Yıldız TV

Esterabadi · Ocak 11, 2026, 12:14öö

Kasetler ortaya çıktığında yıl 2019’du. Bir ilkbahar günü, Mamak’ın Altınevler Mahallesi’nde, yetmişli yıllarda inşa edilmiş, doksanlı yıllarda ise imar affından yararlanmış, sıvası dökülmüş, ne tam açılan ne de tam kapanan panjurları çürük dişler gibi paslı menteşeler üzerinde asılı duran eski bir apartman dairesinde bir tasfiye satışı yapılıyordu. Alıcıların çoğu ucuza ıvır zıvır almak isteyen tiplerdi. Ama alıcılar arasında tuhaf ilgilere sahip bir adam da vardı ve kasetleri bulan da oydu. Dairenin sahibi, Necati Erol, yetmiş sekiz yaşındaydı. PTT’den emekli olmuştu. Birkaç hafta önce mart ayında ölmüştü. Ölüm sebebi kayıtlara kalp krizi olarak geçmişti. Çocukları yirmi yıldan fazla bir süredir İstanbul’da yaşıyordu ve babalarıyla tek temasları bayramlarda telefonlaşarak hal hatır sormaktan ibaretti. Cenazeye gelip namazını kıldıktan sonra alelacele İstanbul’a geri dönmüşlerdi.

Bu yüzden satışı Necati Erol’la ahbaplığı olan bir emlakçı üstlenmişti. Yatılı okul senelerinden beri dostu olan adamın yatağını, koltuklarını, sandalyelerini, 1987’de imal edilmiş, rengi artık atarak sararmış Arçelik buzdolabını, vitrine dizilmiş on kadar Kütahya işi çini tabağı, ağır gardıroptaki güve yeniği takım elbiseleri, yüklükteki nemli ve küflü kolileri; kısacası bir ömrün biriktirip geride bıraktığı ne varsa hepsini, arkadaşça bir minnettarlıkla fiyatlandırarak satışa sunmuştu. Adam Necati Erol’un öyküsüne başta hiç önem vermemişti. Sonuçta bir ölünün eşyalarından beğendiklerini satın almaya gelmişti, hikayesi kendisini ilgilendirmezdi.

Tuhaf ilgileri olan adamı uzaktan akrabası olan emlakçı arayarak davet etmişti. Garip bir koleksiyoner olduğunu biliyordu. Yıllar önce evine bir kez gitmiş ve gördüğü çeşit çeşit koleksiyon parçaları karşısında şaşkınlık içinde kalmıştı. “Rahmetlinin yaklaşık 300 yaşında nefis bir el dokuması Yörük halısı var,” dediğinde onu kilometrelerce ötedeki bu ilçeye çekeceğini biliyordu. Bu halıyı kaskallayabileceği başka kimseyi de tanımıyordu doğrusu. Adam da beklediği üzere halıya bakmak için gelmişti. Ama geldiğine pişman olmuştu. Halı gerçekten de 300 yaşındaydı 300 yaşında olmasına, fakat halıdan geriye pek bir şey kaldığı söylenemezdi. Kir ve yosun tutmuş, paramparça olmuş, iplik ve yünden bir süprüntü… O kadar yol teptiği için hayıflanarak evden çıkmaya yöneldiği sırada istiflenmiş kolilerden biri dikkatini çekti.

O kolinin içinde üst üste, plastik yüzeyi sararmış, tozlanmış Betamax kasetler duruyordu. Kasetleri evirip çevirdi. Hepsinin üstüne tarihler not düşülmüştü. 1994, 1995, 1996, 1997 diye gidiyordu tarihler. Bazı kasetlere kırmızı mürekkeple “CANLI YAYIN” kelimesi yazılmıştı. Bazılarına ise siyah keçeli kalemle “BANT” ibaresi düşülmüştü. Adam koliyi aldı. Emlakçı yüzünde sahte bir gülümsemeyle “Halıyı da tekrar bir düşünseydin,” dedi. Hiç konuşmadan emlakçıya 1000 lira uzattı. Kuru bir veda sözcüğü mırıldanıp aceleyle evden çıktı.

