Nutk u Hatt

Bismillâhirrahmânirrahîm

Ol Hâlik’a hamd kim midâdı
Horşîd kılur şeb-i sevâdı

Kün kâfı çekildi Kâf olub dağ
Nûn oldı zemîne hût-ı pür-dâğ

Nûn içre kalem sokub o Kaadir
Hep âlemi yazdı harf-i zâhir

Âdem ki gil-i midâd-ı Hak’dır
Ten cild-i kitâb u dil varakdır

Ol dem yedi hat görindi peydâ
Âdem’de melek okur o esmâ

Âyîne ki sırrı hep siyehdir
Harf anda cemâl-i Hakk’a rehdir

Ma’nâya sevâd-ı harf merdüm
Ma’nâyı hurûf içinde gördüm

Hamd etmeğe acz olınca dil-teng
Leb yumdı o mîm-i hamda hem-reng

Der Na’t-ı Seyyid-i Kâ’inât

Ahmed ki olur Ahad çü bî-mîm
Ol kıldı hurûf-ı nûr ta’lîm

Arş üzre anın yazıldı nâmı
Kürsîde okundı ol peyâmı

Ebrûsı kemân-ı kâbe kavseyn
Mi’râcı görürdi anda ayneyn

Engüşt ile şakk olundı mehtâb
Bir hat ki yüzinde oldı mihrâb

Hatm oldı nübüvvetin kitâbı
Bir noktaya erdi her hitâbı

Ey hâme sükûtı eyle âdet
Mîm oldı dehende ol risâlet

Der Menkabet-i Mi’râc

Bir şeb ki sahîfe-i siyehdi
Yıldızları nokta-i nigehdi

Şeb hatt-ı izâr-ı mâh-ı tâbân
Hattında okundı nûr-ı Kur’ân

Cibrîl getürdi nâme-i yâr
Bir satra sığardı cümle esrâr

Ol Şâh Burâka kıldı ikdâm
Pâyında hilâl na’l-ı ecrâm

Gökler yedi hat görindi ol şeb
Her hattı okurdı ol şeker-leb

Cibrîl durub kalınca yerde
Harf aşdı hezâr perde perde

Bî-perde hitâb-ı Hakk’ı duydı
Her harfine cân u dil de uydı

Ol vech ki gördi anda ol şâh
Hep kendi cemâli oldı nâgâh

Pencâh namâz harf u nokta
Beş vakte inüb bu oldı nükte

Döndükde o şâh u mâh-ı devlet
Yaş kaldı kalem ki yokdı mühlet

Kevneyni gezüb o bir kademde
Hep seyri tamâm bir kalemde

Der Münâcât-ı Bârî

Yâ Hak beni etme levhden hakk
Sehv olsa da hat senin bu el-hak

Dil lâl ü şikeste oldı hâme
Bir harf sadâsı ver bu nâme

Fazlın o kitâb-ı rahmetindir
Her harfi senin o âyetindir

Rûyum kara olsa bâk yokdur
Âyât-ı sevâdı anda çokdur

Ahmed’deki mîm halka-i der
Çalsun anı her gedâ-yı mahşer

Ey Fazl ki açdı kufl-ı Kur’ân
Harf oldı kilîd-i sırr-ı pinhân

Bir necm ki sağ gözünde doğdı
Âfâkı hemân nûra boğdı

Sürh oldı kitâba hûn-ı pâkin
Ben bende-i kemterim o hâkin

Ol rûz ki rû be rû ayândur
Alnımdaki nokta ol nişândur

Ol bende ki Kâşifî-i nâ-çâr
Sen örtü kıl ey Kerîm-i Settâr

Der Sebeb-i Te’lîf-i Kitâb

Bir şeb ki yağardı ebr-i nîsân
Her katresi dürr olurdı bârân

Bîdâr u zebûn o şebde tenhâ
Pervâne misâl-i şu’le-cûyâ

Koynumda o nüsha-i nihânî
Ser-nâmesi nûr-ı câvidânî

Rü’yâda göründi pîr-i nûrî
Çeşminde yanardı necm-i dûrî

Ak rîşi sahîfe-i nüvişte
Her mûda okurdı bir fırişte

Bir kilk sunub o pîr-i dem-sâz
Andan dile geldi hâme âvâz

Emreyledi yaz hikâyet-i yâr
Tertîbi cüdâ hurûfı hemvâr

Aczimle didim ki tıfl-ı nev-hân
Titrerdi elimde kilk-i lerzân

Ol pîr gülüb olundı pinhân
Bir nokta kalub benimle hem-cân

Bîdâr olıcak kitâb-ı pür-nûr
Hâl içre bu kıssa oldı mestûr

Ol noktayı şimdi eyleyüb şerh
Âgâz-ı hikâyet oldı ol tarh

1 Beğeni

Bunu sanırım az biraz anlar gibi oldum hocam, bence bu noktada bu da bir başarıdır.

Şimdi hocam bu yazıyı okuyunca kafamda iki temel soru belirdi:

1- bahsi geçen insanlar gerçek mi, sen mi uydurdun, uydurduysan nasıl uydurdun? :roll_eyes: Bunlar isim değil lakapmış, sorumu geri alıyorum. Peygamber değil mi ya bahsi edilen kişi :sweat_smile:

2- hocam sayende gayrıperiyodik ama istikrarlı bir şekilde hurufilikle haşır neşir oluyoruz. Bu kadar nokta harf vesaire muhabbetinin dönmesi aklıma information theory’yi getirdi.

Yani atıyorum nokta birdir, noktanın yokluğu sıfır. Artık elimizde ikilik sayı sistemi var. Bu ikisinden harfleri encode edebiliriz. Kelimeler harf permütasyonlarıdır. “Mana” kelime-obje/fikir mapping’idir.

Bu açıdan bakarsan aslında dil bir sembol ağacı olur. Yokluk ağacın köküdür. Her kelime aslında bir node’dur. Bir harf permütasyonuna her harf eklediğimizde bir alt dala ineriz. Yani bu ağaçta root “” node’u ise, bu node’un child node’ları [“a”, “b”, “c”, … , “z”] olur. "a"nın child nodeları [“aa”, “ab”, … “az”] şeklinde özyinelemeli bir şekilde gider.

Bu açıdan Ahmed’den “m” çıkarmak mana ağacında komple farklı bir dala geçmektir. O yüzden Ahad olur.

Problem, sanırım kelime ağacının mana mapping’inin ağaç formunda olmaması. Yani bir kelimeye bir harf eklersen aradaki fark bir harf olur. Ama anlamlar arasında herhangi bir alaka var olmak zorunda değil.

