığı tanıdım — Gayana’nın deniz mahlûkuydu bu! Tam o an sudan, deniz perisi gibi güzel bir kız çıkageldi. Elbiseleri bile kendinden ışık saçıyordu.

“Ben Gova,” dedi bana İngilizce, gülümseyerek. “Su krallığının prensesiyim.”

Ben de kendimi tanıttım. Beni tanıdığını ve su altındaki ülkenin prensesi Gayana’nın ricası üzerine yardıma geldiğini söyledi. Sonra kendisiyle gelmemi teklif etti.

“Kızılderililerden kurtulacağım!” diye düşündüm sevinçle, ve bu teklifi seve seve kabul ettim.

Zebiniso_Saparova · Temmuz 23, 2026, 3:50ös

MAYK’IN SU ALTI MUCİZE KRALLIĞINA YOLCULUĞU

Onlarla birlikte suyun derinliklerine daldım. Orada rahat nefes alabilmem için Prenses Gova, suyu büyüsüyle havayla zenginleştirdi. İşte o zaman ben de rahatça nefes almaya başladım.

Orada deniz otlarını, balıkları, efsanevi deniz perilerini ve türlü kılıklardaki büyücüleri gördüm. Bunlar hakkında size birazdan ayrıntılı anlatacağım. Prenses Gova beni akşam için bir davete çağırdı. Beni giydirmesi için oda hizmetkârını görevlendirdi. İçerideki hizmetkâr, odadaki eşyaları tanıtıp çıktı.

O kadar yorgundum ki hemen uykuya daldım. Az sonra biri beni yavaşça çağırıyormuş gibi hissettim. Kalkınca hizmetkârın çağırdığını anladım — bana davet için giysi getirmişti. Beni giydirip hazırladıktan sonra aşağıya, ziyafete inmemi söyledi.

Ziyafette su altı ülkesinin prensesi Gayana’yı da gördüm.

“Mayk! Demek sen de buradasın,” dedi Gayana gülümseyerek. “Gova sana burayı gezdiriyor mu bari?”

“Evet, Majesteleri,” dedim eğilerek. “Her şey öyle güzel ki, anlatmaya kelimeler yetmiyor.”

Ziyafet boyunca birçok büyü gösterisi sergilendi, çeşitli dans türleri sahnelendi. Ziyafet ilerledikçe ben de bazılarını öğrenmeye çalıştım. Ayrıntılı anlatsam sizi sıkabilirim, sözün kısası, ziyafet muhteşem geçti.

Ziyafetten sonra Prenses Gayana’ya bir kez daha teşekkür edip vedalaştım. Prenses Gova ise bana ertesi gün türlü mucizevi ve büyülü şeyler göstereceğine söz verdi. Dinlenmem için odama gittim.

-–

Sabah kalkıp kahvaltı ettikten sonra Prenses Gova ile birlikte gezmeye çıktık. Bana bir sürü garip, muhteşem, büyülü şey gösterdi.

“Şuna bak, Mayk!” dedi Gova, elini bir su bitkisine doğru uzatarak. “Bunlar kendinden ışık saçan çiçekler — sıradan bitki değiller, büyülü canlılar.”

Bunların hepsini tek tek anlatsam sizi yorarım diye düşünüyorum, o yüzden yalnızca isimlerini sayacağım, ne yalan söyleyeyim. Bunlar tüylü, ışıldayan çiçekler, kendinden nur saçan otlar, çeşitli büyülü yaratıklardı — bazıları bana neredeyse şeytanları andırıyordu.

Sonra Prenses Gova bana denizlerin, nehirlerin, okyanusların derinliklerinde saklı olağanüstü güzellikte şeyler gösterdi. Onları tam olarak tarif etmem güç olsa da, yapısını anlatmaya çalışayım: örümceğe benzer, yuvarlak, yıldız biçimli ve daha türlü şekillerde yaratıklar; kuyruksuz, kulaksız, yavrusunu sırtına sarıp taşıyan gökkuşağı renkli canlılar; kanatlarıyla suda uçarcasına hareket eden, insanlara hiç tanıdık gelmeyen tuhaf mahlûklar gördüm. Üstelik orada efsaneye dönüşmüş deniz perilerini, yarı insan yarı at bedenli kentaurları bile gördüm. Sözün kısası, su altındaki bu gezim gerçekten çok ilginç geçti.

Sizi sıkmamak için gördüklerimin yalnızca bazılarını anlatacağım. Prenses’in ricası üzerine, anlatamadığım o mucizevi şeyleri gördükten sonra, ona bir şey sordum:

“Prenses Gova, bana bir büyü nasıl yapılır, gösterebilir misiniz?”

Gova gülümsedi:

“Elbette, Mayk. Ama önce sana bir şey göstermem gerek.”

Beni, su altındaki en yaşlı büyücü kurbağa Vasilisa’nın yanına götürdü. Vasilisa bana çingenelerin doğru fal açma sırrını anlattı:

“Onlar aslında kızılderililerden türemiştir; bizim kutsal saydığımız ‘Conjuring’ kitabımızı çalıp götürmüşlerdi. Biz o kitabı geri aldık ama epeyce geç kalmıştık — çünkü kitaptan çok şey öğrenmişlerdi zaten. Örneğin avuç içindeki çizgilere bakarak kehanetler söyleyebiliyorlar. Bugün ‘illüzyonist’ diye tanınan ünlü insanlar bile o kitaptan dualar ezberlemiş.”

Sonra bana dedi ki:

“İnsanlara anlatabilmen şartıyla sana bazı büyülü şeyler göstereceğim, Mayk. Ama bazılarını hiç kimseye söylemeyeceksin — söz ver.”

“Söz veriyorum,” dedim heyecanla.

Bu yüzden size sözümü tutup yalnızca ana hatlarını anlatacağım. Gördüğüm büyüler insanı hayrete düşürmekten geri kalmıyordu: türlü hayvanları başka türlere dönüştürmek, çeşitli zehirlerle öldürüp dualarla diriltmek, insanı gençleştiren ya da tam tersine yaşlandıran türlü macunlar… Size en yüksek düzeydeki büyüyü anlatacağım: kendinden ışık saçan resimler vardı ki, bunlar doğrudan başka dünyalarla bağlantı kurma imkânı veriyordu.

Periler saçlarını tarakla değil, gümüş ya da altından yapılmış, değerli taşlarla süslenmiş tokalarla tarıyordu.

Sözün kısası, su altındaki bu krallığı iyice tanımaya çalıştım. Ne yazık ki yanımda bir fotoğraf makinesi olmadığı için hiçbirini görüntüye alamadım.

Sonra Prenses Gova beni su altı mağaralarını görmeye götürdü. Oranın güzelliğini kelimelerle anlatmak gerçekten zor. Sular orada çeşit çeşit şekillerde donup kalmıştı. Üstelik rengârenk bitkiler ve mercanlar bu güzelliğe güzellik katıyordu.

Mağarayı gezip bitirdikten sonra saraya döndük.

“Prenses Gova,” dedim biraz mahcup, “size söylemem gereken bir şey var. Ben aslında ilaç almak için yola çıkmıştım. Başka şeyleri görmeye vaktim olmadığını anlamanızı istiyorum.”

Gova başını salladı, hafifçe gülümsedi:

“Anlıyorum, Mayk. Ama gelecekte insanların su altındaki bu mucizeleri görmeye ve öğrenmeye mutlaka geleceğine eminim.”

Bunu ona ayrıca vurgulayarak söyledim.

Prenses Gova, arkadaşlarımın gemisini onarmalarına yardım edip onları hedeflerine ulaştırmıştı bile. Benim için de yeni bir gemi yaptırıp kendi yolculuğuma yolladı. Orada dostlarımla kucaklaşıp gemiye bol miktarda ilaç yükledik, sevgili yurdumuza doğru yola çıktık. Prenses Gova’nın yardımıyla hiçbir felakete uğramadan hedefimize ulaştık.

Ben vardıktan sonra, diğer gemiler de ilaçlarla dolu yüklerle geri döndü. Sözün kısası, şehrimiz halkı bu hastalıktan kurtuldu, hayat eskisi gibi huzurla akmaya devam etti.

Zebiniso_Saparova · Temmuz 24, 2026, 6:19öö

MAYK’IN UZAY GEZEGENLERİNE YOLCULUĞU

Hayatımdan memnun, ailemin kucağında huzurlu bir yaşam sürüyordum. Yıllar yavaşça, sakince akıp gidiyordu. Bu yıllar içinde annemden babamdan birer birer ayrıldım. Geç de olsa, tıp üniversitesini bitirip ana babamın hayalini gerçekleştirdim. Evimizin yakınındaki hastanede çalışmaya başladım.

O yıllarda dünya hızla gelişiyor, teknoloji dev adımlarla ilerliyordu. Bu yüzden başka gezegenlerde bize benzer varlıkların yaşadığına dair söylentiler her yeri sardı. Ben bu söylentileri araştırmak isteyen bilim insanlarıyla tanıştım.

“Mayk, bilime henüz bilinmeyen bir adaya keşif gezisi düzenliyoruz,” dediler bana. “Yanımızda bir doktor gerekiyor — sen de gelir misin?”

İçimde bunları görme merakı öyle alevlendi ki, hemen kabul ettim ve ekiple birlikte yola çıktım. Olası tehlikelere — yani UFO’lara — karşı korunmak için gerekli silahları da yanımıza aldık.

Denizde yavaşça ilerliyorduk. Derken bir an, deniz altında görünmez kayalıklara çarptık! Şiddetli sarsıntıyla gemi delindi. İçeriye hızla su dolmaya başladı.

“Suyu hemen boşaltın!” diye bağırdı kaptan telaşla.

Gemiyi felaketten kurtarmak için kovalarla suyu boşalttık. Yakındaki bir adaya doğru yol aldık. Orası pek de tehlikesiz sayılmazdı ama başka çaremiz yoktu, korunaklı bir hâlde sahile çıktık. Adanın iç kısımlarına dalmadan, sahilin kendisinden bir ağaç bulup gemiyi onarmaya karar verdik.

Sahilden biraz ötede kocaman, yaşlı bir meşe ağacı gördüm.

“Şu meşeye bakın!” dedim arkadaşlarıma. “Onu kesip gemiyi tamir edelim.”

Meşeyi keserken yüzüme bir ışık aksi vuruyor gibi hissettim. “Herhalde aynanın yansımasıdır,” diye düşünüp aldırmadım. Ama sonra aklıma tuhaf bir şey geldi: “Burada ayna olması nasıl mümkün olabilir ki?”

Meşeyi kesip dönerken arkadaşlarıma seslendim:

“İzin verin, ben bunun ne olduğunu öğreneyim!”

Ona yaklaşıp dikkatle baktım. Sıradan bir kol saatine benziyordu. İyice görebilmek için elime aldım. Tam o anda tuhaf, sert, yüksek bir sesle bir sinyal gelmeye başladı!

Elimdeki nesneden çıkan bu sesten korkan arkadaşlarım filikalara atlayıp gemiye doğru yüzmeye başladılar.

“Bekleyin, gitmeyin!” diye bağırdım peşlerinden koşarak.

Ama epeyce geç kalmıştım — filikalar çoktan gemiye ulaşmıştı. Çaresiz, dönmelerini beklemek zorunda kaldım. Karnımın acıkmasından öğle vaktinin geldiğini anladım.

-–

Bir süre açlığıma aldırmadan öylece oturmaya çalıştım. Sonunda akşama doğru dayanamayıp içeriye girdim, yiyecek aramaya başladım. Tam o sırada başıma sert bir darbe indi ve bayıldım.

Sonra ne olduğunu bilmiyorum. Bir ara gözümü açtığımda, bütün bedenimin çeşitli tel benzeri şeylerle sarmalandığını gördüm! Korkudan bağırdığımı fark bile etmedim.

Az sonra kendinden ışık saçan, renksiz, jöle kıvamında — yani sıvı plazmadan oluşan varlıklar önüme geldi. Baş yapıları bizimkine benziyordu; gözleri mavi renkte, burun yerinde iki küçük delik vardı. Ağızları tek bir çizgiden ibaretti, bedenlerinde tek bir tüy bile yoktu.

“Bunlar NUJ’lar (Nu-uzaylı Jeneratik varlıklar) olmalı!” diye düşündüm hemen. Bilim insanlarının tahmin ettiği türden yaratıklardı, kitaplarda okumuştum.

Yanıma gelip beni tepeden tırnağa incelemeye başladılar. Sonra alnıma ve şakağıma tuhaf bir alet yerleştirdiler. Çok korkutucuydular ama bağırmamaya çalıştım — çünkü bağırmanın hoşlarına gitmeyeceğini, beni öldürebileceklerini düşündüm.

Aralarında uzun uzun konuştular. Bir süre sonra farklı dillerde konuşmaya başladılar ama ben bu dillerin hiçbirini anlayamadım. İşaretle karnımı gösterip sordular:

“Aç mısın?”