Adamın adı Serhan Akıncı’ydı. Kırk üç yaşındaydı. Ankara’da bir lojistik firmasında muhasebe müdürlüğü yapıyordu ve hafta sonlarını eski televizyon programlarını, reklam filmlerini izleyip kaybolmuş yayınları derleme, toplama, kataloglama ve bazen internetin derinliklerindeki bazı forumlarda paylaşmaya ayırıyordu. Bunu neden yaptığını soran az sayıda kişiye şöyle diyordu: “Bir zamanlar var olan şeylerin kaybolup gitmesi kadar hüzünlü hiçbir şey olamaz.” Bu cümle bir şey ifade ediyor muydu, açıkçası bilmiyordu.

Aslında 2003 yılında annesi öldükten sonra, annesinin gençken neler izlemiş olabileceğini merak etmesiyle başlamıştı bu ilgi. O zamandan beri dinmek bir tarafa, şiddetlenerek sürmüştü. Geçmişe dair görüntüleri, sesleri, kayıtları biriktirirse, neyi olduğunu bilmese de sanki bir şeyleri kurtarabilecekmiş gibi hissediyordu. Bir defa evlenmenin eşiğine gelmişti, otuzlu yaşlarının başındayken, ama kadın, ismi Elif’ti, matematik öğretmeniydi, Kolej’de 1+1 bir dairede yaşıyordu, onu terk ettiği gece “Sen benimle değilsin,” demişti, “benimle aynı odada yan yana oturuyorsun ama benimle değilsin, bilmediğim bir yerde, bilmediğim bir zamanda yaşıyorsun.” Serhan itiraz edememişti çünkü kadın haklıydı.

Kasetlerle birlikte Ankara’ya döndüğünde Betamax oynatıcı bir makine bulmak için tam iki hafta uğraştı. İkinci el cihazlar da satan elektronik dükkanlarına, eskicilere, sahaflara, internet sitelerine baktı. Betamax, Serhan’ın evinde bolca bulunan VHS’lere karşı verdiği savaşı kaybetmiş bir formattı. Seksenli yılların ortasında kısa bir süreliğine Türkiye’de yaygınlaştıktan sonra tamamen ortadan kalkmıştı. Çoğu makine çoktan ya hurdacıların eline düşüp paramparça edilmişti ya da ne olduğundan habersiz kişiler tarafından çalışır durumda veya bozuk olup olmamasına bakılmaksızın astronomik fiyatlara satılıyordu.

Sonunda Ulus’taki bir pasajda 1983 yılında üretilmiş bir Sony SL-C30E buldu. Dükkanın vitrininde transistörlü radyolar, tüplü televizyonlar, kasasının rengi atmış telsize benzer cep telefonları sergileniyordu. Dükkanın sahibi, altmışlı yaşlarda, kel, nikotin sarısı pos bıyıklı bir adamdı. Adı Mithat’tı. Serhan önceden de bu dükkandan birçok VHS kaset almıştı. Makineyi poşete koyarken Mithat şöyle dedi: “Neredeyse seninle yaşıt. Nazik davran ki banda zarar gelmesin.” Duraksadı. “Allah aşkına, Betamax’a ilgin nereden çıktı birdenbire?”

Serhan, Necati Erol’un ölümü sonrası evinde neyi var neyi yoksa satışa çıkarıldığını, satışı yapan emlakçının uzaktan akrabası olduğunu ve kendisini çağırdığını, tam evden çıkacakken üstünde tarihler ve ibareler bulunan kasetleri fark edip satın aldığını anlattı. Mithat başını salladı. Yüzüne özellikle “CANLI YAYIN” ibarelerinden bahsettiğinde garip bir ifade çökmüştü. Sanki dilinin ucunda bir soru varmış ama alacağı yanıttan da çekiniyormuş gibiydi. En sonunda dayanamayıp “Kasetleri Bolu’dan mı aldın?” diye sordu. Serhan “Hayır, Mamak’tan,” dedi. Mithat şimdi rahatlamış gibi görünüyordu ama bu rahatlama da tuhaftı. Niçin rahatlamıştı ki? Mamak ile Bolu arasında ne fark vardı? Serhan sormadı. Sonradan düşündüğünde çok pişman olacak, “Keşke sorsaydım,” diyecekti ama o an sormadı.