Tabi Ahmed örneği bunun için iyi bir örnek değil, farklı bir dala geçiş var orda. Son harfin değişimiyle farklı bir mana sağlansa daha iyi örnek olabilirdi bence. Bol ve Bok olur bence :roll_eyes:

Ve her eklenen harf de karşılanan mana üzerine belirsizliği azaltır aslında. “A” diye lafa girersen hiç bir şey dememenden daha az belirsizdir. “Ah” dersen çember bir tık daralır. “ahm” dersen ne diyeceğinin belirsizliği epey azalmıştır. “ahme” dersen baya baya emin olurum. “Ahmed” dersen tamam, neden bahsettiğin netleşti. Yani eklediğin her harf, kelamdaki entropiyi azaltıyor.

Diğer yandan eklenen her harfte olasılıklar azalıyor. Sessizliğin tüm kainatı kapsaması bu açıdan birebir doğru; henüz hiçbir şey dememişsen herhangi bir şey diyebilirsin. Ama bir nokta bile koymuşsan artık kendini kısıtlarsın, olmayacakları dışlarsın ama olacakları da oldurursun. “Ol!” denmesi, aslında bir olasılığı gerçek yaparken gerçekleşmeyen tüm olasılıkları da dışlar. Entropinin düşmesi, tam olarak budur.

Şaka maka “son soru”'yu ab initio yazdık sanırım :thinking:

Neyse bu hezeyanlar bir yana soruma geleyim, hurufilik information theory’nin bir tür öncüsü olabilir mi ya :thinking: Bunun bir inceleyeni var mıdır ki :thinking:

2 Beğeni

Hanginizin yazdığı daha karışık karar veremiyorum. :thinking: :slight_smile:

2 Beğeni

Marmaray’dayim da eve gidince mesaiye basliyorum, hazir ol. :grinning_face:

Benimki karmasik degil ya sadece antika, baska bir numaram yok. :grinning_face:

1 Beğeni

Valla hocam benim de aktarmaya çalıştığım fikir basitti bence ama basit yazma konusunda genel olarak pek iyi değil gibiyim :sweat_smile:

Erken sızmama garantisi veremem ama kendimi hazırlarım hocam :sweat_smile:

2 Beğeni

Biraz uzun olacak ama hem buluşun çok değerli, sorgulamaların çok mantıklı. Hem de durmadan bunlara değindiğim ve siz de lütfedip beni okuduğunuz için belki, özellikle, Allah’ın Yüzüncü Adı’nı da kavramak için yardımcı olacaktır, bir nebze de olsa bir şeyler katabilirim size umarım.

Önce Hurufiliği kısaca tarif etmeye çalışarak başlayayım. Hurufilik, Timur’un oğlu Miranşah tarafından 1394 yılında Alıncak Kalesi’nde idam edilen Fazlullah Esterabadi tarafından kuruldu. Dayandığı temel metin ise yine Esterabadi’ye ait olan Cavidanname adlı kitap. Özetlemek gerekirse, Esterabadi’ye göre kainatta var olan her şey harften oluşmuştur. Çünkü Allah kainatı “kün” yani “ol” diyerek, yani harf ile yaratmıştır. İsim ile müsemma birbirinden ayrılamadığından örneğin Allah’ın varlığı aynı zamanda Allah lafzı ile eştir. Bu her şey için geçerli. Arap alfabesindeki 28 harfe ek olarak Farsiden gelen 4 harfle beraber 32 harf kainatın azami sınırıdır ve 32 harf “Zat-ı Kadim”in bizatihi kendisidir. Ay menzillerinden namaz rekatlarına, insan vücudundaki kemiklerden damar sayısına kadar birçok şey bu harf sayısı ile açıklanabilir.

Esterabadi’ye göre bu harfler insanda da saklıdır. Her birimizin yüzünde yedi “ümmi hat” vardır. Bu aynı zamanda yedi ayetten oluşan Fatiha’ya eştir. Saç, iki kaş, dört kirpik. Her biri dört unsurdan oluşur ve toplam 28’e denk gelir. Yüzün tam ortasından simetrik bir çizgi halinde “hatt-ı istiva” geçtiği varsayıldığında ise saç ikiye bölünür, hat sayısı 8 olur ve toplam 32’ye denk gelir. Yani tüm harfler aslında insansoyunda gizlidir ve harflerin tamamını telaffuz edebilen yegane mahluk da yine insandır. Matbu Kur’an “kelam-ı samit”tir, susan söz; insan ise kelam-ı natık, aynı zamanda Kur’an-ı natıktır, yani konuşan söz ve konuşan Kur’an.

Senin önermene gelirsek, ne Hurufilik’te ne de tasavvufun herhangi bir branşında binary var. Çünkü 0, 1; 1 de 0 zaten. Hatta 0 ve 1’den bahsetmek bile imkansız. Tek bir parametre var, nasıl isimlendirirsek isimlendirelim, ve o tek parametre her şeyi ihtiva ediyor. Yalnızca Hurufi mantığına değineyim: Bir hattat düşünelim. Bu hattat elif de çekiyor olabilir, be de, te de. Farklı harfler, değil mi? Fakat aslında hokkası kağıda değdiğinde nokta oluşmaktadır. Yani harflerin aslı sadece tek bir noktadır. Bütün harfler noktadan oluşur. Dolayısıyla harflerin hepsi aynıdır. 32 harfi noktasız elde edemezsin, birebir aynı olan o noktalar olmadığı takdirde, 32 harf de ortadan kalkar, kısacası kainat da. Üstelik harfler, dolayısıyla şeyler, zat bakımından birbirinin aynıdır, aralarındaki yegane fark sıfattır. Yani ortada birbirinden ayırt edilebilir hiçbir şey yok. Binary’de olduğu gibi iki ayırt edilebilir farklılık yok. Tek bir halin 32 değişik veçhesi var.

İsimle müsemmanın aynı oluşuna tekrar dönmek lazım. Çünkü Hurufilik koddan oluşmuyor. Harf şeyleri imlemiyor, şeyler harfin ta kendisi. Sinyal ve anlamdan bahsedemeyiz. Bunun nedeni, Hurufiler senin “kelime-obje mapping” olarak nitelendirdiğin durumu direkt reddediyor. 0 ile 1 değil; 0 eşittir 1 yani. Kod olmadığından encode edilecek bir şey de yok. Sürekli reddiye içindeymiş gibiyim fakat Hurufiler için entropi de yok. Doktrine göre Allah’ın “ol” lafzı bir olasılığın tecessümü değil, aşikar oluştan ibaret. Daha da anlaşılır ifade etmem gerekirse, her şeyi oluşturan harfler İslami terminolojiyle “kadim”dir, yani yaratılmamıştır, ezelden beri vardır ve ebediyen var olacaktır çünkü harflerin kaynağı Allah’tır. Çünkü “kün” emri de kaf ile nundan, yani harften oluşmuştur. Allah evreni yaratmadan da harfler vardı.