Ben de işaretle çok aç olduğumu anlattım. Sonra ne yiyebileceğimi öğrenmek için bana çeşitli hayvan ve bitki resimleri gösterdiler.

“Eğer beğenmezsen başını ‘hayır’ diye salla, beğenirsen ‘evet’ işareti yap,” diye anlattılar.

Ama gösterilen hiçbir resim bizim yediğimiz şeylerden değildi. Bütün resimlere “hayır” cevabını alınca, epey zaman sonra insanların yiyebileceği meyveler getirdiler. Doyduktan sonra dinlenmek için uykuya daldım.

Biraz uyuduktan sonra şiddetli seslerle uyandım. Bu gürültünün sebebi, insanlarla başka gezegenlilerin karşılaşmasıymış! Çünkü NUJ’lar hızla hareket etmeye başlamıştı — insanları ilk kez gördükleri için çok korkmuşlardı. Aralarında konuşup uçup gitmeye hazırlanıyorlardı, bunu hareketlerinden anladım.

Dünya gezegeninden uzaklaştığımızı hissediyordum. Bu uçuş beni derinden sarstı — artık bir daha yurdumu, ana vatanımı göremeyeceğimi düşünüp kahroluyordum. Karım ve çocuklarımla geçirdiğim günler gözümün önüne geldi. Onlarla bir daha buluşamayacağımı düşünmek işkence gibiydi. Bu özleme dayanamayıp hıçkıra hıçkıra ağladım.

Tam o sırada…

-–

Bir NUJ yanıma gelip ağladığımı görünce şaşkınlıkla baktı. Az sonra neden ağladığımı işaretle anlatmaya çalıştım. Anlaşılan, üzerimdeki giysilerimden anlamışlardı — yan cebimden ailemin fotoğrafını çıkarıp gösterdim. Onları ne kadar sevdiğimi işaretle anlattım. Sanki bir şey anladılar; bir süre daha yanımda durup dışarı çıktılar.

Biraz düşündükten sonra onların dilini öğrenmeye karar verdim. “Belki onlarla rahatça konuşabilirsem, ileride ricamı iletirim, hatta belki beni yurduma bile götürürler,” diye umutlandım. Onlarla epey zaman geçirdim.

Kısacası, onları işaretle anlatmaya ikna etmeye çalıştım. Nasıl ikna ettiğimi anlatıp sizi sıkmak istemiyorum. Burada bir mesele vardı: onlar bizim dilimizi bilmiyordu! Bilmedikleri hâlde bana kendi dillerini nasıl öğretebilirlerdi ki? Bu sorun üzerine tartışırken, içlerinden en zeki olanı bir yol buldu — bir nesnenin resmini gösterip önce ben onun adını İngilizce söylüyordum, sonra onlar kendi dillerinde söylüyorlardı.

Doğrusu, bu yöntem çok zor ve uzun sürecekti. Ama bir kez birkaç kelime öğrendikten sonra, diğer kelimeleri de işaretle anlatarak öğrendik. Kısacası, çeşitli yöntemlerle onların dilini mükemmelen öğrendim.

Böylece onlarla epeyce zaman geçirdim. Bu süre boyunca çok şey öğrendim. Öğrendiğim her şeyi anlatıp oturmayacağım, yalnızca en önemlilerini paylaşacağım.

Onların anlattığına göre, yaşadığımız Dünya gezegeni kusursuz bir yapıya sahipmiş, hayat için gereken her şey orada mevcutmuş. Onların gezegeni ise Ay’ımızdan biraz daha uzakta yer alıyormuş; ona “Manju” diyorlarmış, bizim dilimizde bu “The Bigmoon”, yani “Büyük Ay” anlamına geliyormuş.

Bitki dünyaları oldukça sıra dışıymış. Su kıtlığı yaşadıkları için suyu damla damla kullanıyorlarmış. Ağaçlarının yapısı da tuhafmış: gövdenin tepesinde de, alt kısmında da yaprak yokmuş — yalnızca gövdenin tam ortasındaki halka şeklindeki kısım yapraklarla kaplıymış. Hayvanlarının bazıları dinozor kadar devasa, bazıları ise çok küçük yapıdaymış.

İşte böyle tuhaf bir yerde vaktim hiç sıkılmadan geçti. Hayatımdan memnun olsam da, ne olursa olsun ana vatanımı özlüyordum. Onların doğası da bizimkine benzediği için bu özlemi daha da arttırıyordu.

Hayvanlarının yapısı da gerçekten gariptı: kulakları, kuyrukları ve tırnakları yoktu; ama gözleri çok fazlaydı — istedikleri gözle çevrelerini gözlemleyebiliyorlardı. Yalnızca her ağaçtan bir tane meyve alabiliyorlardı; hayvan ürünlerini ise hiç tüketmiyorlarmış.

Bu gezegenin havası oldukça nemliydi. Çevrenin büyük kısmı çöl bölgesinden oluşuyordu; dağ diye bir şey yoktu, yalnızca çeşitli tepelikler vardı — bu yüzden orada taştan çok kum bulunuyordu. NUJ’ların dünyasında pınar, şelale, nehir, deniz, göl, okyanus ya da herhangi bir su havzası yoktu; suyu yerden kazıp çıkarıyorlardı.

Ha, bir de teknolojileri inanılmaz gelişmişti! Ömrümde böyle bir teknoloji görmemiştim. Oturdukları yerden çeşitli radyoaktif ışınlarla başka yerlerden haber alabiliyorlardı. Onların teknolojisine çok merak sardım, birçoğunu nasıl kullanacağımı bile öğrendim.

Yalnızca teknolojide değil, başka bilim dallarında da hayli ileriydiler. Her alanda büyük başarılara ulaştıklarını gördüm. Anlamadığım bazı şeyleri deftere yazdım. Onların şairleri, yazarları bizim gibi şiir ya da roman yazmıyor, yalnızca halkı ahlaka çağıran denemeler kaleme alıyordu. Her yıl “Kimin denemesi daha üstün?” diye bir yarışma düzenleniyordu.

Yarışmayı kazanana… — pardon, onlar insan değil ya, kendilerini ne diye adlandırıyorlarsa ben de öyle diyeyim — NUJ’lar kendilerine Fenju diyorlardı. Yarışmayı kazanan Fenju’ya güzel bir kapta tertemiz, saf su ikram ediliyordu. Çünkü, dediğim gibi, su kıtlığı yüzünden orada su en büyük servetti.

Başka bilim dallarını da görmek için sıradaki odalara geçtim. Matematik odasında birçok şaşırtıcı şey gördüm. Onlar hesapları bizim gibi toplama çıkarma işaretleriyle değil, farklı sembollerle yapıyordu. Bu sembollerden bazılarını deftere çizdim, size de göstermek istiyorum: bu,

╫ ╫ 𐠃 𐠃 Δ 𐰋 𐰋 𐰄 𐰉 𐰉

“1+2+3+4=10” demekmiş.

Matematikçilere gelecekteki çalışmalarında başarılar dileyip bir sonraki odaya geçtim. Bu odada bilim insanları astronomiyle uğraşıyordu. Açıkçası, bu teknolojinin bizim gezegenimizde ortaya çıkması için milyonlarca yıl bile yetmeyebilir. Buradaki gelişmişlik akıl almazdı.

Onların düşüncesine göre, Anjula, yani galaksiler sayısızmış. Her galakside ise tarandular, canbular ve daha nice tuhaf cisimler varmış — bu demek oluyor ki galaksi, yıldızlardan, gezegenlerden, çeşitli şekillerdeki meteoritlerden ve başka gök cisimlerinden oluşuyormuş. Onları belirleyip iç yapılarını incelemek için yeni araçlar bile geliştiriyorlarmış.

Kendi araçlarıyla gezegenlerin iç yapısını gözlemledim. Her birinin içi türlü tuhaf harikalarla doluydu; hayatımda böyle bir güzelliğe tanık olmamıştım. Gezegenlerin kimi alevden oluşmuş gibi görünüyor, kimi buzla kaplı olup gözüne beyaz bir tül sarılmış prenses gibi parlıyordu. Bazı gezegenlerde sürekli fırtına kopuyordu.

Ama Dünya gezegeni tüm gezegenler arasında en güzeliydi, gözümü kamaştırıyordu. İçim burkuldu, ağlamaklı bir hâlde başka bir odaya geçmek zorunda kaldım.

Kısacası, başka bilim insanlarının da olağanüstü buluşlarını gördüm. Sizi fazla yormamak için hepsini anlatmayacağım. Bu gezegeni baştan sona gezdim desem abartmış olmam. Ama gezegen ne kadar güzel olursa olsun, kendi Vatanımı çok özlüyordum.

Uzaylı dostlarıma yurduma dönmek istediğimi anlatmaya çalıştım. Aralarında konuşup, bugün gezegenlerinde gece olunca, önce indiğimiz adaya beni bırakacaklarını söylediler. Buna öyle sevindim ki, onları neredeyse kucaklayıp öpüyordum — bunu fark etmeden yapıyordum bile.

“Dikkat et, Mayk,” diye uyardılar beni gülümseyerek, “vücudumuzdaki enerji seni çarparsa felç bile olabilirsin!”

Bereket versin, iç enerjilerini o an için söndürmüşlerdi. Kısacası, gece olmasını iple çekerek beklemeye başladım.

-–

Sonunda araştırmacılar gezegenimizde gecenin çöktüğünü bildirdi. Gerekli erzakla birlikte uçan tabaklarıyla ana gezegenimiz Dünya’ya doğru yol aldık. Onların zaman hesabı bizimkinden çok farklıydı: bizim bir günümüz, onların bir haftasına eşitti. Onların hesabıyla altı gün sonra ana gezegenimize ulaştık.

Orada sabah olmuştu, hava çok güzeldi. Dostlarım beni adanın bir kenarına bırakıp vedalaştılar. Onlara epeyce ısınmıştık artık, bu yüzden ağlaya ağlaya ayrıldık.

“Elbette, insanoğlu kendi geliştirdiği teknolojiyle bir gün sizin yanınıza gelecek!” dedim onlara son sözüm olarak.

Onlar da beni ziyaret edeceklerini söylediler, uçan tabaklarıyla bir anda gökyüzüne yükselip gözden kayboldular.

Mutlu bir hâlde etrafı gözlemlemeye başladım. Neyse ki araştırmacılar hâlâ adada çalışmalarını sürdürüyordu. Sevincimden dayanamayıp insanlara doğru seslendim, son gücümle koşmaya başladım. Derken büyük bir ağacın dalına çarpıp yere yığıldım.

Kendime geldiğimde, üstümde şaşkın şaşkın bakan insanları gördüm. Ayağa kalkıp her biriyle ağlaya ağlaya kucaklaştım.

“Mayk! Sen misin? Nasıl kurtuldun?” diye birbiri ardına sorular yağdırdılar.

Onların sorularına eksiksiz ve doyurucu cevaplar verdim — geldiğim geminin battığını, burada yaklaşık birkaç yıldır saklanıp bir mağarada yaşadığımı anlattım. Onlar da sağ kalan yol arkadaşlarımızın yurda döndüğünü, burada araştırma çalışmaları yürütüldüğünü söylediler. Ama birkaç eşya dışında hiçbir şey bulamamışlardı.

Ben de o kadar yıl yaşadığım hâlde hiçbir şey bulamadığımı ve görmediğimi söyledim. O gün araştırmalarını bitirip kendi yurtlarına dönüyorlardı. Uzay gezegenleri hakkında hiçbir şey söylemedim — çünkü gerçeği öğrenselerdi, beni bir ömür rahat bırakmazlardı. Kaldı ki teknoloji henüz o kadar gelişmemişti; gelecek için kitabıma NUJ’lar hakkında yazıp bıraktım.

Kısacası, büyük bir gemiyle kendi vatanımıza doğru yola çıktık. Beni yol üzerinde kendi memleketime bırakıp geçtiler.

Eve girdiğimde, çocuklarımın ve eşimin sevincini kelimelerle anlatmak imkânsızdı. Onlarla mutlu bir hayat sürmeye başladım. Hayatım huzur ve sükûnet içinde akıp gidiyordu.

Zebiniso_Saparova · Temmuz 27, 2026, 3:28öö

MAYK’IN UÇAN ADAMLAR ADASINA YOLCULUĞU

Yukarıda anlattığım gibi hayatım huzur içinde akıyordu. Doktorluğumu yapıyor, insanları tedavi ediyordum. Ama bir gün muayenehaneme gelen bir hastadan duyduklarım içimi kemirmeye başladı.

“Doktor bey,” dedi hasta, sesini alçaltarak, “bilime henüz bilinmeyen bir adada Uçan Adamlar yaşıyormuş. Yarasaya benziyorlarmış ama kolları, bacakları, yüzleri bizimkine benziyormuş.”