Makineyi eve getirdi. “Arşiv odası” olarak isimlendirdiği odada duran tüplü Philips televizyona bağladı. Televizyonu annesinin ölümünden sonra sattığı Ören’deki yazlıklarından yol boyu ağlayarak Ankara’ya getirmişti. Bu kasetleri izlemek için modern ekranlar işe yaramazdı. Görüntü fazla keskinleşiyor ve ruhu ölüyordu. İlk kaseti taktı.

Tarih 14 Nisan 2019’du. Dışarıda Ankara’nın kavurucu bozkır sıcağı vardı. Apartmanın duvarları gün boyu ısıyı emmişti ve gece olmasına rağmen Serhan hala terliyordu. Pencereleri açmıştı ama esinti yoktu. Açtığı bira şişede ılımıştı. Kliması vardı ama bozuktu ve ilk bozulduğunda tamirci çağırdığı zaman bir klima fiyatı kadar ücret istediği için üç yıldır öylece duruyordu. Ter şakaklarından ve boynundan aşağı süzülürken televizyonun ekranı önce masmavi, narkotik bir ışıltıyla doldu, sonra görüntü belirdi. İlk izlediği kasetin üzerinde “4 Mart 1995 - CANLI YAYIN” yazıyordu.

Kaset, Yıldız TV’nin o günün öğle saatlerindeki yayınıyla başladı. Ekranda kanalın logosu belirdi önce: Altın renkli, ilkel programlarla stilize edilmiş üç boyutlu bir yıldız, yıldızın etrafını dairesel olarak saran açık mavi renkli YILDIZ TV yazısı, altta ise “Bolu’nun Yıldızı” diye yavan bir slogan. Bolu’yu görünce aklına Mithat’ın tuhaf davranışları geldi. “Belki de bir tanıdığı bu kanalda çalışıyordu,” diye geçirdi içinden ve üzerine çok düşünmeyerek birasından bir yudum alıp ekrana odaklandı tekrar.

Logo epey ucuz görünüyordu. Büyük ihtimalle kanal yönetiminden birinin özel üniversitede paralı okuyan yeğeni tarafından tasarlanmıştı. Türkiye’de yerel televizyon kanalları zaten böyle işlerdi. Kanal müdürünün yeğeni tasarımdan anlamasa da logo yapardı. Lise müdürünün oğlu düğünlerde elinde kamerayla gezdiği için kameraman olurdu. Belediye başkanının kayınbiraderi yıllar önce ortaokuldayken bir milli bayram töreninde şiir okuması gerekçe gösterilerek haberleri sunardı. Logo sekiz saniye ekranda kaldı. Arka planda synthesizer ağırlıklı bir müzik çalıyordu, o dönemde televizyonda sıkça duyulan tarzda bir jenerik müziği. Hem neşeli hem de açıklanamaz bir şekilde hüzünlü. Sanki çoktan ölmüş bir çocuğun doğum günü partisinde çalınan bir melodi gibi.

Esterabadi · Ocak 11, 2026, 12:50öö

Ardından ekranda stüdyonun görüntüsü belirdi. Stüdyo küçücüktü. Sanki bir evin salonunun köşesine kurulmuş gibiydi. Arka planda ucuz, yer yer kırışmış, mavi kumaştan bir fon vardı. Önde yine o dönemin modasına uygun biçimde mavi bir büro masası, masanın üzerinde dağılmış kağıtlar, bir bardak su, bir mikrofon. Masanın ardında bir kadın oturuyordu. Otuzlu yaşlarının başındaydı. Siyah saçları küt kesilmişti. Yüzü yuvarlaktı ve kalın çerçeveli bir gözlük takıyordu. Uçuk pembe bir ceket giymişti, omuzları vatkalıydı. Alt bantta ismi belirdi: “Sevim Yılmaz - Spiker”.

Sevim Yılmaz seyircileri profesyonel ve soğuk bir gülümsemeyle karşılayarak selamladı ve günün haberlerini aktarmaya başladı: “İyi günler sayın seyirciler. Bolu’nun Yıldızı Yıldız TV’nin öğle haberleriyle karşınızdayız. Ben Sevim Yılmaz. Bugün 4 Mart, Cumartesi. İşte günün gelişmeleri…” Sevim Yılmaz’ın sesi eğitimliydi ama derinlerinde taşranın sertliğini barındırıyordu. Bazı harfler ara sıra olması gerekenden daha da kunt bir biçimde tınlıyordu.