Sanırım can sıkıcı olmaya başladım ama “a, ah, ahm, ahme, ahmed” dizisine de itiraz etmem şart. Burada Arapçanın doğası göz ardı edilemez. Harflerin üst üste dizildiği bir dilde senin önermen gayet makul. Türkçe, İngilizce, bildiğimiz çoğu dil buna uyuyor. Ama Arapça kök dilidir. Ahmed “h-m-d” kökünden gelir. Hamd ile akrabadır mesela. Ahad ise “v-h-d” kökünden gelir ve vahdet ile akrabadır. Mesela “Muhammed” ile “Ahmed” bu önermeye göre bambaşka dallar ancak ikisi de aynı “h-m-d” kökünde filizlenir. Arapçada manayı ekler yerine ünsüz iskeletleri taşır. Bu tür bir yapıya sahip olduğundan, Arap harfleriyle Ahmed’den mim harfini çıkarırsan gerçekten elde edilen kelime ahad olur.

1 Beğeni

Şimdi bir de yazdığım metinden ve “karakter” kısmından bahsedeyim.

Aldığım kalıp, tamamen klasik edebiyattaki mesnevi kalıbı. Besmele ile başlarsın, peygambere naat yazarsın, Miraç’tan bahsedersin, Allah’a münacat yazarsın ve kitabı yazma nedenini belirterek dibace faslını tamamlarsın.

Benim yazdığım mesnevi biçim olarak bunu izlese de içerik olarak biraz farklı. Çünkü İslam peygamberi, göğün yedi katını değil, yedi “hattını” aşıyor mesela. Ayı yarma mucizesi ile yüzünde hat beliriyor.

Münacat kısmında “fazlın” kısmından itibaren Fazlullah’a sesleniyorum aslında. Tevriye yapıyorum orada. Bir açıdan Allah’ın fazlı yani lütfuna işaret ediyor, diğer açıdan ise doğrudan Fazlullah’a. Fazlullah’ın yegane amacı, az evvel kendimce anlatmaya çalıştığım sistemle Kur’an’ı, kainatı ve her şeyi açıklamaya çalışmaktı; yani bir bakıma rasyonel ve sistemli bir çaba içinde olduğunu söyleyebiliriz. Sağ gözüne yıldız akması hem Hurufi anlatısında hem de bizzat kendinin Cavidanname’de söylediği bir şey. Kendisine “tevil” yeteneği, “velilik” ve “mehdiyet” verildiği gece rüyasında sağ gözüne bir yıldızın aktığı anlatılıyor. Sebeb-i telifte şairi ziyaret eden pir de yine o.

