Forumun infial yaratan serisinin yeni bölümü!! Bu sorumsuzluğu şakayla kapatabilirdim tabii. Yazar olmadığım için de işin içinden sıyrılabilirim. Kimsenin seriyi hatırladığını sanmıyorum ama hikaye sürekli aklımda olduğu için yeni bir bölüm girmek istedim. Bu seriyi forum için tamamlamayı düşlemiştim. Umarım bir gün gerçekleşir.
9.Bölüm - Raegu
Raegu ağaçların gövdelerinden bir bir sekiyordu; peçesinin altında hınzır, keyifli, çocuksu bir tebessümle. Peşine büyüler yağıyordu yağmur misali. Dağ keçisi gibi hareket ediyordu.
O sıra ayağını bastığı ağaca yıldırım düştü, Raegu patlamanın etkisiyle aksi yöne uçtu. Ağaçların dallarına çarparak havada savruldu, sonunda bir ağacın kalın gövdesine çarpıp yere çakıldı. Acı içinde kıvrıldı. İnledi. Elini dizinin üstüne basıp doğruldu. Dallar kıyafetini ufak ufak kesmişti. Bedeninde yer yer ciddi açılmalar vardı. Derin yaraların üzerinde kan belirdi. Neyse ki peçesi yırtılmamıştı.
“Yeter!” Ekhen göğün maviliğinde belirip yere indi. “Erkek gibi savaşalım!”
“Ben suikastçıyım.” Raegu’nun göğsü yükselip alçalıyordu. gözünün biraz altındaki kanı baş parmağıyla sildi. “Erkek gibi cenkleşmem.”
Ekhen kaşlarını çattı. Bir adım ileri attı. “Kral için mi buradasın?”
Raegu dudak büzdü. Sağ kolunun dirseğinde yoğun bir sızı vardı. Öteki elini dirseğinin üstüne koydu. Dişlerini sıkmak istiyordu. Yüzü ekşiyordu. Lakin içgüdüsüne direndi. “Kısmen.”
Ekhen avucunu açtı, kolunu yay misali gerdi. “Konuş, yoksa seni yağ gibi kızartırım!”
Raegu’nun gözleri kısıldı. Ekhen’in dediği inandırıcı gelmemişti. Kızartabileceğine şüphe yoktu ama ne söylerse söylesin, sonu aynı olacaktı. “Size, özellikle sana yakalanmak için buradayım.”
Ekhen ağzını aralamıştı ki duraksadı. Havada asılı kolu usulca aşağı düştü. Gözleri büyüdü. Hatrı sayılır süredir suikastçıyı kovalıyordu. Şehirden uzaklaşmıştı. Suikastçıya baktı.
Raegu omuz silkti. Hadi. Yalvarırım. Öncelikli görevini yerine getir. “Fatih Ekhen’in bu kadar kolay pes edeceğini düşünmezdim. Ne duruyorsun? Biraz daha kardiyo yapalım.” Tedirgin gözlerle baktı.
Ekhen hiç düşünmeden döndü. Zıpladı. Bir ağaca. Sonra ötekine. Bir çocuğun boş kağıda pervasızca attığı karalamalar gibi ilerledi. Kısa sürede gözden kayboldu.
Raegu dizlerinin üstüne çöküp ellerini toprağa dayadı. Haykırarak iç geçirdi.
Bir gün daha, diye düşündü.