Haberler alışılageldik Anadolu’dan haberlerdi. Bolu Belediyesi, Köroğlu Parkı’ndaki yenileme çalışmalarını tamamlamıştı. Belediye Başkanı Oktay Çınar bir açılış töreni düzenlemişti. Sevim Yılmaz bu gelişmeyi anons ederken ekrana belediye başkanı, eşi ve iki çocuğunun kurdele keserken çekilmiş fotoğrafları verildi. Arkalarında yeni banklar ve kışın hırpaladığı yapraklarını dökmüş ağaçlar. Mudurnu’da bir traktör kazasında iki kişi yaralanmıştı. Traktör gizli buzlanma yüzünden şarampole yuvarlanmıştı. Traktör şoförü ve yanındaki tarım işçisi hastaneye kaldırılmıştı. Hayati tehlikeleri yoktu. Gerede Ticaret Odası’nın seçimleri yaklaşıyordu. Adaylardan Hasan Keçeli ilçe esnafını ziyaret etmişti. Ekranı bu defa Keçeli’nin fotoğrafı kapladı. Tıknaz, kel, bıyıklı, boncuk boncuk terlemiş ellili yaşlarında bir adam, esnafla el sıkışıyordu. O gece şehir genelinde sıcaklık sıfırın altına düşecekti. Meteoroloji İl Müdürlüğü’nün tahmin dairesi kar beklemiyordu ama don ihtimali vardı. Çiftçilere dikkatli olmaları tavsiye ediliyordu.

Bunların hepsi sıradan haberlerdi. Klasik taşra televizyonculuğu. Serhan bu tür haberleri çok görmüştü. Arşivindeki kasetlerin çoğu böyle şeylerle doluydu. Belediyelerin açılış törenleri, esnaf ziyaretleri, trafik kazaları, hava durumu… Tuhaf olan hiçbir şey yoktu. Ama Serhan, kaseti ikinci defa izlerken, bir şey fark etti.

Sevim Yılmaz haberleri sunarken bazen duraksıyordu. Bunlar çok kısa duraksamalardı. Bir saniyelik, belki iki, belki üç saniyelik duraksamalar. Gözlerini kağıtlardan kaldırıp bir anlığına stüdyonun kameranın açısına girmeyen bir bölümüne bakışlarını dikiyordu. Sonra rüyadan uyanırmışçasına gözlerini kırpıştırarak derin bir nefes alıp hiçbir şey olmamış gibi devam ediyordu. Profesyonelceydi, ama canlı yayınlar için. Kayıt tekrar izlendiğinde spikerin bu acayiplikleri göze çarpmaya başlıyordu.

Serhan bu duraksamaları ilk izleyişinde fark etmemişti. Haberler çok sıkıcıydı ve bütün dikkatini ekrana vermemişti. İkinci kez izlerken Sevim Yılmaz’ın sessizleştiği anlarda kaseti yavaşlatarak sahne sahne, kare kare incelemeye başladı ve bir gariplik olduğunu anladı. Sevim Yılmaz duraksayıp stüdyodaki o görünmez kısma bakarken yüzünde bir anlığına bir ifade beliriyordu. Serhan bu ifadenin adını koyamıyordu. Buna korku denilemezdi. Kadının yüz kasları korkuyla gerilmiyordu. Hayret değildi, kaşları şaşkınlıkla yukarı kalkmıyordu. Endişe de değildi bu, alnı telaşla kırışmıyordu. Belki tanıma olarak, hatırlama olarak isimlendirilebilirdi. Unutulmuş birini tanırmış gibi, hafızadan silinmiş bir şeyi hatırlarmış gibi, ama aynı zamanda tanımak, hatırlamak istemezmiş gibi. Tanımanın ve hatırlamanın pahası çok ağırmış gibi bir ifadeydi bu. Ama ifade saniyeler içinde kadının yüzünden siliniyor, profesyonel maske tekrar kalıplaşarak spikerin suratını sarıyordu. Ve haberler devam ediyordu.