Anlattığına göre, bu varlıklar bugüne dek kimseye zarar vermemişlerdi. Ama artık başka yerlerde de yaşanabilir topraklar olduğunu öğrenip, oralara gelebilecekleri düşünülüyordu. Etçil mi otçul mu olduklarını kimse bilmiyordu; haklarında hiçbir kesin bilgi yoktu. Uçan Adamların büyük bir güce sahip olabileceği tahmin ediliyordu. Bilim insanları bu varsayımlara dayanarak bir keşif gezisi planlıyorlarmış. Bir de doktora ihtiyaçları varmış, üstelik yüklü bir ücret ödüyorlarmış.

“Ne kadar para verirlerse versinler,” diye bitirdi sözünü hastam, “canımı tehlikeye atıp onlarla o yolculuğa asla çıkmazdım!”

Sözünü böyle tamamlayıp odadan çıktı gitti.

O hasta gittiğinden beri huzurum kaçmıştı. O yaratığın ne olduğunu öğrenmeyi öyle çok istiyordum ki… Sonunda adaya gidecek bilim insanlarıyla görüşüp, ekibe doktor olarak katılmayı kabul ettim. Beni işe aldılar, ertesi gün hazır olmamı söylediler.

Eşimle çocuklarımla vedalaştım, yeni işimden kazandığım büyük parayı onlara bıraktım. “Skarlett-4” gemisiyle ekiple birlikte, bilinmeyen zorluklara doğru yola çıktık.

Yaklaşık bir hafta boyunca denizde hiçbir olağandışı şeyle karşılaşmadan sakince ilerledik. Ama bir sabah şafak vakti deniz birden dalgalanmaya, şiddetli bir fırtına kopmaya başladı. Bu yüzden yönümüzü kaybettik; kaptan gemiyi hangi tarafa çevireceğini bilemez oldu.

Fırtına birkaç gün sürdükten sonra dindi. Hepimiz bitkindik, üstelik nereye sürüklendiğimizi de bilmiyorduk. Bu yüzden geminin en yüksek hızıyla düz bir rotada ilerlemeye karar verdik. Çok geçmeden yukarıdan kara göründüğü haberi geldi. Aynı hızla, karanın göründüğü yöne doğru yol aldık. Uzun uğraşlardan sonra nihayet küçük bir adaya ulaştık.

Gerekli malzemeleri alıp, ekibin bir kısmıyla adayı incelemek için sahile çıktık. Gemide kalanlar tekneyi denize doğru çevirip bizi beklemeye başladı.

Doğrusunu söylemek gerekirse, bu ada hiç hoşuma gitmemişti. Öyle korkutucu, öyle olağandışıydı ki — ömrümde bu kadar ürkütücü bir yer görmemiştim. Ama kendimi toparlayıp diğerlerinden geri kalmamaya çalıştım.

İçerilere doğru ilerledikçe kulağımıza çok yakından tuhaf sesler gelmeye başladı.

“Silahlarınızı hazır tutun,” diye emretti ekip başımız alçak sesle. “Çevreyi sıkı gözetleyin.”

Tüfeklerimizi kavrayıp etrafı kollayarak ilerledik. Derken birden devasa kuşlar havadan üzerimize saldırdı!

“Dikkat, bunlar kuş değil!” diye bağırdım, yaklaşınca fark edince. “Bunlar Uçan Adamlar!”

Bazı insanların onları “çirkin canavarlar” diye adlandırdığını duymuştum — şimdi nedenini anlıyordum, çünkü gerçekten de son derece çirkin görünüyorlardı. Onlara ateş açtık, birkaçını devirdik; hayatta kalanlar kaçıp gitti.

Sakinleşip, ölen Uçan Adamlardan birinin yanına gittik. Vücut yapıları gerçekten yarasayı andırıyordu.

“Birini ilaçla uyutup gemiye götürelim,” dedi ekip başımız. “Ne kadar önemli olduğunu inceleyip anlamalıyız. Sonra hemen dönmemiz gerekiyor.”

Uçan Adamı incelemeyi bitirdikten sonra daha iyi korunarak geri dönmeye karar verdik. Ama onu gemiye taşımak hiç kolay olmadı — hem çok iri hem de ona göre ağırdı. Üstelik aramızda yaralılar da vardı, onları da bir an önce gemiye götürmemiz gerekiyordu.

Gemiye vardığımızda gün çoktan kararmıştı. Birer birer gemiye binerken Uçan Adamlar yeniden saldırdı! Kalabalık oldukları için, taşıdığımız Uçan Adamın cesedini bırakıp kaçmak zorunda kaldık. Uçan Adamlar pençelerinde kocaman kayalar taşıyıp üzerimize fırlatıyorlardı.

Ben gemiye binerken, başıma isabet eden — çok da büyük olmayan — bir kaya parçasıyla aşağı yuvarlandım. Başım dönmüştü; sarkan halatı bırakıp sahile çarparak düştüm. Yere düştüğüm anda kendimden geçtim.

Ne kadar baygın kaldığımı bilmiyorum, sonrasında ne olduğunu da hatırlamıyorum. Gözümü açtığımda otların üzerinde yatıyordum. Yaralarıma otlar konulmuş, kol ve bacaklarım iki yandan tahtalara sıkıca iple bağlanmıştı. Üstüm başım perişandı.

İpleri koparıp kalkmaya çalıştım ama o kadar sıkı bağlanmıştı ki başaramadım. Ne yapacağımı bilemeden, olanca gücümle yardım istedim.

“İmdat! Kimse yok mu?!”

Bağıra bağıra sesim kısıldı, artık çağıracak halim kalmadı. Az sonra gökyüzünü kara bulutlar kapladı ve yukarıdan Uçan Adamlar süzülerek geldi. Yere konunca beni çepeçevre sarıp yaklaşmaya başladılar.

Hayattan büsbütün ümidimi kesip gözlerimi yumdum. Az sonra kendime gelip gözlerimi yavaşça araladım — Uçan Adamlar korkunç, tüylü elleriyle iki yandan tahtayı kaldırıp beni göğe doğru uçurmaya başlamışlardı! Manzara ürkütücü olsa da, aynı zamanda muhteşemdi. Başımı çevirip aşağı bakarken çevreyi seyrediyordum — burası gerçekten çok güzeldi.

Uçan Adamlar yere konup beni bir mağaraya götürdüler. İçeriden bir ses gelince beni içeri aldılar. Krallarıydı herhalde — yüksek bir tahta benzeri şeyin üzerinde oturan biri, diğerlerine emirler veriyordu. Onun buyruğuyla beni yere koydular. Kendi dilinde bir şeyler söyledi.

Uçan Adamların yardımıyla, zar zor yürüyen yaşlı bir kadın mağaraya girdi. Kadın beni tepeden tırnağa inceledi, kendi dilinde çeşitli büyüler okudu. Az sonra işini bitirip farklı dillerde konuşmaya başladı. Bu diller arasında İngilizce de bir şeyler söyledi. Şaşırarak tekrar sordum ne dediğini.

“İsmimi ve başka bilgileri sordu,” diye anladım.

Kadının sorularına açık ve net cevaplar verdim. Ben de sırayla bir şey sorabilir miyim diye izin istedim.

“Sorabilirsin,” dedi kadın, “ama sorularının hepsine ancak belli bir yere vardığımızda cevap vereceğim.”

Beni öyle bir yere götürdü ki, güzelliğini sıradan sözlerle tarif etmek imkânsızdı. Rengârenk çiçekler, hayvanlar, bir şelale ve daha nice güzellik vardı orada. Büyük bir kayanın üstüne oturduk. Kadın tüm sorularıma bir efsaneyle cevap vermeye çalıştı:

“Eski zamanlarda Dünya gezegeni doğdu,” diye anlatmaya başladı. “Tanrı’nın emriyle yedi günde Dünya kusursuzca yaratıldı. Önce karada ve suda dinozorlar yaşadı. Ama doğal afetler yüzünden dinozorların dünyası yok oldu. Yavaş yavaş başka hayvanların dünyası doğdu. Tanrı’nın cennetinde insan yaratıldı. Âdem, Tanrı’dan kendisine bir eş yaratmasını diledi. Tanrı’nın emriyle Âdem’in sol kaburgasından Havva Ana yaratıldı. Onlar ezelî düşmanları Şeytan’ın hilesiyle cennetten kovuldular, ikisi de yeryüzünün iki ucuna düştüler. Acı çekip Tanrı’ya yalvardılar, dualarını kabul edip yeniden buluşturdu onları. Onlardan pek çok nesil türedi. İnsanlar yavaş yavaş yeryüzünün dört bir yanına yayıldılar. Zamanla çoğaldılar, çeşitli milletlere, kavimlere bölündüler. Dilleri de birbirinden ayrıldı. İnsanlar yer altı zenginlikleri buldu, türlü maddeleri öğrendi. Sonunda zenginlik uğruna birbirlerinin canına kastetmeye kadar vardılar. Tanrı, insanları doğru yola getirmek için evliyalar ve peygamberler gönderdi. Böylece insanlar birbirine merhametli olmaya başladı. İnsan her şeye meraklıydı. Farklı dinlere de bölündüler. Her şeyi kusursuzca öğrenmeye çalıştılar.”

Kadın sözlerine devam etti:

"Bu dünyada yaratılan en akıllı varlık insandır. Bizler yapı olarak insana biraz benzesek de, onlar kadar akıllı ve güzel değiliz. Biz başka bir gezegenden geldik, Dünya’nın varlığını teknolojimiz sayesinde öğrendik. Yıllarca araştırıp Dünya’ya gelmeye karar verdik. Ama inişimiz sırasında bir kaza geçirdik. Neyse ki kimse yaralanmadı. Dünya’yı incelemeye başladık. Yıllar boyunca onu kusursuzca öğrendikten sonra yurdumuza dönmeye karar verdik. Ama bir sorun bizi engelledi: kaza sırasında uçan dairemizin iç aksamı bozulmuştu. Bozulan aletlerimizi nereden bulacaktık ki? Bu yüzden, onları onarana kadar burada yaşamaya karar verdik.

Sana bu efsaneyi boşuna anlatmadım Mayk. Çünkü sen ve diğer insanlar kendi tarihinizi iyi bilmelisiniz. Biz insanlardan sonra yaratıldık, bu yüzden sizin tarihinizi çok iyi öğrendik. Ama bizim nasıl yaratıldığımızı, neden burada yaşadığımızı sana anlatamam — çünkü bu sırrı kimseye söylememeye yemin ettik. Yine de kendimiz hakkında başka bilgiler vereyim sana: biz de sizin gibi kemik, et, çeşitli iç organlar, kanatlar, kol-bacaklar, dış organlar ve sıvılardan oluşuyoruz. Sizin kafanız beyin ve omurilikten oluşuyor. Bizde ise beyin diye bir şey yok — onun yerine bir sıvı enerji var. Bu sıvı enerji katı hâlde, kafatasımızın içinde bulunuyor. Sizler sinir uçlarınızla, reseptörlerden gelen sinyaller yoluyla dış dünyayı algılıyorsunuz; biz ise sıvı enerjimizden yayılan ışınlarla algılarız. Bu yüzden vücudumuzda güçlü bir elektrik akımı var. Uçma, görme ve işitme yeteneğimiz çok gelişmiş. Bitkilerimiz çok küçük, sizin böcekleriniz gibi havada uçarlar. Uçuşumuza ve hareketimize engel olmasın diye elbise giymeyiz. Bütün bedenimiz kalın tüylerle kaplı, yalnızca yüzümüz, başımız ve kanatlarımız tüysüz. Doğamız son derece güzeldir — ben kendi öz yurdumu şimdi bile çok özlüyorum."

“Sizin gibi başka varlıklar da yaşıyor mu burada?” diye sordum merakla.

“Hayır,” dedi. “Bizde yalnızca türlü hayvanlar, bitkiler ve katı cisimler var. Başka gezegenlerde bize benzer canlı yok. Biz kendimizi ‘Ankua’, yani ‘Ölümsüz Yarasa’ diye adlandırırız. Büyücülüğümüz gelişmiştir, güçlü büyüler biliriz. Onları söyler söylemez istediğin her şeye ulaşabilirsin.”

Kadından bana da büyücülük öğretmesini rica ettim.

“Mümkün değil,” dedi başını sallayarak, “çünkü bu büyüler asırlardır sır olarak saklanır. Ama sana bir süre sonra basit bir büyü öğreteceğim. Şimdi ise sana bir eşya göstereceğim.”

Bana küre şeklinde bir ayna gösterdi.

“İşte, buna Ayna diyoruz. Ne dilersen yerine getirir. Hadi, sen de bir şey dile bakalım.”

“Lütfen,” dedim, “bana ailemi göster.”