1 Beğeni

Âgâz-ı Dâstân

Ney-pâre degil bu hâme ammâ
Neyden ezelî cüdâ vü tenhâ

Dem virdi o kilke Fazl-ı Yezdân
Kim oldı hurûfı cümle gûyân

Âgâz-ı hadîs kıldı ol dem
Kim nutk idi asl-ı cümle âlem

Kün emri gelince söz bölündi
Bir pâresi hat olub göründi

Bir pâresi savt olub nihânî
Bî-sûret ü bî-nişân revânî

Hat kaldı varakda lâl u bî-dem
Ol savt ki hevâ-yı şebde her dem

Hat âşık-ı bî-zebân u mehcûr
Ses dilber-i bî-cemâl u mestûr

Pervâne-i nâ-tüvân u bî-per
Savt oldı çerâğ-ı bâd-ı serser

Her satr ki var dehâna hayrân
Her nağme varak içün perîşân

Yazdıkça sükûtı kilk giryân
Âvâz hevâya düşdi nâlân

Bir gün ki bulışsa ol dü pâre
Tâm olsa kelâm-ı pür-şerâre

Der Vasf-ı Şehr-i Hâmûşân

Bir şehr ki nâmı şehr-i hâmûş
Sükkânı hurûf-ı zâr u medhûş

Ammâ ne diyâr kıble-i lâl
Hep mühr-i dehân u kufl-ı akvâl

Sultânı Sükût-ı bî-zebânî
Bir nokta-i sırr-ı bî-dehânî

Bir cezm idi şâha tâc-ı gerdûn
Fermânı hurûfa oldı efsûn

Hıl’atları rakk-ı pür-nüvişte
Zünnârı ki cedvel oldı rişte

Şerbetleri rîg-i hokka-i hüşk
Hem kûtı gubâr-ı nâfe-i müşk

Sahrâları levha-i müsattar
Her zerresi nokta-i mu’attar

Kâşânesi nüsha vü kalemdân
Her hücresi ayn-ı hâ-yı pinhân

Sohbetleri hep nigâh u îmâ
Her nâme ki yazdılar mu’ammâ

Derler ki bu şehrdendi Mecnûn
Kim rîge yazardı nâm-ı meymûn

Ferhâd ki ol diyâra mensûb
Tîşeyle kazardı nakş-ı mahbûb

Gûyâ idi anda seng-i makber
Kim sînesi hatla oldı ezber

Bir çâha düşüb sadâ-yı kühsâr
Hep kendi adın kılurdı tekrâr

Âşık ki kalemle âh yazdı
Dildâr okuyub derûna kazdı

Bir şehr idi lîk san mezardı
Her hânesi bir sükût-ı tardı

Sıfat-ı Bezm

Bezm eyleseler bu kavm-i hâmûş
Sürh oldı şarâb-ı ehl-i mey-nûş

Sâkî ana kâtib-i felekdi
Nâhîd ise lâl bir melekdi

Mînâ ki dökerdi câma sahbâ
Bir satr okunurdı hûb u zîbâ

Hardal gibi nokta nukl-ı bezmi
Bâdâmı uyûn-ı harf-i nazmı

Mestânı yürürse ger şikeste
Gûyâ ki gazel olurdı beste

Rakkâsı dönerdi çün ki pergâr
Dâmânı olurdı nûn-ı ser-şâr

Def cildine hat çekerdi mutrıb
Kânûnı çalan olurdı kâtib

Gülgîr kesüb zebân-ı şem’i
Hâmûş kılurdı cümle cem’i

Bir kilk ü devât u samt u hayret
Olmışdı o bezme ayş u ni’met

Sıfat-ı Şikâr

Nahcîre giderse ol cemâ’at
Bî-bang u sadâ olurdı gâret

Tîr oldı elif kemân olub nûn
Zih oldı hemân o medd-i mevzûn

Şâhîn idi tîz ü pençe-i kâf
Murgân-ı nukat kılardı itlâf

Mıstarları dâm-ı rişte rişte
Sayd oldı içinde her fırişte

Âhûları ayn-ı çeşm-i Leylâ
Hep nâfesi nokta-i süveydâ

Sayyâd kaparsa nâfe-i Çîn
Şîn oldı çü mühmel oldı bir sîn

Sıfat-ı Bahâr

Geldikde bahâr o şehre nâgâh
Her gülşen olub kitâb-ı dil-hâh

Hep gül ki kitâb-ı sad-varakdı
Hem bâd-ı sabâya ol sebakdı

Her lâle ki hokka-i akîkîn
Dâğında anın midâd-ı mişkîn

Nerkis ki okurdı ol kitâbı
Leb açmadı terk idüb o hâbı

Egmişdi benefşe ser-be-zânû
Hep dilde okurdı sırr-ı yâ Hû

Serv oldı elif çemende kâ’im
Âgâz-ı hurûf olub o dâ’im

Cûlar ki akardı cedvel-âsâ
Bî-şûr u hurûş u pür-musaffâ

Bülbül ki kalem kılurdı hârı
Gül bergine yazdı âh u zârı

Encüm mi döküldi yohsa jâle
Bir dâğ mı yakdı yohsa lâle

Der Beyân-ı Hâl-i Hat

Ol hat ki varakda kaldı ebkem
Bir kâtib olub cihânı mâtem

Kâğıdla kalemdi yâr-ı tenhâ
Dar hücre içinde gönli deryâ

Hat geldi o rûya rüşd içinde
Kur’ân okunurdı her birinde

Rûyında hurûf-ı nâmı peydâ
Yüz oldı o nâma hem müsemmâ

Lâkin lebi bî-sadâ vü bî-dem
Noksân-ı çehâr harf-i mübhem

Her şeb ki yanardı şem’ önünde
Pervâne yanardı hem gözünde

Ağyara sühan yazardı her ân
Hod nutkı olurdı eşk-i rîzân

Der Beyân-ı Âvâz-ı Şeb

Bir şeb ki hilâl-i nev kalem-veş
Çekmişdi ufukda hatt-ı âteş

Şehr oldı sükûta gark u medhûş
Hep yatdı ases kilâb bî-hûş

Nâgâh gelüb o şeb kafesden
Bir savt ki doğdı bir nefesden

Âvâz ki renge girdi andan
Gül bûyı gelürdi her beyandan

Elden kalem-i şikeste düşdi
Âh eyledi sîne hem tutuşdı

Bir savt ile oldı bend-i zencîr
Yüz görmedi gönle etdi tasvîr

Sem’ oldı basar o şeb ser-â-ser
Dinlerdi ki gördi rûy-ı dilber

Hep yazdı o şebde ol nevâyı
Kâğıd tutamazdı ol hevâyı

Subh oldı vü kesdi savtı nâgâh
Hat kaldı elinde bir varak âh

Andan berü hâbı oldı yağmâ
Bîdâr u kafesde hep temâşâ

Bilmezdi ki ol sadâ-yı dil-cû
Duhterdi Sükût’a Nutk-ı mehrû

Der Vasf-ı Nutk

Ol şehrde bir sarây-ı mahbûs
Dîvârı sükût u bâmı kâbûs

Ol kasr ki bâbı yok velî bend
Her revzeni sad tılısm ü sad bend

Zencîri hurûf-ı bî-sadâdan
Hem kuflı dü leb ki bî-nidâdan

Pinhân idi anda duhter-i şâh
Gencîne-i nutk u mahzen-i âh

Doğdukda o mâh-ı bî-nişâne
Efgân ile doldı hânumâne

Ol na’re ki şehre düşdi evvel
Erkân-ı sükût olub müzelzel

Nutk oldı bu duhterin lakâbı
Kim halka yeter bu ad azâbı

Bir cezm ile hükm olındı ol dem
Nâmın okuyan lisânı ebkem

Âvâz yıkar bu tahtı dirdi
Evhâm ile rûzigârı sürdi

Bâbında ases hurûf-ı mühmel
Bî-nokta vü kûr u nâ-mükemmel

Ol vech ki perde-i hevâda
Mahfî idi sâye-i sabâda

Âyîne tehî olurdı her bâr
Nakkâş-ı hayâl kaldı nâ-çâr

Mânî ki kalemle çizdi sûret
Bir nakş-ı hamûş u bî-harâret

Ol zülf ki aks-i savtı dil-cû
Her halkası bir kemend-i gîsû

Kâmet ana bir sadâ-yı mevzûn
Ser-keş çekilürdi tâ be-gerdûn

Bir sekte ki hançer-i nigâhı
Kesdikçe nefes kesildi âhı

Mestûr idi leb hemân o elfâz
Her lafzı akîk-i âteş-endâz

Savtında güher güher nümâyân
Bir gûş ki oldı dürre ummân

Hat yokdı yüzinde lîk her dem
Bir hatt-ı nevâ çekerdi muhkem

Bir hâl ki bî-mekân u hayrân
Kim harfini bulmadan perîşân

Bir pîre-zen-i harîf-i esrâr
Ol dâye ki nâmı Gûş-ı hüşyâr

Ser-tâ-be-kadem kulakdı ol pîr
Ammâ ki zebânı bend-i zencîr

Tenhâ o duyardı ol nevâyı
Hem sîneye gömdi mâcerâyı

Bilmezdi nedir cemâl ü sûret
Âyîneye sordı kaldı hayret

Ol gonca dilerdi bir bedenden
Bir harf-i nüvişte-i kalemden

Her şeb ki kalem sesin işitdi
Bir lerze o cism-i zâra itdi

Ol savt-ı kalem nevâ-yı hâbı
Bin nâme okurdı ol kitâbı

Bir şeb ki kafesde zâr u giryân
Ol mâh bu nazmı kıldı efgân

Tardiyye

Bir savt-ı garîb ü bî-nişânem
Bî-cism ü cesed velî zebânem
Her gûşede var iken nihânem
Bir zemzeme-i mekân u ânem

Mahbûsem ü zâr ü bî-nazîrem
Bir bülbül-i bî-çemen hakîrem
Her nağmede tâze bir esîrem
Şeb-tâ-be-seher benem nefîrem

