Der Sıfat-ı Nokta ki Lâlâ-yı Hat Bûd
Ol nokta ki Hat’la oldı hem-cân
Lâlâsı olub o tıfl-ı giryân
Âgâz-ı hurûf u hatm-i esrâr
Gerdûn ana devr-i hatt-ı pergâr
Nûn içre o dâne-veş hayâtdı
Kün emrine rûh-ı kâ’inâtdı
Evvel ki kalem çekince Kaadir
Ol katre olub zuhûra bâdir
Bir tohm ki anda nahl-i Tûbâ
Mestûr idi hep kitâb-ı kübrâ
Ruhsâra düşüb o hâl-i müşgîn
Hüsn aldı anınla zîb ü tezyîn
Gîsû ki kemend-i dil-rübâdır
Dâm içre esîr-i mübtelâdır
Merdüm gibi çeşm-i Hat’da me’vâ
Hem mâye-i nûr u hem süveydâ
Pistânı sevâd-ı leyl-i deycûr
Âgûşı sükûn u şîri kâfûr
Ta’lîm-i hırâm edüb o mâha
Ser oldı kadem o sa’b râha
Her harfine nokta nokta zîver
Hem-dem idi hem refîk-i yâver
Tâ kim ere rüşde tıfl-ı nâlân
Hurşîd ola ol hurûfa sultân
Cedel Kerden-i Nokta bâ Hat
Çün gördi o Hatt’ı zâr u bî-tâb
Hayretde kalub o genc-i nâ-yâb
Bildir bana ey hilâl-i giryân
Ol dâğ-ı derûn u âh-ı sûzân
Feryâd ile vasl olur mı yâre
Âhen de yanar bu âh-ı zâre
Deryâ-yı bükâ içinde gark-âb
Gavvâs-ı güher değil o gird-âb
Bir katre sirişkden olur mahv
Sad nüsha-i nükte-dân u sad nahv
Hat giryeye eylemez tahammül
Âyîni sükûn u hem teselsül
Mânî ki çizerdi nakş-ı Erjeng
Dökseydi o eşk olurdı bî-reng
Git bul o çehâr-ı bî-nişânı
Kim oldı nühüfte kâm-ı cânı
Pâsuh Dâden-i Hat
Hat telh-nazar olub o dürre
Tîr atdı nigâhı zerre zerre
Sen sâbit ü ben gubâr-ı hayrân
Sen nokta vü ben şikeste-dâmân
Âsûdeye gam-hikâyet olmaz
Sâkin dile hiç şikâyet olmaz
Sâhil ne bilür şikest-i keştî
Mâhî ne bilür hevâ-yı deştî
Merkez ki durur mahall-i ârâm
Pergâr ise bildi yok ser-encâm
Pâsuh Dâden-i Nokta
Ey hâme ki hâr u nâ-tüvânsın
Âyînede zıll-ı nâ-revânsın
Hat nokta imiş ki etdi reftâr
Mevc oldı çü katre-veş sebük-bâr
Her satr ki çekdi ol dil-âşûb
Bin nokta dizilse oldı mektûb
Tayy eyle o râh-ı bî-kenârı
Kıl cüst o dördün âşikârı
Pâ-beste kalan görür mi dildâr
Seyyâhe erişdi nûr-ı dîdâr
İltizâm Kerden-i Hat
Hat anladı ol kelâm-ı pâki
Bend etdi meyâna iştiyâkı
Kad kıldı elif-sıfat müheyyâ
Âmâde vü müstaidd ü ber-pâ
Âgâhî Dâden-i Gûş-ı Hüşyâr
Ol dem ki gelüb o Gûş-ı hüşyâr
Zencîrini kesdi etdi izhâr
Bir nefha ki aşdı ol kafesden
Mahfî idi hem sabâ vü sesden
Ol dörd ki ruk’adan cüdâdır
Dört semtde dört belâ-serâdır
Her dördü Acem-diyâr-ı mehcûr
Hep kendi birâderinde mestûr
Bir çâh-ı siyâh u bî-nihâyet
Bir hokka ki anda dîv-i zulmet
Bir deşt ki berf u levh-i sâde
Bî-harf u sevâd u bî-ifâde
Bir kulbe-i pîre-zen ki câdû
Tahrîf ile her hurûfa bed-hû
Bir kal’a ki nakş-ı bî-sadâdır
Her sûreti nutka müdde’âdır
Her menzili bir kemîn ü bir dâm
Cân ver ki bu yoldadır ser-encâm