Az sonra Ayna kendinden ışık saçarak parladı, üzerinde büyülü sözcükler belirdi. Aynadaki yazı şöyle diyordu: “Dileğini seve seve yerine getireceğim”…

Bir anda aynada evimi gördüm. Bahçede eşim masada çay içiyor, üzüntülü bir hâlde oturuyordu. Bahçede ise çocuklarım koşuşturuyor, çeşitli oyunlar oynuyordu. Sevinçten gözlerim doldu, Uçan Adamlara defalarca teşekkür ettim.

Gemidekiler geri dönene kadar burada yaşamaya devam ettim. Birkaç hafta sonra geminin geldiği haberini aldım. Uçan Adamlar hemen kendi kazdıkları yeraltı sığınaklarına saklanmaya başladılar. Yaşlı kadın yanıma gelip elime bez parçasından dikilmiş bir eşya tutuşturdu.

“Bu tılsımı yanında taşırsan,” dedi bana dik dik bakarak, “ve sana öğrettiğim duayı okursan, tüm belalardan kurtulup dileğine kavuşursun.”

Yaşlı kadınla ağlayarak vedalaştım. Bir süre daha bana bakıp, ona anlattıklarımı kimseye söylememem, Uçan Adamların yeraltına saklandığını da açıklamamam için sıkı sıkıya rica etti.

Onlarla vedalaştıktan sonra sevinç içinde yurttaşlarımın yanına döndüm. Onlara Uçan Adamlar hakkında hiçbir şey söylemedim. Bilim insanları uzun araştırmalar yaptı ama hiçbir şey bulamadılar. Burada kalmanın faydasız olduğuna karar verip geri dönmeyi uygun buldular. Ben de onlarla birlikte yola çıkıp sağ salim öz yurduma ulaştım. Ailemin kucağına dönmekten büyük mutluluk duyuyordum.

Eve döndükten sonra işlerim yolunda gitti. Doktorluk alanımda İngiltere’den iş teklifi aldım. Sonradan ticaretle de uğraşmaya başladım. Kısacası işlerim gittikçe büyüdü, zengin Mayk Jekson’a dönüştüm. Ailemle birlikte bolluk ve mutluluk içinde yaşamaya başladım. Belki de bu, yaşlı kadının verdiği tılsım ve büyüden dolayıydı — kim bilir. Aileme bir daha yolculuğa çıkmayacağıma sıkı sıkıya söz verdim.

Zebiniso_Saparova · Temmuz 27, 2026, 3:31öö

MAYK’IN DİNOZORLAR DÜNYASINA YOLCULUĞU

Uzun bir süre hayatım huzur içinde aktı. Eğer bir köye gitmeseydim, ömrümün sonuna kadar bu huzurum bozulmayacaktı. O köye bir iş için gitmiştim. Orada efsanelere ve rivayetlere son derece inanan insanlar yaşıyordu. Bana da bir sürü efsane ve rivayet anlattılar. Özellikle Dinozorlar hakkındaki efsane dikkatimi çekti, kulak kesilip dinledim. Aslına bakarsanız, hiç inanmamıştım o ana kadar.

“İnanır mısınız bilmem,” dedi köyün yaşlısı gözlerini kısarak, “Dinozorlar Dünyası hâlâ var! Orada bizim hayatımızdan bile daha iyi bir hayat sürülüyormuş. Onlar da bizim gibi rahatça sohbet edebiliyormuş.”

Gülmek geldi içimden, hatta katıla katıla gülsem şaşılacak bir şey olmazdı. Çünkü dinozorlar milyonlarca yıl önce yok olmuştu — bunu büyükler bile yemin ederek onaylıyordu.

Sözüme pek inanmadığımı fark eden yaşlı adam elimden tuttu, bir başka adamın yanına götürdü. O adam yerinden kalkıp yanıma geldi, kendini tanıtmaya başladı:

“Benim adım Boyvun. Hayatımda hiç yalan söylemedim,” dedi ciddi bir sesle. "Kader beni Dinozorlar Dünyası’na götürdü. Bunu köylülerime anlattım. Bana hiçbir zarar vermediler, aksine bana çok iyi davranıp gönlümce ağırladılar. Bir de şunu söylediler: ‘Yurduna döndüğünde, dünyayı görmüş, birçok ilginç yolculuk yapmış birini de yanında getir.’ Ben de onlara çok gezmiş bir adamı getireceğime söz verdim.

Siz o adamsınız aslında! Çünkü siz dünya görmüş bir insansınız, birçok yolculuğunuzda olağanüstü olaylarla karşılaşmışsınız. Sizi Dinozorlar Dünyası’na tehlikesizce götürebilirim. Nasıl götüreceğimi merak ediyorsunuzdur elbette. Bana kendi kendine yürüyen bir gemi verdiler. Benimle birlikte Dinozorlar Dünyası’na gitmemiz şart. Teklifimi kabul edeceğinizi umuyorum."

Boyvun’a kesin bir “hayır” cevabı verdim. Çünkü aileme bir daha yolculuğa çıkmayacağıma söz vermiştim. Kaldı ki, bu aklı kaçmış adamla birlikte yolculuğa çıkmak son derece tehlikeliydi. Aileme verdiğim sözü hatırlatıp, gidemeyeceğimi söyleyip özür diledim.

Bir süre sonra işlerimi bitirip fırsat buldukça bu adamdan uzaklaşmayı becerdim. Akşam çocuklarımla biraz oynadım. Yorgunluktan yatağa girer girmez derin bir uykuya daldım.

Gece yarısı ürkerek uyandım. Etrafa bakındım — yanımda eşim yoktu. Eşim için endişelenip yerimden kalktım, kapıya gidip açtım. Birden başıma sert bir darbe indi! Sarsılıp bayıldım.

Gözümü açtığımda, tuhaf bir gemide süzülüyordum! Canım boğazıma dizildi, koşup gemiyi kullanan adama bağırmaya başladım.

“Beni hemen evime geri götür!” diye haykırdım.

Onu türlü sözlerle hakaret etsem de, hiçbir şey demedi. Birden arkamdan tanıdık bir sesle biri seslendi. Döndüğümde ne göreyim — karşımda, gözlerini bana dikmiş, aklı çoktan kaçmış Boyvun duruyordu!

Ne yapacağımı bilemeden ona bakakaldım. Kendime gelince, bunun yasa dışı bir iş olduğunu, onu ve arkadaşlarını adam kaçırmakla suçlayıp polise teslim edeceğimi söyledim. Boyvun sözlerimi umursamadı bile.

“Aç kaldıysanız,” dedi sakince, “kahvaltı edin, içerideki kıyafetlerinizi de değiştirin — hedefimize az kaldı.”

Onunla gitmekten başka çarem kalmamıştı.

Bir süre yüzdükten sonra kara göründüğü haberini aldık. Son bir kez etrafa doyasıya baktım. İçimden dua ederek gemiden indim. Çünkü burada beni nelerin beklediğini bilmiyordum. Yavaşça bir adaya doğru ilerledik. Biraz yürüdükten sonra kocaman bir mağaranın önünde durduk. Boyvun burada beklememizi söyleyip mağaraya girdi.

Etrafta hiçbir canlı görünmüyordu. Bir süre içeriden tuhaf sesler geldi. Az sonra Boyvun mağaradan çıktı, beni içeri davet etti. Uzun bir koridordan bize yol gösterdi. Mağaranın içi olağanüstü bir zevkle süslenmişti. Süsler için türlü şekillerde değerli taşlar ve buzdan yararlanılmıştı. İnci ve mücevherler koridoru aydınlatıyordu.

Uzun koridordan yürürken, bir yandan da bu süslü eşyaları hayranlıkla seyrediyorduk. Birden korkunç bir sesle mağara sarsılır gibi oldu. Boyvun yürüyüşünü kesip yanıma geldi:

“Bu tarafa yalnızca ben gidebilirim,” dedi.

Boyvun’un gösterdiği yoldan yavaşça yürüdüm. Az sonra karşıma devasa bir kapı çıktı. Kapı içeriden açıldı, bir hizmetkâr çıktı. Hizmetkâr beni içeri davet edip yol gösterdi. İlginç olan şuydu ki, hizmetkâr gerçek bir dinozordu!

Korku ve heyecanla içeri girdim. Salonun başköşesinde, taht üzerinde, taç takmış bir Dinozorlar Kralı oturuyordu. Beni selamlayıp oturmaya davet etti. Şaşkınlık ve heyecandan krala tek kelime edemedim.

Bir süre sonra kral bana sorular sormaya başladı. Ben de acele etmeden, düşünerek cevap veriyordum. Başımdaki ağrı öyle şiddetlenmişti ki, başımı elimle tutmak zorunda kaldım — çünkü Boyvun’un vurduğu darbe ve gemideki yolculuk beni öyle bitkin düşürmüştü ki, sandalyede dik oturamıyordum bile. Bunu fark eden kral beni bir odaya götürmelerini emretti.

Odaya varır varmaz derin bir uykuya daldım.

Ertesi sabah kalkıp duş aldım. Bizim için hazırlanan sofrada oturup yeni dostlarımla yemek yedim. Dinozorlar öyle konukseverdi ki, beni en görkemli otellerden bile daha güzel süslenmiş bir odaya yerleştirdiler.

Ertesi sabah kral beni yanına çağırttı. Huzuruna vardığımda saygıyla selam verdim. Kral bana yanındaki koltuktan yer gösterdi. Oturunca sohbetimiz koyulaştı.

“Biz,” diye söze başladı Dinozorlar Kralı, "bundan iki yüz otuz milyon yıl önce Mezozoik Çağı’nda ortaya çıktık. Bu, tarihte hayatın en çok geliştiği dönem sayılır. Biz o çağdan beri yaşamını sürdüren canlılarız. Sizin düşüncenize göre biz yok olup gittik. Aslında biz yaşadığımız dönemde yeryüzünde birçok doğal afet meydana geldi. Bizim tüm türlerimiz suya uyum sağlayarak bu afetlerden kurtulduk. Ama karaya dönmek istediğimizde, orada artık başka bir çağ başlamıştı — yani başka türde hayvanlar ve bitkiler gelişmeye başlamıştı. Onlar bize göre küçüktü. Bu yüzden onlara zarar vermemek için başka bir yere göç etmek zorunda kaldık. Kısacası, kendi Dinozorlar Dünyamızı yarattık.

Burada karada yaşayan Brontozor, Tritseratops, Smegozor, Trinnozor, İllegazor türleri; suda yaşayan İhtiyozor, Plezyozor, Mozazor ve İmohazor türleri var. Milyonlarca yıldır çağdan çağa geçerek yaşamımızı sürdürüyoruz. Sizin dünyanız henüz tam gelişmiş değil, bu yüzden bana dünya görmüş bir adam gerekiyordu. Sana şimdiye kadar bildiğim ve öğrendiğim şeyleri göstereceğim, öğreteceğim. Doğrusu, öğrettiklerimin hepsini hatırlayamazsın. Ama bazılarını olsun insanlara ulaştırman şart."

Sohbetimiz çok ilginç geçti. Kral Dinozor, geriye kalanları yarın göstereceğini söyleyip dinlenmem için izin verdi.

Sabah erkenden yola çıktık. Gezi boyunca Kral Dinozor bana her bitkinin ve dinozorun ortaya çıkış tarihini, bugünkü yaşamını ayrıntılı olarak anlattı. Size yalnızca hatırımda kalanları anlatacağım. Örneğin, Paporotnik denilen ağaç benzeri bitki bundan 560 milyon yıl önce ortaya çıkmış. Sonradan gelişip birkaç türe ayrılmış. Suda yaşayan İhtiyozor ise bundan yaklaşık 230 milyon yıl önce ortaya çıkmış, yıllar içinde gelişip birkaç türe bölünmüş. Bitki kökü, sapı ve deniz otlarıyla besleniyorlarmış. Türlerinin çoğu karaya uyum sağlamış.

Kral Dinozor bana başka ilginç şeyler de gösterdi. Aralarında çok güzel bir Şelale hakkında anlatılan efsane özellikle dikkatimi çekti. Size bu efsaneyi anlatayım:

“Dinozorlar buraya geldiğinde,” diye anlattı kral, "burada ne bir bitki ne de bir hayvan vardı. Yalnızca şu Şelale mevcuttu. Dinozorlar Şelale’nin susuzluğunu giderince, Şelale dile gelip durumunu anlattı. Anlattığına göre, buraya bir lanet değdiği için ne bitki büyüyor ne de hayvanlar yaşıyormuş; buradaki hayvanlar açlıktan kırılıp yok olmuş. ‘Sizler de lütfen buradan bir an önce gidin,’ demiş.

Dinozorlar Kralı Şelale’ye: ‘Bizim gidecek başka yerimiz yok. Uzak bir yerden geldiğimiz için başka bir yolculuğa mecalimiz kalmadı. Ölüp gideceğimizi bilsek de burada kalmak zorundayız,’ demiş.