Bî-vech ü bedenle ben nigârem
Her bir nefes içre bî-karârem
Âteş gibi bir aceb şerârem
Zulmetde açan gülem hezârem

Zencîr-i hub ile ben sabûrem
Bir gam ki içimde hem sürûrem
Şeh sandı ki bir tehî gurûrem
Kâşif gibi zâr ü bî-huzûrem

Sâkînâme

Sâkî o kadeh ki şems-i nâ-yâb
Mînâsı nücûm u bâde mehtâb

Ol kıssa ki dâğ u sûz u efsûn
Âgâzı firak vü hatmi mahzûn

Der Mülâkât-ı Hat u Nutk

Şeb zülf-i siyâh-ı hûr-ı cennet
Kevkeb dür-i gûş u tâc-ı zînet

Şem’ ahkere gark u eşki rîzân
Pervâne-i dil kebâb-ı sûzân

Hat revzen-i kasra lâl ü hâmûş
Lîkin ciger-i derûnı der-cûş

Ol çûb-ı kafes çü şâhe-i ûd
Ruhsâr ile oldı mecmer-i dûd

Ol zemzeme-i kenâr-ı mahbes
Âvâze-i gonca-i mukaddes

Yok tâb-ı beyân o bî-zebâna
Ser-geşte nigâhı âsumâna

Mercân-ı lebinde katre-i hûn
Mermerde anınla nazm-ı mevzûn

Enfâsına her hurûf-ı nûrîn
Kâim çü nihâl-i serv-i sîmîn

Ol mühr-i dehân şikeste nâgâh
Bir nâm-ı latîf u bang-ı âgâh

Ol lafzı ki mevc-i seyl ü tûfân
Lerzende hisâr u bâm u eyvân

Der Zuhûr-ı Kelâm-ı Evvel

Ol efser-i şâh-ı bî-sadâ pest
Mânend-i ser-i burîde-i mest

Ol çâh-ı enîn şikâfte-pehlû
Bin sâle figân u nâle vü hû

Ol seng-i lahidde hatt-ı gûyâ
Mevtâ-yı kadîm-i ber-tecellâ

Her hufte gulûda kavl-i nev-zâd
Bir lehçe-i nâ-şinîde feryâd

Ol bülbül-i zâr u murg-ı mahsûr
Her silsile rîze rîze meksûr

Mahşer mi bu şûr ya subh-ı mev’ûd
Deryâ mı ya nâr-ı âl-i Nemrûd

Hân teşne-i savt u kâmı pür-hâk
Evrengi nigûn u çehre gam-nâk

Ol lahza o kilk lisân-ı cârî
Âhenge vücudla rûh-ı sârî

Hat nâtık u nağme-i nüvişte
Hem hâme vü dem be-hem sirişte

Âgûş-ı sutûr u cân-ı pinhân
Bir vech-i münîr u mâh-ı tâbân

Titrerdi kalem görüb cemâlin
Bir nokta düşürdi oldı hâlin

Bir cevher imiş dü nîm-i rahşân
Hem dâne imiş dü şakk-ı rummân

Ol ânda zuhûr-ı Fazl-ı dânâ
Ya’nî ki yegânedir bu ma’nâ

Âteş ile şu’le bir degil mi
Sahbâ ile reng bir degil mi

Hat hâşiye sanma rûy-ı yâre
Hat asl-ı kitâb u yüz kenâre

Ma’nâya sevâd-ı harf merdüm
Ma’nâyı hurûf içinde gördüm

Der Firkat

Heyhât sipeh-i Sükût-ı gaddâr
Gülgûn-ı sarây u sahn u dîvâr

Zindân-ı zalâma ol perî-rû
Der-bend-i esîr-i dîv-i câdû

Hat bâdiye-gerd-i deşt-i hayret
Destinde sahîfe-i kıyâmet

Ol ruk’a ki harfi dördi noksân
Ol dörtde nihân devâ-yı hicrân

1 Beğeni

Tam şu anda @nefarrias_bredd hocamın kalbinde büyük bi çatırtı oldu. :broken_heart:

2 Beğeni

Ben @nefarrias_bredd için Cool Turchia’da tam ona göre bir tarikat kurgulamıştım Binariyyun diye. :grinning_face:

1 Beğeni

Bu arada işin tasavvufi boyutunda bir şeyler daha aklıma geldi, kusura bakma, onları saçmaya devam edeceğim. :grinning_face:

Gece bir taraftan senin tahmin edeceğin üzere maç takip ederken yazmıştım. :grinning_face: Bazı önemli hususlara değinmemişim.

Önce 28 ve 32 harf konseptini açmam lazım. Fazlullah’a göre 28 harf Kur’an harfleriydi ve bu harflerle peygamberlik çağı kapandı. Kendisine yorum yani tevil bahşedildi. Bununla birlikte uluhiyet, yani deyim yerindeyse tanrılık çağı başladı ki Fazlullah da bunun mücessem haliydi. İranlı olan Fazlullah’a verilen Fars alfabesinden dört harfin, p, ç, j, g’nin sırrı; varoluşu tamamlar. Kendisi doğrudan tanrı olduğunu söylemiyor fakat birçok Hurufi eserde bunu görüyoruz. Muhiti Dede’den örnek vereyim:

"Fazl-ı bismi’l-lâhi’r-rahmâni’r-rahîm
Kâşif-i esrâr-ı Kur’ân-ı 'azîm

Fazl-ı bismi’l-lâhi’r-rahmâni’r-rahîm
Kâdir u kahhâr u kayyûm u kadîm

Fazl-ı bismi’l-lâhi’r-rahmâni’r-rahîm
Mâlik-i mülk ü hüdâvend-i kerîm

Fî vü dâd u lâm geldi ibtidâ
Fî vü dâd u lâmdur hem intihâ

Geldi evvel fî vü sonra dâd u lâm
Fazl-ı hakdur evvel âhir ve’s-selâm"

Yani: “Bismillahirrahmanirrahimin Fazl’ı (Fazlullah), yüce Kur’an’ın sırrının kaşifi. Bismillahirrahmanirrahimin Fazl’ı, kadir ve kahhar ve kayyum ve kadim (hepsi Allah’ın isimleri). Bismillahirrahmanirrahimin Fazl’ı, mülkün sahibi ve ulu hükümdar (Kerim de yine Allah’ın bir ismi). Önce fi ve dad ve lam (Fazl sözcüğünün harfleri) vardı, her şeyin sonunda da yine fi ve dad ve lam olacaktır. Başta fi geldi, sonra dad ve lam, baş da son da Hakkın Fazl’ıdır vesselam.”