Gûş etdi du’â vü oldı pinhân
Mânend-i sadâ-yı kûh-ı hicrân
Sefer Kerden-i Hat be-Taleb-i Çehâr Harf
Hat oldı bu nükteden sebük-pâ
Azm etdi o çâh-ı bî-muhâbâ
Ceybinde o nâme hırz-ı cândı
Noksânı olub nişân-ı kândı
Hem Nokta olub refîk-i râhı
Hem-dem çü şerâre dûd-ı âhı
Şeb anda ki sürmeden siyehdi
Her kevkebi dâğ-ı bî-nigehdi
Bir gâm ile düşdiler o çâha
Gûyâ ki düşer nigeh siyâha
Mânend-i hilâl-i nev nigûn-sâr
Yûsuf gibi çehde oldı nâ-çâr
Der Sıfat-ı Çâh-ı Hokka
Ol hokka ki gayb-ı bî-kerândır
Her şeb ana tıfl-ı nev-zebândır
Zulmât ise âb u tâb-ı beyzâ
Gum-râh ola anda Hızr-ı pûyâ
Ka’rın göremez dü çeşm-i bînâ
Pâyâbı ademle hem-müsemmâ
Bir leyl ki subhı yok ezelden
Hurşîd kaçub gider ecelden
Zülf oldı o çâha târ-ı lîka
Her halkası dâm-ı bir dakîka
Her târ-ı siyâhı mâr-ı pîçân
Gencîne-i sırra hıfz-ı pinhân
Bir dîv ki nâmı Mahv-ı nâ-pâk
Leşkerleri lekke lekke gam-nâk
Ser-tâ-be-kadem kebûd u bed-bû
Dendânı kalem-tırâş-ı bed-hû
Burnında akar sevâd-ı pür-hûn
Hem-şekl-i devât-ı zişt ü vârûn
Habs Kerden-i Dîv-i Mahv
Zencîre çeküb o hem-rehânı
Mahv etmege kıldı kasd-ı cânı
Ey hat bu nedir ki cür’et etdin
Gâfil bu belâ-serâya yetdin
Hayfâ ki cüvân-ı nâ-bülûğsın
Hem-sâye-i şeb ki bî-fürûğsın
Pervâne ki şem’e oldı pâ-bûs
Hâkister olur ne sûd efsûs
Sen hâk-ı varak o rûh-ı gerdûn
Bâd üzre kalem yazar mı mecnûn
Şûrîden-i Hat
Hat şu’le-sıfat hurûşa geldi
Gûyâ ki tenûr cûşa geldi
Mahvımda da nokta-veş karâr var
Her lekkede bir hayâl-i yâr var
Ben lekke değil nişân-ı yârım
Bir dâğ-ı derûn-ı lâlezârım
Eyyâm-ı dırâz o çehde mahbûs
Hat hasta vü yâr-ı gâr-ı me’yûs
Ol nâle-künân u hokka zindân
Her âhı olub hurûf-ı pinhân
Hem-sohbeti oldı gam-güsârı
Ser-rişte-i sabr u intizârı
Geh bâ’is-i şevk u geh ümîdi
Zulmetde çerâğ-ı nûr-ı îdi
Residen-i Ma’nâ
Nâgâh gelüb o pîr-i Ma’nâ
Ser-çâhda oldı subh-ı ra’nâ
Rîşinde sutûr-ı nûr-ı mestûr
Destinde elif asâ-yı ma’mûr
Pîşânesi levh-i sırr-ı a’zam
Rûyında o heft-hat mükerrem
Ebrûsı dü nûn-ı ber-mukâbil
Her nutkı kelâma rûh-ı kâmil
Sarkıtdı o hatt-ı istivâyı
Çâh içre resen o rûşenâyı
Ol rişteye Hat sarıldı muhkem
Şükrân ile çıkdılar dü mahrem
Zuhûr-ı Harf-i Evvel
Hat kaddini bükdi bâ-sıfat ham
Altında dü katre nokta pür-nem
Bâ kesb-i pe kıldı üç nukatla
Dörtden biri erdi ol berâtla
Nasîhat-i Ma’nâ ve Beyân-ı Sırr-ı Sî vü Dü
Ma’nâ dedi ey hazîn-i bî-bâk
Gûş eyle ki var bu sırda idrâk
Esmâ ezelî vü bî-mukaddem
Hep bir dem-i bî-zamân u mübhem
Âhen ki urunca seng-i hâre
Zâhir ola harf u hem şerâre
Her zerrede var nühüfte bir harf
Eşyâ ana hep sadef-nümâ zarf
Bülbül ki okur o harfi nâ-tâm
Âdemde bulur kemâl-i itmâm