Şelale onlara acıyıp: ‘Eğer buraya yalnızca huzur içinde yaşamak için geldiyseniz, sizin için Yaratıcı’ya yalvarayım,’ demiş. Dinozorlar ve Şelale, Tanrı’dan yağmur yağdırmasını dilemişler. Şelale durmadan Tanrı’ya onların yaşaması için imkân vermesini rica etmiş. Dinozorlar epeyce zaman bitkin düşüp kıvranmışlar. Şelale ise hiç durmadan Tanrı’ya yalvarmayı sürdürmüş.

Bir gün erken sabah, Dinozorlar etrafa bakınca, gece yağan yağmurdan sonra otların yeşerdiğini görmüşler. Dinozorlar Tanrı’ya sonsuz şükranlarını sunmuşlar. Ertesi gün Şelale’den, buraya neden lanet değdiğini anlatmasını rica etmişler."

Rivayete göre, buradaki bitkiler ve hayvanlar bir zamanlar barış içinde yaşarken, tahta zalim bir kral geçmiş. Bu kral hayvanları sebepsiz yere öldürür, bitkileri de çiğneyip yok edermiş. Sonunda doğa kendi düzeninden çıkmış. Bir gün zalim kral hayvanları toplayıp: “Size çok keskin bir büyü öğreteceğim. Öyle güçlü büyücüler olacaksınız ki bunun sonucunda çok zalim büyücülere dönüşeceksiniz. Biz birleşip ileri adım atarsak dünyayı ele geçiririz. Kim büyücülük öğrenmekten çekinirse ölümle cezalandırılır,” demiş.

Böylece büyücülük gelişmiş. Büyük bir imparatorluk kurup dünyayı ele geçirmek için yola çıkmışlar. Ama buna Yaratıcı’nın gazabı gelmiş; onları durdurmak için Şelale’yi yaratıp yollarını kesmiş. Buna öfkelenen zalim kral, Şelale’yi büyüyle yok etmek istemiş — ama ne kadar uğraşsa da bunu başaramamış. Hayvanlar zalimleştikleri için birbirlerini öldürmeye başlamışlar. Bunun sonucunda yeryüzü kıpkırmızı kana bulanmış. Buna öfkelenen Yüce Tanrı buradaki suyu kurutmuş. Bitkiler yavaş yavaş kuruyup yok olmuş. Hayvanlar da açlıktan kırılıp gitmişler. O günden beri burada tek bir canlı bile yaşamamış.

“Belki de bu, yüzyıllar boyunca zenginleşerek gelen bir efsanedir,” dedi kral düşünceli bir sesle, “ama Şelale, kalbi temiz olan hayvan ya da insanla hâlâ konuşuyormuş.”

Bunu doğrulamak için Şelale’nin yanına gidip saygıyla selam verdim. Şelale neşeli bir sesle selamıma karşılık verdi. Buna çok sevindim.

Yolculuğumuzu ertesi gün sürdürmeye karar verdik. Saraya dönüp dostlarla o geceyi güzelce geçirdik.

Sabah kalkıp çevreye baktım. Bugün yine yeni bir gün başlıyordu. Kahvaltımızı ettikten sonra tekrar geziye çıktık. Kral Dinozor beni zenginliklerini göstermek için büyük bir mağaraya götürdü. Mağaranın içinde, inanın, her şey vardı! Dinozorların anlattığına göre, altın, mücevher, kitaplar, çeşitli desenlerle süslenmiş eşyaları ve başka nesneleri insanlar aracılığıyla getirtiyorlarmış. İnsanlara meyve verip karşılığında bu eşyaları alıyorlarmış. Bu insanlar kimseye söylememeye yemin etmişler. Eşya çok fazla olduğu için size yalnızca hatırımda kalanları anlatacağım.

Dinozorlar mağara içinde zenginliklerini saklamakla birlikte, bilim öğrendikleri yer de burasıymış. Hazineyi gördükten sonra bilim odalarına geçtik. Dinozorlar bizden çok ileride olmasalar da hayli keşifler yapmışlardı. Doğayı inceleme, yani botanik biliminde epeyce gelişmişlerdi. Bitkilerin hangi maddelerden oluştuğunu, otçul dinozorlar için zehirli olan bitkileri belirleyip “yenmez” yazılı küçük tahtacıklar asıyorlardı. Başka bilim dallarında da başarılar elde ediyorlardı. Özellikle astronomide ulaştıkları başarılar takdire şayandı. Bizim Galaksimizden başka birkaç Galaksiyi keşfedip inceliyorlardı. Yaşadığımız Galaksi meteoritlerden, kuyruklu yıldızlardan, asteroitlerden, meteorlardan, yıldızlardan ve gezegenlerden oluşuyordu. Başka Galaksiler de bir iki cisim hariç, bizim Galaksimizden farksızdı.

Astronomi odasından çıkıp biyoloji odasına girdik. Orada da birçok keşif yapılmıştı. Gelecekte hayvanların, bitkilerin ve başka şeylerin doğanın değişimi sonucu farklı hayat biçimlerine bürünebileceği varsayımıyla çalışıyorlardı. Özünü bozmadan bitkileri büyütme konusunda hayli başarı sağlamışlardı.

Dinozorlar sürüler hâlinde yaşıyorlardı. Genel olarak, burada sıkılmanın ne demek olduğunu hiç anlamadım. Bu yüzden Boyvun’u buraya getirdiği için ona minnettarlığımı bildirdim. Dinozorlar sabahtan akşama kadar durmadan çalışıyorlardı. Biz de işlerine yardım ettik. Mizah anlayışları da çok iyiydi.

Dönüş günümüzde Kral Dinozor akşam büyük bir ziyafet verdi. İtiraf etmeliyim ki, ziyafetteki meyveler çok lezzetliydi. Ziyafet gönlümce, harika şarkılarla geçti. Danslarına hayran kaldık. Nüktedan fıkralarından zevkle keyif aldık.

Akşam ziyafeti bittikten sonra son bir kez çevreyi dolaşmaya karar verdim. Hizmetkâr Dinozor beni ay ışığında gezdirdi. Buraları zaten çok güzeldi, ay ışığında daha da güzel görünüyordu. Dinozorların bize gösterdiği misafirperverlik için hem kendi adıma hem de arkadaşlarımın adına krala teşekkürlerimi ilettim.

Sabah erkenden kalkıp yola çıkmak için hazırlıklarımızı yaptık. Dostlarımızla vedalaşıp birer birer gemiye bindik. Kendi yetiştirdikleri meyvelerden gemimize hediye olarak yüklediler. Giderken ben de armağan olarak kralıma tükenmez kalemimi hediye ettim. Kral bana, kendinden nur saçan bir taş hediye etti. Ona bir kez daha teşekkür edip hedefimize doğru yola koyulduk.

Bir gece gündüz durmadan hızlıca yüzmeye çalışıp sabahleyin yurdumuza vardık. Köydeki dostlarımla vedalaşıp evime yol aldım. Eve girdiğimde çocuklarım ve eşim bana şaşkınlıkla bakakaldı. Kendilerine gelince sevinçle koşup bana sarıldılar. Sonra bana bir olayı anlattılar:

“Sen kaybolduğun andan itibaren polise haber verdik,” dedi eşim gözyaşlarını tutamayarak. “Bir hafta sonra bıçaklanmış bir cesedin bulunduğunu söylediler. Yüzü tanınmayacak kadar bozulmuştu. Ben elimdeki bir izle onu tanımak istedim… çünkü, ne acı ki, ölen adamın da sağ elinde tıpkı seninki gibi bir yara izi vardı. Onu senin yerine, tüm törenlerle gömdüler.”

Geri döndüğüm için ailem çok mutluydu. Oğlum hukuk okumaya, kızım da doktorluk okumaya başlamıştı. Ailemin kucağında mutlu bir hayat sürüyordum. Artık benim için yaptığım o yolculuklar bir rüya gibi kalabilirdi…

Zebiniso_Saparova · Temmuz 27, 2026, 3:38öö

MAYK’IN YERALTI DÜNYASINA YOLCULUĞU

Böylece adaya gitmeye karar verdim. Adaya gidecek gemiye elimdeki bütün parayı yatırdım. Ertesi sabah yurttaşlarımla birlikte zorlu hedefimize doğru yola çıktık. Keyfimiz yerinde, sakince ilerliyorduk. Yaklaşık bir hafta sonra hedeflediğimiz yere ulaştık. Gemiyi kıyıda bırakıp, kendimiz korunaklı bir şekilde adaya girdik.

Neyse ki bu adada yırtıcı canavarlar yoktu. Ama akşama doğru, yerin altından ürkütücü sesler gelmeye başladı. Korku arttıkça, ses de bize daha çok yaklaşıyormuş gibi hissettirdi. Ben de diğerleri gibi rastgele bir yöne doğru kaçtım. Ada güvenli sayıldığı için epeyce içerilere girmiştik. Bu yüzden ses geldiğinde herkes gemiye doğru kaçmaya başladı.

Birden büyük bir meşe ağacının dalına çarpıp düştüm. Kalkıp kendimi toparladıktan sonra öne doğru koştum. Ama yine bir cisme takılıp düştüm. Yerimden kalkıp son gücümle yurttaşlarıma yetişmek üzereyken, birden yer yarılıp ikiye bölündü!

O sırada çoğu kişi gemiye binmişti bile, yardım isteyerek bağırdığımı kimse duymadı. Yarığın kenarından ne kadar kaçmaya çalışsam da, yarık genişledi ve içine düştüm. Yerin derinliklerine büyük bir hızla iniyordum. Korkudan gözlerimi yumup hayatla vedalaşmaya başladım.

Neyse ki yumuşak bir şeyin üstüne düştüm. Baktığımda, bunun ağaç kökleri olduğunu gördüm. Ayağa kalkıp çevreme bakınca, her yerin sudan ibaret olduğunu fark ettim. Şaşırmadım açıkçası, çünkü yeri kazınca su çıkması gayet doğaldı. Suya girip etrafta bir çıkış yolu aramaya başladım.

Derken, korkunç bir kükremeyle yer titredi. Sudan örümceğe benzer, çirkin bir yaratık çıktı geldi!

“Sensin demek burayı rahatsız eden!” der gibi bir sesle homurdandı.

Yakalamak için bütün kol ve bacaklarını bana doğru uzattı. Yaratıktan kaçıp bir yere saklanmaya çalıştım. Ama epeyce geç kalmıştım. Uzun kollarını hızla hareket ettirip beni yakaladı. Beni yemek üzere ağzına götürürken gözlerimi kapattım.

Ama tam o anda tuhaf bir sesle yaratık birden yumuşak davrandı, beni yemeyip suyun sığ bir yerine bıraktı. Ses tekrar duyulunca, yaratık suya dalıp kayboldu.

Sesin geldiği yöne baktığımda, bütün bedeni ve giysileri kıpkırmızı olan bir çocuk mağaraya benzer bir yerden çıkageldi. Ne yapacağımı bilemeden, hayretle donakaldım. Çocuk bana Fransızcaya benzer bir dilde selam verdi. İyi ki Fransızca biliyordum — sevinçle selamına karşılık verdim.

“Merhaba,” dedi çocuk gülümseyerek yanıma gelip. “İsmin ne, buraya niye geldin?”

Dilimizde biraz fark olsa da bir şekilde birbirimizi anlıyorduk. Sorularına net cevaplar verdim.

“Benim adım Jelin,” dedi çocuk. “Biz yerin altındaki bir krallıkta yaşarız. Yer yedi kattan oluşur. Her katın ardından insanların görünüşü ve rengi değişir. Bir kattan sonra su, sonra yine kara, derken tekrar su katı gelir. Neyse ki senin düştüğün yer suyun sığ olduğu yer; suyun çoğunu bir meşe ağacı içmiş. Bu yüzden burada su seviyesi düşük. Su ve buz katında yalnızca hayvan ve bitki yaşar.”

Ona birkaç soru sordum:

“Peki tepemizde su ve buz yok muydu?”

“Doğru,” dedi Jelin, “çünkü Yüce Tanrı dört katı su ve buzdan arındırmış, geriye kalan üç katı su ve buzdan ayırmış. Sorun kalmadıysa, buradan gidelim.”

Çocuğun peşinden hızlı hızlı yürüdüm. Su yolundan çıktıktan sonra, o bir kıyafet giydi, yüzüme de dalgıç maskesine benzer bir başlık taktı. Bana da aynı kıyafetleri verip giydirdi. Giyindikten sonra suya daldık.

Bir süre yüzdükten sonra, suyun tabanında bir demir kapının önünde durduk. Jelin yanından anahtar çıkarıp kapıyı açtı, içeri girdik. Burada hava çok soğuktu.

Bir meşale yakıp içeriye doğru yol gösterdi. Burası yerin ikinci katıymış — yani buz katıymış. Güzel şekillerde donmuş buz katmanını aşıp uzun süre yürüdük. Nihayet yolun sonu göründü. Yol bitince, güneşin parladığı bir yerden çıktık. Burası da bizim yaşadığımız yerden pek farklı değildi — yalnızca doğası biraz başkaydı. İnsanlar kırmızı renkte, bitkileri koyu kahverengi, hayvanları mavi ve başka renklerdeydi.