Bir diğer değinmek istediğim nokta şu: Sana verdiğim yanıtta tasavvufta binary olmadığını söylemiştim. Binary yok evet ama bu yokluğun niteliğinde de ayrılık söz konusu. Tasavvuf büyük ölçüde İbn Arabi’nin izinden gider ve vahdet-i vücuda dayanır. Bu inanca göre hakikat "la mevcude illallah"tır. Allah’tan başka var olan hiçbir şey yoktur. Bizler sadece birer gölgeyizdir ve yalnız Allah vardır. Oysa Hurufiler vahdet-i mevcuda inanır. Yani kainattaki her şey gerçektir, her şey vardır, sadece bütün varlık aynı özü taşımaktadır ki bu öz de harflerdir.

1 Beğeni

Derinden yaralandım ve de dünyam yıkıldı hocam. Hurufiliği kankalıktan çıkarmayı bile düşündüm ama önce 100. Ad :roll_eyes:. Sonra bakarız.

Haaa, anladım, demek ki benim hurufiliği anlayışım tamamen yanlışmış :sweat_smile:, çöpe gitti mis gibi tez :sweat_smile:. Tabi en son ciddi tasavvuf okuyuşum takriben 17-18 sene öncesinde (lisede diğer kitaplar yasaktı, bunları okuyordum ful), senden önce hurufilik okuyuşum 25+ sene öncesinde (çocukken evde ne varsa onu okuyordum, bizim evde niye hurufiliğe dair bir şeyler vardı bilemedim) kaldı, vahdeti vücud vs vahdeti mevcud falan kafamda örümcek ağı tutmuş bir takım nöronları ateşledi hocam şimdi hahaha.

Tabi uzun süredir atayisim, bu yarışta artık bir atım yok :sweat_smile:. Ama cidden insan hayret ediyor bazen tasavvufçular vaktiyle nasıl ‘bunlar müşrik aq’ diye boğazlanmadılar :sweat_smile:

Önerimin genelini çürüttün maalesef ama bu spesifik kısmın arkasında durmak isterim hocam. Sondan eklemeli olan dillerde bu iş daha bariz, ama sondan eklemeli olmayan dillerde de dediğim mantık çalışır gibi geliyor bana.

Yani noktam özünde eklenen bilginin (yani gerçekleşen olasılığın) kelam’ın devamı için var olan olasılıkları daraltmasıydı. Dil yapısı farklıysa ağaç farklı kurulur (komşuluk, çocuk/ebeveyn ilişkisi vesaire olarak) lakin her eklenen harfin (gözlem haline gelen olasılığın) bu ağaçta derine gitme olarak modellenebilmesi bana öyle geliyor ki dilden bağımsız geçerli olan bir şey.

Bunu anlamıştım! :partying_face:

Bunu kaçırmıştım :sweat_smile:

Hobaaaa hocam ben bu eserini henüz bitirmediğimi hatırladım şu an. Aslında severek de okuyordum ama sanırım bir noktada dikkatim dağıldı ve dönmeyi unuttum :melting_face:. Çoğunlukla ilaç desteğiyle odaklanan birisi olarak az yaptığım bir şey değil, kusuruma bakma :sweat_smile:.

Bu büyük ayıbımı en yakın zamanda kapayacağım inşallah.

2 Beğeni

Umarım travma tetiklememişimdir. :grinning_face:

Ben doğuştan ateistim ve epey atım var ya, umarım bu konuda cultural appropriator’lığa kaymıyorumdur, roman kahramanı gibi geliyor bana her biri. Abi nasıl boğazlanmadılar, tam aksine hangisi boğazlanmadı hatta? :grinning_face:

Ben bu argümanlarından sözelciyim diye sıyrılacak noktadayım yine, benim aklım böyle şeyleri almaz. :grinning_face:

İlk romanımdı Cool Turchia ancak sevmediğinizi düşünüp paylaşmayı kesmiştim ben de… Estağfurullah ne kusuru yahu, berbat bir roman gibi geliyor şimdi bana. :grinning_face:

1 Beğeni

Yok ya ben bunlara alışığım :sweat_smile:

Cidden çok ilginç hayatlar, bakış açıları valla katılıyorum o konuda tamamen.

Bunu cidden bilmiyorum hocam, benim bulunduğum ortamlarda tasavvufçular ‘çok da derin düşünmeyin, bu adamlar bambaşka seviyelerde dünyalarda gezinen adamlar, anladığınızı sandığınız şeyleri söylemiyorlar’ şeklinde not düşülen ama okunmasına tatava edilmeyen adamlardı. Boğazlanmışlar mı çoğu? :sweat_smile:

Valla hocam seninkiler berbatsa biz klavyeye hiç dokunmayalım :sweat_smile:.

1 Beğeni

Fazlullah’ın kellesini aldılar, Nesimi’nin derisini yüzdüler, neredeyse bir asır sonrasında, senin sevdiğin yarım kalan kitabın geçtiği 15. yüzyıl Osmanlı Edirne’sinde dahi adamları çukurlara doldurup yaktılar… Sadece Hurufilerden ibaret kısmı bu. Ha ama devlet otoritesine eklemlenmeyi başaranlar için dediğin gibi “bambaşka seviye bu adamlar” argümanı kullanılıyor: İbn Arabi, Mevlana vesaire. :grinning_face:

Hepsi demedim canım, 19 yaşında yazmaya başladığım, yıllarca opus magnum’um olacağını düşündüğüm ve o zamanlar yazdığım bölümleri değiştirmediğim için öyle diyorum, yoksa tevazunun zerresi yok bende, Türk edebiyatını değiştirebilirdim ama hak etmiyor. :grinning_face:

1 Beğeni

Offff neler dönmüş ya. Yani bir yandan anlıyorum, bizim sınırlardan belli yönlere doğru azcık çıkınca hala oluyor böyle işler. Ama tasavvuf ehlinin böyle sonlara gittiklerini yeni öğreniyorum :sweat_smile:

Ben işin bu kısmını hiç duymamuştım/düşünmemiştim bile. Vay anasını, bazı konularda hiç bir şey değişmemiş gerçekten.