Ta’lîm-i Hudâ ki oldı esmâ
Hep sî vü dü harf-i bî-muammâ
Rûy üzre o seb’a hatt-ı mâder
Mestûr-ı rahim hurûf-ı nâder
Ol hatt ki farkı kıldı nîm-nîm
Heft eyledi heşt oldı taksîm
Çâr unsura zarb olunca ol heşt
Hem sî vü dü oldı rûy-ı gül-geşt
Gendümde o hat ki hem-sehîmdir
Hem tâc-ı hurûsa ol kadîmdir
Nutk oldı tamâm u hatt-ı noksân
Dört harf-i Acem ki bahr-ı hicrân
Âgûşı o lâm-elif ki cânân
Eczâsına dördi oldı mihmân
Ol dördi bulunca hat erer kâm
Tâ bir ola nutk u hat ser-encâm
Ma’nâ bu kelâmı eyleyüb faş
Bir mürg idi uçdı ol perî-vâş
Der Sıfat-ı Deşt-i Berf ve Şiddet-i Şitâ
Buldukda necât o hem-rehânlar
Bir deşte irişdi nâ-tüvânlar
Hâmûn-ı sefîd ü zemherîri
Kâfûr-ı ecel çü bî-nazîri
Gerdûn giyerdi kürk-i sincâb
Lerzân idi mihr ü meh çü sîmâb
Her zerresi levh-i nâ-nüvişte
Pâ basmadı anda hiç fırişte
Berf oldı hurûf-ı bî-sevâde
Nakş etdi sefîd üzre sâde
Yah bağladı hokka-veş siyâhî
Bir seng-i sebeh olub kemâhî
Yah-beste sirişk-i ser-be-müjgân
Âvîhte elif elif firâvân
Enfâsı ki çıkdı cism ü tenden
Harf oldı vü düşdi pîrehenden
Kühsâra ki düşdi âh-ı efgân
Buz oldı vü kaldı tâ be-nîsân
Geldikde bahâr erir o feryâd
Söyler anı kûh-ı pîr-i nâşâd
Bülbül ki fiğân ederdi evvel
Âvâzı yazıldı hep mufassal
Ahker ki sönüb olurdı yâkût
Mecmerlere oldı nakş-ı tâbût
Ol rütbe ki bürd-i deşt-i pür-berf
Kim nokta sünüb olurdı bir harf
Destinde kalem donub o kâtib
Hem nâme kalub o nîm ü gâ’ib
Şem’in dili dondı oldı hâmûş
Pervâne-i dil olub ferâmûş
Ney-pâre ki bend olub nefesde
Mahbûs-ı sadâ-yı dem kafesde
Ol hâme-i şâirân füsürde
Mazmûnları hep sefîd ü mürde
Ammâ ki bu Kâşifî-i sûzân
Eyler dem-i kilki şu’le-efşân
Zuhûr-ı Harf-i Sânî
Hat oldı çü rîze rîze lerzân
Gûyâ ki ze-şekl cism-i nâlân
Ol deştde yağdı jâle nâgâh
Üç dâne düşüb ze üzre dilhâh
Zâ kesb-i je kıldı jâleden hem
Sânî güherin getürdi şebnem
Hem Nokta olub şerâr-ı pinhân
Germ eyledi ol hazîn-i bî-cân
Âgûşına aldı Hattı çün tıfl
Bend oldı güşâde açdı hem kufl
Tayy etdi o deşt-i pür-mehâfet
Ammâ ki henüz o bir bidâyet
Der Hasb-i Hâl-i Hîş
Ey Fazl ki harf-i sîne-sûzam
Ben kâtib-i şâm-ı tîre-rûzam
Bir nokta ki bî-mahal hatâyım
Mahv etme ki nakş-ı ibtidâyım
Ger çâh ise künc-i halvetimdir
Ger deşt ise sahn-ı ülfetimdir
Ger lekke isem budur murâdım
Tâ hâl ola rûy-ı yâre zâdım
Neyden nefesin şerâre aldım
Mîrî malı gerçi ben de çaldım
Ummaz ki bu Kâşifî-i şeydâ
Tahsîn-i cihân u ehl-i dünyâ
Bin nüsha-i hat bu âha değmez
Bin mısra’ı bir nigâha değmez
Ben kilk-i şikeste-bâl u lâlim
Bir dem ile söylesin bu hâlim
Mahşerde ki nutk-ı hâmedir sûr
Rûşen ola dil-siyâh-ı mestûr