Jelin beni yol boyunca güzel bir eve götürdü. Bu, Jelin’in eviymiş. Beni aile üyeleriyle tanıştırdı. Çok iyi insanlarmış. Bana akşamları, hatta başka zamanlarda da dışarı yalnız çıkmamamı tembihlediler.

“Hemşehrilerin çok korktukları için kaçtılar,” dedi Jelin’in babası ciddi bir sesle. “Onların geri gelmemesi için senin yardımın bize çok gerekli. Bu konuyu sonra ayrıntılı konuşuruz.”

Beni odama götürüp izlemeye devam ettiler.

Sabah erkenden kalkıp çevreyi görmek için dışarı çıktım. Buranın insanları çok uykucuymuş meğer. İki saat kadar beklesem de kimse uyanmadı. Sonunda sıkılıp, tüfeğimle korunarak tek başıma dolaşmaya karar verdim. Çevre çok güzeldi, hiçbir tehlike yoktu sanki. “Belki de bu yerliler fazla ürkek insanlardır,” diye düşündüm.

Bu düşüncelerle yavaş yavaş çalılığın içine daldım. Birden bir yönden insanı ürperten sert bir kükreme sesi duyuldu. Geri geri kaçmaya başladım. Ama sinsi bir yaratık dönüp önüme çıktı! Arkama dönüp kaçtım, ne kadar kaçmaya çalışsam da yaratık bana yetişti.

Tehlikeyi göze alıp bir kayanın arkasına saklandım. Ağaçların arasından gelen yaratığı nişanladım. Yaratık iri olduğu için beni bulmakta zorlanıyordu. Gözünü hedef alıp ateş ettim. Son zamanlarda avcılıkla uğraştığım için, kurşun tam isabet etti!

Yaratığın yapısı zebraya benziyordu ama çok daha devasaydı. İki yan ayaklarıyla gözünü tutmaya çalışıp acıyla kükredi. İyice nişan alıp ikinci gözünü de kör ettim. Acının şiddetiyle daha da güçlü böğürüyordu. Gözleri kör olmasına rağmen her yeri paylayarak beni arıyordu.

Zaman kaybetmeden saklandığım yerden çıkıp insanların evine doğru kaçtım. Meğer iyice bakmamışım — yaratığın alnında üçüncü bir göz de varmış! O gözüyle beni tam nişan alıp üstüme geliyordu. Tehlikeyi göze alıp yolda duran bir kütüğün arkasına geçtim. Yaratığı nişanlayıp art arda ateş ettim. Yaratık bir süre çırpındı, sonra yere yığıldı.

Yavaşça yanına gittim. Son gücüyle ayağa kalkmaya çalıştı ama başaramadı. Bir süre daha çırpındıktan sonra can verdi. Bana doğru telaşla kırmızı insanlar koşarak geldi.

“Senin için çok korktuk!” dediler soluk soluğa. “Bu hayvan son derece vahşidir, ondan kurtulman gerçek bir mucize!”

Yaratığın filinkine benzer devasa ayakları vardı, bu da onu daha da korkutucu kılıyordu.

Bu ayakları görünce, kırmızı insanların bana böyle bir başıbozukluk yapmamam konusunda söz aldıktan sonra epeyce sakinleştiklerini gördüm. Kahvaltı ettikten sonra ev sahibi bana yarın gezmeye çıkaracağına söz verdi.

Ertesi sabah Jelin’in babası beni gezmeye çıkardı. Onların küçük bir fabrikası varmış. Fabrikada kırmızı insanlar çeşitli eşyalar üretiyordu. Jelin’in babasının adı Jo’ymuş. Bana başka binaları da gösterdi — okullar, fabrikalar, kiliseler (evet, doğru duydunuz, kırmızı insanlar da bizim gibi çeşitli dinlere inanıyormuş), kısacası her türden yapı, oteller, bahçeler, tarlalar, müzeler ve daha nice yer.

Yalnızca bizdeki gibi bir hayvanat bahçesi ve eğlence parkı yokmuş — çünkü hayvanlar onlarla birlikte özgürce yaşadığı için hayvanat bahçesine gerek duymuyorlarmış. Eğlence parkı yerine, her evin bahçesinde çeşit çeşit salıncaklar bulunuyormuş.

Jo ile çevreyi gezerken bana:

“Sana çok önemli bir yer göstereceğim!” dedi gülümseyerek.

Bir mağaranın önüne vardık. Jo tuhaf bir şekilde bağırınca, mağaranın demir kapısı açıldı. Bu olay tıpkı masallardaki gibiydi. Jo bana “arkamdan gel” deyip mağaranın içine daldı.

“Burası bizim devletimizin zenginliklerinin saklandığı yer,” diye söze başladı Jo. “Buraya yalnızca büyük servet sahipleri girebilir. Nefti aramaya gelmiş olsan da, senin zenginliğe göz dikmeyen biri olduğunu anladım. Bu yüzden sana buradaki eşyaları göstereceğim. Yalnız sen kimseye, hatta bizim insanlarımıza bile söylemeyeceğine yemin edeceksin.”

Yemin ettikten sonra beni içeri götürdü. Şaşkınlıktan gözlerime inanamadım — bunca kitap dünyanın hiçbir köşesinde bulunamazdı herhalde. Mağaranın en yüksek kısımları kitap raflarıyla doluydu, kalan kısımlarda da kitaplar yere yığılmıştı. Jo’nun anlattığına göre, burası onların bilgi kaynağı sayılıyordu.

“Zenginliklerimiz üç bölüme ayrılır,” dedi Jo. “Şimdi ikinci bölüme geçelim.”

Bir sonraki odaya girdiğimde, öncekinden bile daha büyük bir şaşkınlığa kapıldım. Burada da çok sayıda taş ve altın saklanıyordu — bir dağ dolusu servet birikmişti sanki. Jo en değerli taşlardan birini bana uzattı. Alamayacağımı söyleyip kesin bir ret cevabı verdim.

“Al,” dedi Jo gülümseyerek, “bizi hatırlarsın diye.”

Israrına dayanamayıp taşı almak zorunda kaldım.

Burayı gezip bitirdikten sonra başka bir odaya geçtik. Bu oda beni pek şaşırtmadı, çünkü orada türlü ev eşyalarına benzer aletler saklanıyordu. Jo onlardan birini eline alıp bir büyü okudu. Süpürge birden hareketlenip odayı süpürmeye başladı! Jo başka eşyalara da büyü okudu. Onlar da hareketlenerek burayı kısa sürede tertemiz yaptı. Bu manzara gerçekten çok etkileyiciydi.

“Biz bu araçları yalnızca temizlik için kullanırız,” dedi Jo. “Ama kötü niyetli biri bunları ele geçirirse büyük bir felaket yaşanır. Çünkü bu araçlara büyü okuduğunda, dilediğin isteği yerine getirir. Kötü niyetli kimseler şüphesiz bu araçları kötü amaçla kullanır. Bu yüzden bu yer sıkı denetim altındadır.”

Burayı gezip bitirdikten sonra eşyaları yerine koyup uzun koridordan dışarı çıktık.

“Tarihe ilgin var mı?” diye sordu Jo.

“Evet,” dedim, “gençliğimde tarihe çok meraklıydım.”

Jo bana kendi geçmişlerini anlattı:

"Eski zamanlarda kırmızı insanlar mağaralarda köle olarak yaşarmış. Onların efendisi çirkin, devasa Gegintler olurmuş. Gegintler onları istedikleri şekle sokup eziyet edermiş. Kırmızı insanlar nice asırlar geçse de Gegintlere köle olarak yaşamaya devam etmiş. Ama bir olaydan sonra, Gegintleri öldürmeye karar vermişler. Olay şöyle olmuş:

Fakir bir çift yaşarmış. Bir gün pehlivan gibi bir oğulları olmuş. Çok mutlu bir hayat sürmeye başlamışlar. Ama talihsizliğe bakın ki, adam ağır hastalanıp yatağa düşmüş. Kadın da çocuklu olduğu için işe çıkamıyormuş. Buna öfkelenen Gegintler, çifti çocuklarıyla birlikte öldürüp pişirip yemişler!

Bundan derinden sarsılan kırmızı insanlar Gegintleri yok etmeye karar vermişler. On yıl uğraşıp buzu eriterek gizli bir yol açmışlar. Kırmızı insanların lideri olan büyücü kadın, buz yolundan geçip su canavarlarıyla konuşmuş. Onlar seve seve Gegintleri yemeye razı olmuşlar. O gün kırmızı insanlar Gegintlerin yemeğine uyutucu bir ot katmışlar. Uyuduktan sonra Gegintleri teker teker buz yolundan geçirip su canavarlarına yem etmişler. Böylece kırmızı insanlar özgürlüğüne kavuşup kendilerine ev kurmuşlar. Sonradan çeşitli icatlar yapıp bilimi geliştirmişler. Ama buz yolu yıllar içinde tekrar donarak küçülmeye devam etmiş.

İşte bizim tarihimiz böyle," diye sözünü bitirdi Jo.

Çevreyi biraz daha dolaştıktan sonra eve döndük. O gün hasat bayramı dolayısıyla büyük bir ziyafet düzenlendi. İnanır mısınız, onlar sanatı çok severmiş. Ziyafette çeşitli danslar, şarkılar sergilendi. Fıkraları da bir hoştu. Kısacası, ziyafet muhteşem geçti. Jo ertesi gün beni buz ve su katındaki şeylerle tanıştıracağını söyledi.

Sabah kahvaltı ettikten sonra geziye çıktık. Jo bana yerin ikinci katını, yani buz katını tanıtmaya başladı. Burada neredeyse hiç canlıya rastlamadık. Buradaki hayvanlar ve bitkiler orta boy ve küçük görünümde, çok zayıftı.

“Buzda yaşayan canlılar saklanarak hayatta kalır,” diye açıkladı Jo. “Bizler de onları nadiren görürüz. Zayıf oldukları için saklanır, renklerini değiştirir, düşmanlardan kaçarak yaşamak zorunda kalırlar. Buradaki bitkiler daha çok yerin altında büyür, bu soğuk havaya alışmışlardır.”

Jo küçük bir buz parçasını eritti, altındaki güzel bir çiçek ve bitkileri gösterdi. Çok güzel, rengârenk şeylerdi.

Biraz dolaştıktan sonra, yerin birinci katı olan su katına yöneldik. Buralar bana tanıdık geldiği için Jo’nun peşinden rahatça yürüyordum. Buz katının koridoru karanlıktı. Üstelik elimizdeki meşale de sönmüştü. Bu zor durumda bile pes etmeyip demir kapıyı bulup açtık. Yüzümüze serin bir rüzgâr çarptı. Su katı, buz katına göre daha aydınlıktı. Jo ile birlikte dalgıç kıyafetlerimizi giyip suya daldık.

Biraz yüzdükten sonra, Jo bana su katı hakkında bilgi vermeye başladı:

“Bu yerin canlıları son derece çeşitlidir,” dedi Jo. “Kimileri devasa, kimileri sıradan gözle bile görülemeyecek kadar küçüktür. Çoğu, suya uyum sağlamış otçul canlılar sayılır. Eğer onlar da etçil olsaydı, suda hiçbir canlı kalmazdı. Sonra kendileri de açlıktan kırılırdı. Ama ne yazık ki, cüssesi küçük olsa da yırtıcı, açgözlü kısa balıkçıllar etçildir. Karşılarına çıkan her şeyi yerler. Sen yukarıdan düşerken de yaratıklardan biri sana saldırmıştı. Neyse ki oğlum Jelin şifalı ot alıp su katına gitmişti. O seni kurtardı. Biz onları büyüyle etkisiz hâle getiririz. Burada otçul hayvanları da yer alırız. Onların bazı türlerini de sana tattıracağız. Buradaki hayvanların yapısına göre, bitkilerinin yapısı daha güzeldir.”

Jo bu sözünde yanılmamıştı. Çünkü burada gördüğüm bitkileri başka hiçbir yerde görmemiştim. Öyle güzel ve ipek gibi inceydiler ki.

Jo’nun anlattığına göre, burada başka efsanevi canlılar da yaşarmış. Aralarında mermaidler, yani deniz perileri, oldukça kurnaz ve kötü kalpli sayılırmış. Onları biz de görebilirmişiz. Ben bu söze başta pek inanmamıştım. Jo bana mermaidleri göstermek için onları çağırdı.