İşte ruh budur. Saygılar :man_bowing:

1 Beğeni

Der Sıfat-ı Nokta ki Lâlâ-yı Hat Bûd

Ol nokta ki Hat’la oldı hem-cân
Lâlâsı olub o tıfl-ı giryân

Âgâz-ı hurûf u hatm-i esrâr
Gerdûn ana devr-i hatt-ı pergâr

Nûn içre o dâne-veş hayâtdı
Kün emrine rûh-ı kâ’inâtdı

Evvel ki kalem çekince Kaadir
Ol katre olub zuhûra bâdir

Bir tohm ki anda nahl-i Tûbâ
Mestûr idi hep kitâb-ı kübrâ

Ruhsâra düşüb o hâl-i müşgîn
Hüsn aldı anınla zîb ü tezyîn

Gîsû ki kemend-i dil-rübâdır
Dâm içre esîr-i mübtelâdır

Merdüm gibi çeşm-i Hat’da me’vâ
Hem mâye-i nûr u hem süveydâ

Pistânı sevâd-ı leyl-i deycûr
Âgûşı sükûn u şîri kâfûr

Ta’lîm-i hırâm edüb o mâha
Ser oldı kadem o sa’b râha

Her harfine nokta nokta zîver
Hem-dem idi hem refîk-i yâver

Tâ kim ere rüşde tıfl-ı nâlân
Hurşîd ola ol hurûfa sultân

Cedel Kerden-i Nokta bâ Hat

Çün gördi o Hatt’ı zâr u bî-tâb
Hayretde kalub o genc-i nâ-yâb

Bildir bana ey hilâl-i giryân
Ol dâğ-ı derûn u âh-ı sûzân

Feryâd ile vasl olur mı yâre
Âhen de yanar bu âh-ı zâre

Deryâ-yı bükâ içinde gark-âb
Gavvâs-ı güher değil o gird-âb

Bir katre sirişkden olur mahv
Sad nüsha-i nükte-dân u sad nahv

Hat giryeye eylemez tahammül
Âyîni sükûn u hem teselsül

Mânî ki çizerdi nakş-ı Erjeng
Dökseydi o eşk olurdı bî-reng

Git bul o çehâr-ı bî-nişânı
Kim oldı nühüfte kâm-ı cânı

Pâsuh Dâden-i Hat

Hat telh-nazar olub o dürre
Tîr atdı nigâhı zerre zerre

Sen sâbit ü ben gubâr-ı hayrân
Sen nokta vü ben şikeste-dâmân

Âsûdeye gam-hikâyet olmaz
Sâkin dile hiç şikâyet olmaz

Sâhil ne bilür şikest-i keştî
Mâhî ne bilür hevâ-yı deştî

Merkez ki durur mahall-i ârâm
Pergâr ise bildi yok ser-encâm

Pâsuh Dâden-i Nokta

Ey hâme ki hâr u nâ-tüvânsın
Âyînede zıll-ı nâ-revânsın

Hat nokta imiş ki etdi reftâr
Mevc oldı çü katre-veş sebük-bâr

Her satr ki çekdi ol dil-âşûb
Bin nokta dizilse oldı mektûb

Tayy eyle o râh-ı bî-kenârı
Kıl cüst o dördün âşikârı

Pâ-beste kalan görür mi dildâr
Seyyâhe erişdi nûr-ı dîdâr

İltizâm Kerden-i Hat

Hat anladı ol kelâm-ı pâki
Bend etdi meyâna iştiyâkı

Kad kıldı elif-sıfat müheyyâ
Âmâde vü müstaidd ü ber-pâ

Âgâhî Dâden-i Gûş-ı Hüşyâr

Ol dem ki gelüb o Gûş-ı hüşyâr
Zencîrini kesdi etdi izhâr

Bir nefha ki aşdı ol kafesden
Mahfî idi hem sabâ vü sesden

Ol dörd ki ruk’adan cüdâdır
Dört semtde dört belâ-serâdır

Her dördü Acem-diyâr-ı mehcûr
Hep kendi birâderinde mestûr

Bir çâh-ı siyâh u bî-nihâyet
Bir hokka ki anda dîv-i zulmet

Bir deşt ki berf u levh-i sâde
Bî-harf u sevâd u bî-ifâde

Bir kulbe-i pîre-zen ki câdû
Tahrîf ile her hurûfa bed-hû

Bir kal’a ki nakş-ı bî-sadâdır
Her sûreti nutka müdde’âdır

Her menzili bir kemîn ü bir dâm
Cân ver ki bu yoldadır ser-encâm

Gûş etdi du’â vü oldı pinhân
Mânend-i sadâ-yı kûh-ı hicrân

Sefer Kerden-i Hat be-Taleb-i Çehâr Harf

Hat oldı bu nükteden sebük-pâ
Azm etdi o çâh-ı bî-muhâbâ

Ceybinde o nâme hırz-ı cândı
Noksânı olub nişân-ı kândı

Hem Nokta olub refîk-i râhı
Hem-dem çü şerâre dûd-ı âhı

Şeb anda ki sürmeden siyehdi
Her kevkebi dâğ-ı bî-nigehdi

Bir gâm ile düşdiler o çâha
Gûyâ ki düşer nigeh siyâha

Mânend-i hilâl-i nev nigûn-sâr
Yûsuf gibi çehde oldı nâ-çâr

Der Sıfat-ı Çâh-ı Hokka

Ol hokka ki gayb-ı bî-kerândır
Her şeb ana tıfl-ı nev-zebândır

Zulmât ise âb u tâb-ı beyzâ
Gum-râh ola anda Hızr-ı pûyâ

Ka’rın göremez dü çeşm-i bînâ
Pâyâbı ademle hem-müsemmâ

Bir leyl ki subhı yok ezelden
Hurşîd kaçub gider ecelden

Zülf oldı o çâha târ-ı lîka
Her halkası dâm-ı bir dakîka

Her târ-ı siyâhı mâr-ı pîçân
Gencîne-i sırra hıfz-ı pinhân

Bir dîv ki nâmı Mahv-ı nâ-pâk
Leşkerleri lekke lekke gam-nâk

Ser-tâ-be-kadem kebûd u bed-bû
Dendânı kalem-tırâş-ı bed-hû

Burnında akar sevâd-ı pür-hûn
Hem-şekl-i devât-ı zişt ü vârûn

Habs Kerden-i Dîv-i Mahv

Zencîre çeküb o hem-rehânı
Mahv etmege kıldı kasd-ı cânı

Ey hat bu nedir ki cür’et etdin
Gâfil bu belâ-serâya yetdin

Hayfâ ki cüvân-ı nâ-bülûğsın
Hem-sâye-i şeb ki bî-fürûğsın

Pervâne ki şem’e oldı pâ-bûs
Hâkister olur ne sûd efsûs

