Çatlak plaktan yayılan o detone cızırtı,
Sokak lambasının intihar süsü verilmiş kırık camı.
Deri ceketin ceplerinde birikmiş bayat duman,
Biz bu şehrin en havalı kaybedenleriyiz.
Yukarıda hayatı ıskalayanlar bizi izler,
Karanlık bir sinema salonunun en arka sırasından.
Botlarımın tabanında ezilen boş kovanlar,
Gitar kutusunda saklanan o yarım kalmış şiir.
Sahne arkasında dökülen ter değil, simsiyah bir öfke.
Spot ışığı vurunca göz bebeklerimize,
Kör olan biz değiliz, o steril burjuva düşleri.
Biz gecenin sesini son ses açıp dünyayı sustururuz.
Ruj lekesi kalmış kırık bir bardağın kenarında,
Veda mektubu yazar gibi attım o son soloyu.
Alkışlar sahte, yalnızlık ise alabildiğine havalı
Siyah kadife perdelerin arkasına saklanan bu yeraltı,
Bizim hiç var olmamış o görkemli krallığımızdır.