İnanır mısınız, yanımıza kadar geldiler! Periler masallarda anlatılandan bile daha güzeldi. Deniz otları gibi yeşil renkteydiler, saçlarının ve gözlerinin rengini sürekli değiştiriyorlardı. Onlara büyülenmiş gibi baktığımı fark eden Jo beni dürtüp kendime getirdi. Bizi bir türlü rahat bırakmayıp kendi mekânlarına götürdüler. Kraliçeleri bizi güzelce ağırladı, büyük bir ziyafet düzenledi. Akşama kadar keyifle dinlendik. Jo kurnazlıkla, verdikleri sarhoş edici içecekleri içmedi. Ben ise onları kandıramayıp doya doya içtim.

“Dostum sarhoş olduğu için, gitmemize izin verin,” diye rica etti Jo, benim hâlimi görünce.

“Dostunuz sarhoş olduğu için bu gece bizde misafir kalacaksınız,” dedi kraliçeleri — adı Rozalina’ymış.

Jo, hâlimi göz önünde bulundurup razı olmak zorunda kaldı. Ne kadar uyuduğumu hatırlamıyorum; Jo’nun bağırıp beni sarsmasıyla uyandım. Bana bir şey göstereceğini söyleyip yol gösterdi. İyice içerilere daldık.

“Çabuk yüzelim,” dedi Jo telaşla, “yoksa hava tüpümüz bitip ölürüz!”

Hızla yüzüp mağaraya benzer, dipsiz gibi görünen bir yere daldık. Orada mermaidler bağırışıp dans ediyordu. Dans etmeyi kesip kraliçe Rozalina’nın yanına toplandılar. Çeşitli dualar okuyup sonra bağırmaya başladılar. Az sonra çirkin büyücülere dönüştüler! Bizi nasıl işkenceyle öldüreceklerini anlatıp keyifle gülüyorlardı.

Korkudan olduğum yerde donakaldım. Jo sezdirmeden arka taraftan çıkmamız gerektiğini söyledi, öyle de yaptık. Epeyce yüzdükten sonra mermaidler yokluğumuzu fark edip peşimize düştü. Hızla yüzmeye çalışıp bitkin düştük. Riske girip bir yere saklanmaya karar verdik. Aramaya koyulup büyük bir kayanın arkasına gizlendik.

Neyse ki mermaidler bizi bulamayıp başka yöne yüzüp gitti. Fırsattan yararlanıp saklandığımız yerden çıktık, koridora doğru son gücümüzle yüzdük. Ama mermaidler bizi görüp yeniden peşimize düştü. Neyse ki buz koridoruna yaklaşmıştık. İçimden gelen tuhaf bir güçle daha hızlı yüzmeye başladım. Canım boğazıma gelmişti, o da hızlı yüzmeye çalışıyordu. Sık sık yüzerek buz koridorunun kenarına vardık.

Arkamızdan mermaidler de gelmeye başladı. Jo aceleyle demir kapıyı açtı. Kendimizi buz koridoruna attık. Mermaidler koridorda suyun olmadığını görüp geri dönmek zorunda kaldı.

Koridorda üstümüzü başımızı kuruladık. Sonra buz koridorundan yürüyerek eve vardık. Epeyce ısındıktan sonra dinlenip sohbet ettik. Bütün suçun bende olduğunu söyleyip Jo’dan özür diledim. Jo, mermaidlerin kurnaz olduklarını, beni sarhoş etmelerinin doğal olduğunu söyledi.

Aradan bir hafta geçti. Bir sabah dolaşırken Jo gelip bir yere gideceğini söyledi. Şehir merkezine gittik. Orada çok kalabalıktı. Aralarından zorlukla geçip meydana çıktık. Meydanda büyük bir eşya, üzeri beyaz bir örtüyle kaplı duruyordu. Jo’nun işaretiyle örtü kaldırıldı.

Gözlerime inanamadım — bu hızlı giden bir arabaydı! Beni istediğim yere, sudan da, yerin derinliklerinden de çıkarabilecek bir araçmış.

Kırmızı insanlarla gözyaşları içinde vedalaştım. Özellikle Jelin ve Jo ile çok yakınlaşmıştım. Giderken Jo bana bir harita verdi. (Harita hakkında birazdan anlatacağım.) Kısacası, hızlı arabayla yeryüzüne sağ salim çıktım. Kolay çıkabilmem için yolu önceden kazıp hazırlamışlardı. Arabayı kullanmayı öğreten kırmızı dostuma teşekkür ettim.

Kıyıya vardığımda, insanlar hâlâ neft arıyorlardı. Beni görünce nerelerde dolaştığımı sordular. O zamana kadar yiyecek içecek almadan, her yerden neft aradığımı söyledim. Sözlerime pek inanmadılar. Burada bir hafta daha neft aradık. Hiçbir şey bulunmayınca, kaderimize razı olup yurdumuza döndük.

Yurduma vardığımda, havasını doya doya soludum. Eve hediyelerle girdim. Eşim ve çocuklarım beni görüp çok sevindiler. Kırmızı insanların verdiği harita sayesinde birkaç petrol şirketi kurdum. Çocuklarım da okullarını bitirip okumuş insanlar oldu. Ben ise kendi devrimin kralı Mayk Jekson oldum. Buna kendim bile uzun süre alışamadım.

Aradan bir iki yıl geçti. Oğlumu evlendirdim, kızımı da hayata atıldım. Çocuklarımız yanımızda olmasa da, biz mutluyduk, derken bir gün eşim ağır bir bela olan kanser hastalığına yakalandı, bir iki yıl daha yaşayıp bu dünyadan göçtü. Kanser beyninde olduğu için zavallı eşim uzun yaşayamadı.

Eşimin ölümünden sonra derin bir yalnızlığa gömüldüm. O günler hayatımın en ağır dönemleriydi. Uzun yıllar yalnızlık içinde yaşadım. Sonunda, yaşlanmış olsam da, yeniden yola çıkmaya karar verdim.

Bu yolculuğum önceki yolculuklarımdan tamamen farklıydı. Çünkü bu sefer doğal afetlerden zarar gören insanlara yardım etmek için çıkılan bir yolculuktu…

Zebiniso_Saparova · Temmuz 27, 2026, 3:48öö

MAYK’IN DOĞAL AFETLERLE MÜCADELE YOLCULUĞU

Bu yolculuğum önceki yolculuklarımdan tamamen farklıydı. Çünkü bu sefer doğal afetlerden zarar gören insanlara yardım etmek için çıkılan bir yolculuktu. Bir grup bilim insanıyla birlikte, halka yardım götürmek üzere yola koyuldum. Yol uzun olduğu için epeyce yorgun düştüm. Ama buna rağmen, hedeflediğimiz yere ulaştık. İlk görevimiz tornadonun (kasırganın) nereden geldiğini belirlemekti. Böylece yeni yolculuğum da başlamış oldu.

Tornado sık görüldüğü bölgeyi tespit edip yardım ekibimizle o şehre gittik. “Tornado” kelimesi İspanyolcadan gelir, “kumla kaplı” anlamına gelir. Tornado en çok ABD’nin doğu ve güneydoğu bölgelerinde görülür. Tornado, gerçekten felaket getiren bir hava kasırgasıdır. Çapı 1 kilometreden 10 kilometreye kadar ulaşabilir. Kasırgadaki rüzgâr hızı akıl almaz derecede, saniyede 300 metreye (yani saatte 1000 kilometreye) ulaşır. Bu hızı hiçbir aletle bile ölçmek mümkün değildir. Tornado başlamadan önce gökyüzü simsiyah bulutlarla kaplanır, şimşekler çakar. Tornado yalnızca küçük eşyaları değil, insanı, arabayı, hatta evleri bile havaya kaldırabilir. Elimizdeki bilgiler bunlardan ibaretti.

Tornado’nun en sık görüldüğü şehir olan Oklahoma City’ye gitmiştik. Tornado mevsimi genellikle ilkbahardan yaz sonuna kadar sürer, ama mevsim dışında da gelebilir. Biz tam ilkbahar mevsiminde vardık. Araştırma için getirdiğimiz aletleri bir kenara koyup tornado hakkında daha çok bilgi toplamaya çalıştık. Birkaç gün böyle geçti.

Radyodan, 29 Nisan’da şiddetli, F5 şiddetinde bir tornadonun geleceği haberini duyduk.

“Hemen aletleri yerleştirip sığınaklara saklanalım!” dedi ekip başımız telaşla.

Az sonra tornadonun uğultusu duyulmaya başladı. Kendisiyle birlikte şiddetli bir sel ve dolu getirmişti. Sesi öyle korkutucuydu ki, yolda karşılaştığı her şeyi uçurup parçalıyor, sürüklüyordu. Bu arada bizim aletlerimizi de havaya kaldırıp götürdü.

Tornado dindikten sonra dışarı çıkıp aletlerimizi aradık. Bulduğumuzda tanınmaz hâle gelmişlerdi. Yere ne kadar sıkı bağlarsak bağlayalım, tornado onları uçurup kayalıklara çarptırmıştı. Tornadoları tümüyle yok edemeyeceğimizi anladık. Yalnızca halka maddi yardım sağlayıp, tornadonun gelişini önceden haber veren bir cihaz dağıttık. Başka yardım sağlayamayacağımızı düşünüp geri döndük.

Eve döndükten sonra yine sıkılmaya başladım. Bu yüzden, doğal afet olduğunda yardım eden genç bilim insanları grubuyla tekrar yola çıktım. Birçok ülkede doğal afetten zarar gören hayvanları kurtarmamız gerekiyordu.

Bugüne kadar bu hastalığın nereden yayıldığı belirlenmemiş olsa da, sonradan başka yerlere de yayılmaya başlamıştı. Görevimiz, hastalığın nereden kaynaklandığını belirleyip ona karşı ilaç hazırlamaktı. Bu hastalık özellikle Afrika’nın uzak köylerinde yayılmaya başlamıştı. O köylerden birinde konakladık. Hastalıklı hayvanları diğerlerinden ve insanlardan ayırıp bu derdi bulaştırmamaları için hemen izole ettik.

Araştırmalarımızı hızla başlattık. Hayvanların yediği, içtiği şeyleri inceledik. Anlaşıldığı kadarıyla, yağmurdan sonra çukur yerlerde su birikintileri oluşuyor, uzun süre kurumadan kalıyordu. Hayvanlar bu sudan içiyordu. Bekleme sonucunda mikroplar hastalığa yol açıyordu. Bu sudan içen hayvanların iç organlarına hastalığı taşıyan virüs bulaşıyor, orada gelişip organlara zarar veriyordu. Bayatlamış yem tüketmenin de hastalığın bir başka kaynağı olduğunu tespit ettik.

Öncelikle hastalanan hayvanları tedavi etmeye başladık. Su birikintilerini çekecek borular döşedik. Doğayı koruyan bir ekip oluşturup, burada çalışmaları için gerekli malzemeleri hazırladık. Hasta hayvanlar yavaş yavaş iyileşmeye başladı. Bir hafta sonra bütün hayvanlar tamamen iyileşti. Kısacası her şey yoluna girdi.

Bir ayda işlerimizi bitirip evimize döndük.

Grup lideri yol boyunca başka bir yere de gitmemizi önerdi.

“Eğer siz de bizimle gelirseniz çok seviniriz,” dediler.

Bu teklifi seve seve kabul ettim.

Sonraki yolculuğumuz sel felaketinden mustarip insanlara yardım götürmekti. Suların taştığı bölgeye yardım gemimizle ulaştık. Biraz geç kalmıştık — çünkü çevreyi su basmıştı bile. İnsanlar çok katlı evlerde canlarını kurtarmaya çalışıyorlardı. Ama su, evlerin temelini oymaya başlamıştı. Halkı hızla başka şehirlere tahliye ettik.

Görevimiz, bu suyun neden bu kadar çok yükseldiğini araştırmaktı. Yerel halkın söylediğine göre, bu sel taşkını Tsunami diye adlandırılıyordu ve iki ya da üç yılda bir tekrarlanıyordu.

Aletlerimizi alıp araştırmaya koyulduk. İlginç olan şuydu ki, tsunami genelde bir kere gelir, sonra çekilirdi. Ama bu sefer sular çekilmiyor, şehrin içinde giderek çoğalıyordu. İncelemeler, tsunaminin oluşumuna deniz altı katmanlarının hareketinin sebep olduğunu gösterdi. Suyun şehirden geri çekilmemesinin sebebi, güçlü akıntının nehre çarparak yönünü değiştirmesi, şehrin içine girip çoğalmasıydı.

“Önce suyun yolunu kapatıp yönünü tekrar nehre çevirmemiz lazım,” dedi mühendisimiz.

Vinç ve iş makineleri yardımıyla kum torbaları getirip suyun geçtiği yolu tıkadık. Su yavaş yavaş azalınca, şimdi yönünü nehre doğru değiştirmemiz gerekiyordu. Şehre yakın su kapaklarını açıp suyu o yöne yönlendirdik. Bir iki saat içinde su kapağı suyla doldu. Kalanını da nehre boşalttık. Su yeniden kendi yatağında dalgalanarak akmaya başladı. Şehir tamamen sudan arındı.