Sen hâk-ı varak o rûh-ı gerdûn
Bâd üzre kalem yazar mı mecnûn

Şûrîden-i Hat

Hat şu’le-sıfat hurûşa geldi
Gûyâ ki tenûr cûşa geldi

Mahvımda da nokta-veş karâr var
Her lekkede bir hayâl-i yâr var

Ben lekke değil nişân-ı yârım
Bir dâğ-ı derûn-ı lâlezârım

Eyyâm-ı dırâz o çehde mahbûs
Hat hasta vü yâr-ı gâr-ı me’yûs

Ol nâle-künân u hokka zindân
Her âhı olub hurûf-ı pinhân

Hem-sohbeti oldı gam-güsârı
Ser-rişte-i sabr u intizârı

Geh bâ’is-i şevk u geh ümîdi
Zulmetde çerâğ-ı nûr-ı îdi

Residen-i Ma’nâ

Nâgâh gelüb o pîr-i Ma’nâ
Ser-çâhda oldı subh-ı ra’nâ

Rîşinde sutûr-ı nûr-ı mestûr
Destinde elif asâ-yı ma’mûr

Pîşânesi levh-i sırr-ı a’zam
Rûyında o heft-hat mükerrem

Ebrûsı dü nûn-ı ber-mukâbil
Her nutkı kelâma rûh-ı kâmil

Sarkıtdı o hatt-ı istivâyı
Çâh içre resen o rûşenâyı

Ol rişteye Hat sarıldı muhkem
Şükrân ile çıkdılar dü mahrem

Zuhûr-ı Harf-i Evvel

Hat kaddini bükdi bâ-sıfat ham
Altında dü katre nokta pür-nem

Bâ kesb-i pe kıldı üç nukatla
Dörtden biri erdi ol berâtla

Nasîhat-i Ma’nâ ve Beyân-ı Sırr-ı Sî vü Dü

Ma’nâ dedi ey hazîn-i bî-bâk
Gûş eyle ki var bu sırda idrâk

Esmâ ezelî vü bî-mukaddem
Hep bir dem-i bî-zamân u mübhem

Âhen ki urunca seng-i hâre
Zâhir ola harf u hem şerâre

Her zerrede var nühüfte bir harf
Eşyâ ana hep sadef-nümâ zarf

Bülbül ki okur o harfi nâ-tâm
Âdemde bulur kemâl-i itmâm

Ta’lîm-i Hudâ ki oldı esmâ
Hep sî vü dü harf-i bî-muammâ

Rûy üzre o seb’a hatt-ı mâder
Mestûr-ı rahim hurûf-ı nâder

Ol hatt ki farkı kıldı nîm-nîm
Heft eyledi heşt oldı taksîm

Çâr unsura zarb olunca ol heşt
Hem sî vü dü oldı rûy-ı gül-geşt

Gendümde o hat ki hem-sehîmdir
Hem tâc-ı hurûsa ol kadîmdir

Nutk oldı tamâm u hatt-ı noksân
Dört harf-i Acem ki bahr-ı hicrân

Âgûşı o lâm-elif ki cânân
Eczâsına dördi oldı mihmân

Ol dördi bulunca hat erer kâm
Tâ bir ola nutk u hat ser-encâm

Ma’nâ bu kelâmı eyleyüb faş
Bir mürg idi uçdı ol perî-vâş

Der Sıfat-ı Deşt-i Berf ve Şiddet-i Şitâ

Buldukda necât o hem-rehânlar
Bir deşte irişdi nâ-tüvânlar

Hâmûn-ı sefîd ü zemherîri
Kâfûr-ı ecel çü bî-nazîri

Gerdûn giyerdi kürk-i sincâb
Lerzân idi mihr ü meh çü sîmâb

Her zerresi levh-i nâ-nüvişte
Pâ basmadı anda hiç fırişte

Berf oldı hurûf-ı bî-sevâde
Nakş etdi sefîd üzre sâde

Yah bağladı hokka-veş siyâhî
Bir seng-i sebeh olub kemâhî

Yah-beste sirişk-i ser-be-müjgân
Âvîhte elif elif firâvân

Enfâsı ki çıkdı cism ü tenden
Harf oldı vü düşdi pîrehenden

Kühsâra ki düşdi âh-ı efgân
Buz oldı vü kaldı tâ be-nîsân

Geldikde bahâr erir o feryâd
Söyler anı kûh-ı pîr-i nâşâd

Bülbül ki fiğân ederdi evvel
Âvâzı yazıldı hep mufassal

Ahker ki sönüb olurdı yâkût
Mecmerlere oldı nakş-ı tâbût

Ol rütbe ki bürd-i deşt-i pür-berf
Kim nokta sünüb olurdı bir harf

Destinde kalem donub o kâtib
Hem nâme kalub o nîm ü gâ’ib

Şem’in dili dondı oldı hâmûş
Pervâne-i dil olub ferâmûş

Ney-pâre ki bend olub nefesde
Mahbûs-ı sadâ-yı dem kafesde

Ol hâme-i şâirân füsürde
Mazmûnları hep sefîd ü mürde

Ammâ ki bu Kâşifî-i sûzân
Eyler dem-i kilki şu’le-efşân

Zuhûr-ı Harf-i Sânî

Hat oldı çü rîze rîze lerzân
Gûyâ ki ze-şekl cism-i nâlân

Ol deştde yağdı jâle nâgâh
Üç dâne düşüb ze üzre dilhâh

Zâ kesb-i je kıldı jâleden hem
Sânî güherin getürdi şebnem

Hem Nokta olub şerâr-ı pinhân
Germ eyledi ol hazîn-i bî-cân

Âgûşına aldı Hattı çün tıfl
Bend oldı güşâde açdı hem kufl

Tayy etdi o deşt-i pür-mehâfet
Ammâ ki henüz o bir bidâyet

Der Hasb-i Hâl-i Hîş

Ey Fazl ki harf-i sîne-sûzam
Ben kâtib-i şâm-ı tîre-rûzam

Bir nokta ki bî-mahal hatâyım
Mahv etme ki nakş-ı ibtidâyım

Ger çâh ise künc-i halvetimdir
Ger deşt ise sahn-ı ülfetimdir

Ger lekke isem budur murâdım
Tâ hâl ola rûy-ı yâre zâdım

Neyden nefesin şerâre aldım
Mîrî malı gerçi ben de çaldım

Ummaz ki bu Kâşifî-i şeydâ
Tahsîn-i cihân u ehl-i dünyâ

Bin nüsha-i hat bu âha değmez
Bin mısra’ı bir nigâha değmez

Ben kilk-i şikeste-bâl u lâlim
Bir dem ile söylesin bu hâlim

Mahşerde ki nutk-ı hâmedir sûr
Rûşen ola dil-siyâh-ı mestûr