Yerler kuruyunca, insanlar tekrar evlerine dönebildi. Halk geri döndüğünde, çok zarar görenlere maddi yardım tahsis edildi.

İşlerimizi bitirdikten sonra, gemimizi erzakla doldurup başka bir yardım bekleyen insanların yanına koştuk. Bir sonraki görevimiz, böceklerden mustarip halka yardım etmekti. Zehirli böcekler Afrika bölgelerinde çoğalmış, bu yüzden insanlar bile ölmeye başlamıştı. Yol boyunca zehirli böcekler hakkında bilgi topladık. Yerel halk bu böceklere İğnaburun diyordu. Yapısına göre, iğneburuncu kısmen büyük, bacakları uzundu, uçarken ses çıkarmıyordu — bu yüzden insanlar sokulduklarını hissetmiyordu bile.

Nihayet hedeflediğimiz yere vardık. Sineklerden korunmak için özel kıyafetler giydik. Halkın sağlıklı kısmına da bu kıyafetlerden dağıttık. Sonra zehirli iğnaburunu yakalayıp yapısını inceledik. Bedeni bir çift göz, bir çift bıyık, ağız, dört çift bacak, baş, orta gövde, arka gövde, kan emici hortumu ve kanatlardan oluşuyordu. Zehir bezi arka kısmındaydı. İğnesi de arkasında yer alıyordu. İğnaburun, sineğin yeni bir türü olarak, zehiriyle canlıyı felç ediyordu.

“Zehrine karşı çare bulunmazsa, canlı ölür,” diye açıkladı ekip biyoloğu. “Zehri yirmi akrep zehrine eşdeğerde.”

Zehre karşı bir ilaç hazırladık. İlaçla halkı tedavi etmeye başladık. Görevimiz gereği, böcekleri azaltıp zehirini etkisizleştirdik. Bunun için doğadaki otlardan yararlandık. İşlerimizi hızla tamamladık.

İşlerimizi bitirip halkla vedalaştık, gemimizi erzakla doldurup yola çıktık. Halk yılda bir kez İğnaburuna karşı ilaç kullansa sorun olmayacaktı. Ayrıca, oradaki halk için eczane ve hastane de kurup döndük.

Sonraki yolculuğumuz, bilinmeyen bir virüsten mustarip halka yardım etmekti. Bu hastalık Hindistan bölgelerinde geniş yayılmıştı. Uzun bir yolculuktan sonra hedef yere vardık. Hastalık bulaşıcı olduğu için, ondan korunmak amacıyla özel kıyafetler giydik. Öncelikle sağlıklı insanları hastalardan ayırıp hastanelere yerleştirdik. Sonraki görevimiz hastalığı meydana getiren virüsü tespit etmekti. Uzun incelemelerden sonra, bunun kolera hastalığını meydana getiren virüsün yeni bir türü olduğunu belirledik. Hastalığın, bayatlamış gıda ürünlerinin kullanılması sonucunda ortaya çıktığı sonucuna vardık. Doğal otlardan ve ilaçlardan faydalanıp hastaları tedaviye giriştik. Yavaş yavaş iyileşmeye başladılar. Kısa sürede hepsi tamamen sağlığına kavuştu.

İşlerimizi tamamlayıp evimize dönmeye karar verdik. Uzun bir yolculuktan sonra, sevgili yurdumuza ulaştık.

Dostlarımla vedalaşıp evime gittim. Eve vardığımda, oğlum orada oturuyormuş. Beni görünce çok sevindi. Geldiğim şeref için kız kardeşini de çağırıp büyük bir ziyafet düzenledi. Ziyafet çok güzel geçti. Yolculuktan epeyce yorulmuştum, erken yatıp uyudum.

Sabah kendimi çok kötü hissettim. Oğlum beni hastaneye götürdü. Orada uzun tetkiklerden sonra sonuçları söylediler:

“Doktor bey,” dedi doktor bana ciddi bir sesle, “sizde tehlikeli bir kanser var. Hemen tedavi görmeniz ya da ameliyat olmanız gerekiyor.”

Ameliyata razı oldum. Bana söylemeseler de, çocuklarımın yüzünden umutlarının olmadığını hissedebiliyordum. Bir hafta içinde on yıl yaşlanmış gibi oldum. Durumum günden güne ağırlaşıyordu. Ameliyat başarısız oldu. Buna rağmen, oğlumla birlikte son bir kez daha yolculuğa çıkmaya razı oldum. Yardım ekibinin gemisine bindim. Çok mutluydum. Çevreye doyasıya bakmaya çalıştım — çünkü yolculuktan sağ salim döneceğim şüpheliydi.

Aklımda gençlik yıllarım canlanıp, gözlerim yaşardı. Benim son yolculuğum da yine insanlara yardım etmekten ibaretti.

Yolculuğumuz sırasında Meksika bölgelerinde zehirli çıyanlardan zarar gören halka yardım ettik. Onlara maddi destek sağlayıp hastaneleri çoğalttık. Orada işimizi bitirdikten sonra, başka bir yolculuğa çıktık.

Ama benim durumum günden güne ağırlaşıyordu. Buna rağmen, insanlara yardım ediyor olmaktan mutluydum.

Bize haber gelmişti ki, bir kenar köyde üç gündür sel durmadan geliyormuş. Hızla o köye doğru yol aldık. Orada gerçekten de güçlü bir sel geliyordu. Gemiyi durduracak yer bulamadık. Bu yüzden gemiyi kuru toprağa çıkardık. Güçlü sel, evleri yerle bir edip sürüklüyordu.

Halkın gemiden inmesine yardım ettik, onları güvenli bir yere götürdük. İnsanların anlattığına göre, önceki sel de uzunca bir gün sürmüş. Ama bu sefer üç gündür durmadan devam ediyordu. Acil görevimiz, selin neden bu kadar uzun sürdüğünü belirlemekti.

Öğrenildiğine göre, geçen yıl kar çok yağmış, ısınmayla eriyip sel çok gelmeye başlamıştı.

“Selin tehlikesi çok büyük değil,” dedi ekip başımız, “çünkü selin geleceğini bilerek halk güvenli bir yere geçse hiçbir zarar görmeden atlatabilir.”

Sel durduktan sonra, halkın ev ve eşyalarını yeniden kurması için maddi yardımda bulunduk.

“Böyle bir durum tekrar yaşanırsa yardım edebilmek için,” dedik köy muhtarına, “kendi yardım teşkilatımızı buraya kuralım.”

Burada her yıl hayır paraları hesabımıza geliyor ve yardım grubumuz bu parayla, doğal afet olduğunda halka yardım ediyor. Selin gelişini önceden belirleyen bir cihaz da kurduk.

Kendi işimizi bitirdikten sonra, dağlık bir başka köyde dolu yağdığı için, o köy halkına yardım etmek için yola çıktık. Uzunca yüzdükten sonra, hedeflediğimiz yere ulaştık. Orada dolu durmuş olsa da köy acıklı bir hâle düşmüştü. İnsanlar evlerinden mahrum kalmıştı. Üstelik bazı insanlar ağır yaralanmıştı. Oraya hastaneler uzak olduğu için, halk çok zorlanmıştı.

Biz, ilk olarak, onlara tıbbi yardım sağladık. Sonra da maddi yardım verdik. Orada doğal afetler sürekli olduğunda halk zorlanmasın diye kendi yardım grubumuzu teşkilatlandırdık.

Yolculuktan çok yorgun düştüğüm için, orada dinlenmeyi uygun bulduk. Buranın doğası çok güzeldi. İnsanlar kendileri için yeni evler kurmaya başladılar. Yaralanan insanları tedavi etmeye başladık. Yeni yardım grubu için tüm imkânlara sahip bir hastane kurmaya koyulduk.

Burada kendimi iyi hissetmeye başladım. Bu köy dağlar içinde yerleşmişti. Orada bizim bilmediğimiz çok faydalı otlar varmış. Onların içeriğini öğrenip türlü ilaçlar hazırladık. Kendi bölgemizde de yetiştirmek için tohum ve fidan aldık. Buranın hayvanat âlemi de zengindi. Hayvanlar insanlardan korkmuyordu, çünkü insanlar onlara zarar vermiyordu. Bana küçük bir ceylan yavrusu çok alıştı. Her sabah ceylanla ikimiz birlikte oynuyorduk. Ceylan yavrusuna, rahmetli dostum Bob’un ismini koydum.

İşlerimizi bitirip gitme vaktimiz geldi. Bob’la ağlaşarak vedalaştım.

“Onu da bizimle birlikte götürelim,” dedi oğlum.

Razı olmadım. Çünkü Bob’u annesinden ayırmak istemedim. Buranın halkı gerçekten harikaydı. Onlara yardımımız için minnettarlık olarak gemimizi yiyecekle doldurdular.

Yol boyunca zehirli yılanlardan mustarip başka bir köy halkına da yardım ettik. Sonra Vatanımıza dönmeye karar verdik. Gönlümde bir korku vardı: acaba kendi vatanımı bir daha görebilecek miydim? Onun havasından bir daha nefes almak nasip olacak mıydı?

Ne kadar yüzmeye çalışsak da hedefimiz bana hep uzak görünüyordu. Durumum ise gitgide kötüleşiyordu. Hedefe yaklaştığımızda, şiddetli bir acıyla kendimden geçtim.

Gözümü açtığımda, hastanede yatıyordum. Başucumda çocuklarım, torunlarım ağlıyordu.

“Bir daha uyanmayabilir,” demiş doktor onlara.

Kendime geldiğimi görünce çok sevindiler. Çocuklarımın adına son vasiyetimi yazdım.

“Şu an okuduğunuz kitabı da tamamlayıp emanet olarak saklamanızı vasiyet ediyorum,” dedim.

Oğlum beni tekerlekli sandalyeyle dışarı çıkardı. Birden durumum ağırlaştı. Oğlum doktoru çağırmak isteyince, onu durdurdum. Çünkü kendi ecelimle ölmek istiyordum. Gözlerimin önünü karanlık kaplamaya başladı. Ellerimi biri tutmuş gibi hissettim. Yanıma baktığımda, eşim bana hafif bir tebessümle bakıyordu…

Zebiniso_Saparova · Temmuz 27, 2026, 3:49öö

SONSÖZ

“Ben hayatım boyunca ilginç yolculuklar yaşadım. Her insan yolculuğa çıkmak ister. Ama bir şeye sahip olmak için başka bir şeyden vazgeçmek gerekir. Ben, Mayk, ailemin sıcaklığından vazgeçip ilginç yolculuklar yaşadım. Ama size hiçbir şeyden vazgeçmeden yolculuk yapmanın yolunu öğretmek istiyorum: Sabah erken kalkın, önce yakınlarınızın gönlünü hoş edin. Yola çıkarken sadaka vermeyi unutmayın. Okulda iyi çalışın, işçiyseniz iyi çalışın, eve erken dönün. Evde sizi bekleyen insanları mutlu etmeye çalışın. Anne babanızın hayalini kurduğu evlat olarak büyüyün. Eğer size anlattığım gibi bir yolculuk yaşarsanız, sizin yolculuğunuzun benimkinden daha hayırlı ve daha ilginç olacağına eminim.”*

Ben Tom, Mayk Jekson’un oğluyum. Babam bu sözlerle kendi eserini tamamladı. Babamın çok iyi bir insan olduğunu söylemek isterim. Ona hiçbir zaman iyi baktığımı söylememişim. Bu benim için bir pişmanlık kaynağı oldu. Bu yüzden sizlere de yakınlarınıza olan sevginizi söylemenizi tembihlerim. İşte o zaman, yakınlarınız sizden ayrıldığında, hiçbir pişmanlığınız kalmaz.

Babam Mayk Jekson, 1814 yılının 2 Eylül’ünde ağır kanser hastalığı yüzünden vefat etti. Bana bu kitabı saklamamı vasiyet ettiği için, kitabı bir kutuya koyup dağ kayalıklarının arasına sakladım. Bu kitabın gerekli zaman gelince o yerde bulunmasını uygun gördüm. Babamın yakın dostu Aleksandr’a kitabı sakladığım yeri söyledim. Gelecekte fayda sağlaması için, herhangi bir kitabınızda bu konuda bilgi bırakmanızı rica ederim. Böylece eser sona ermiş oldu.

***

Ben, yazar olarak, bu sözlerle eseri tamamlamak istiyordum. Ama okuyucularıma da birkaç söz söylemeyi uygun gördüm. Eseri bitirdiğimde gözlerim yaşarmış, bedenim bomboş kalmıştı. Kendimi yapayalnız hissettim. Bu yüzden yeniden bir eser yazmam gerektiğini anladım. Ama ömrüm boyunca Mayk, ilk eserimin baş kahramanı olarak sevgili kalacak. Sizlerle ise tekrar görüşene kadar vedalaşıyorum. Hoşça kalın, dostlarım, aziz okurlarım!