Serhan bu duraksamaları saymaya başladı. Yarım saat süren haber bülteninde Sevim Yılmaz yedi kez duraksayarak bir noktaya bakıyordu. Yedi kez canlı yayından kopup başka bir aleme gitmiş gibi görünüyordu.

Esterabadi · Ocak 21, 2026, 8:32öö

Haberlerin ardından reklam kuşağı başladı. Yıldız TV’nin reklamları, doksanlı yıllarda Türkiye taşrasının bir panoraması gibiydi. İlk reklam Bolu’daki bir mobilya mağazasına aitti: “Öztürk Mobilya, Konforu Evinize Taşır, Oturma Grubu Modellerinde Büyük İndirim”. Ekranda krem rengi, kadifeyle kaplanmış bir koltuk takımı gösteriliyordu. Arkada cam kapaklı ahşap bir konsol vardı. Reklamın seslendirmeni “Rahatlık ve şıklık herkesin hakkı!” diye bağırıyordu. İkinci reklam Kılıçarslan Et adlı bir kasabın reklamıydı. Kasabın ürünleri “Bolu’nun en tazesi” olarak anons ediliyor ve ekleniyordu: “Kurbanlık ve adaklık siparişleriniz alınır.” Üçüncü reklam ise bir düğün salonunundu: “Beyaz Saray Düğün Salonu, En Unutulmaz Gününüz İçin Bizi Arayın”. Reklamda gelin ve damat beceriksizce dans ediyor, davetliler alkışlıyor, ekranın köşelerinden fırlayan tüller ve çiçekler reklamın sonuna doğru bütün ekranı kaplıyordu.

Düğün salonu reklamından sonra ekran bir süreliğine karardı.

Sonra tekrar aydınlandı.

Siyah zemin üzerinde kırmızı harflerle “KAMU SPOTU” yazısı belirdi. Yazı ekranda birkaç saniye kaldıktan sonra yavaş yavaş silindi. Serhan’ın aklına erken çocukluk yılları geldi. Sağlık Bakanlığı, Milli Eğitim Bakanlığı, Emniyet Genel Müdürlüğü ve birçok devlet kurumu, kamu spotlarıyla halka belli mesajlar verirdi. Sigarayı bırak, aşılarını yaptır, hız sınırlarını aşma, ormanlarda atık bırakıp yangınlara yol açma türünden öğütler. Fakat bu kamu spotu hangi kuruma aitti, belli değildi. Hiçbir sembol, hiçbir kurum ismi yoktu. Sadece siyah fon, kırmızı renkli karakterler, sessizlik.

Ardından ekranda bir görüntü belirdi. Uçsuz bucaksız bir orman görüntüsü… Kış ortasında bir orman. Yapraklarını dökmüş ağaçlar, çıplak dallar, metalik gri gökyüzü. Kamera sabitti, hareket etmiyor, yalnızca orman manzarasını kaydediyordu. Serhan hafif bir rüzgar uğultusu duydu, birbirine sürtünen dalların sesini, havalanan kuru yaprakların hışırtısını. Başka hiçbir ses yoktu. Ne hayvan sesi ne insan sesi ne motor gürültüsü. Hiçbir şey.

Otuz saniye boyunca hiçbir şey olmadı. Serhan pürdikkat ormanı izleyip doğanın derinden gelen sesini dinledi.

Sonra ekranın alt kısmında siyah bant içinde kırmızı harfler ve büyük puntolarla bir yazı belirdi: “Akşam hava karardıktan sonra ormana girmeyiniz.”

Yazı on saniye kadar ekranda kaldı. Sonra kayboldu. Issız ormanın görüntüsü birkaç saniye daha devam etti. Sonra ekran karardı ve reklam kuşağı normal seyrinde devam etti. Yerel bir market zincirinin şarküteri reyonunda o hafta yapılan indirimlere ilişkin duyuru, bir bankanın taşıt kredisinde sunduğu fırsatlar.

Serhan kaseti durdurdu. Geri sardı. Kamu spotunu tekrar izledi. Bir kez daha izledi. Bir kez daha. Ne olduğunu söyleyemezdi ama ormanda bir tuhaflık vardı. Sadece ayrımsayamıyordu. İlk izleyişinde de, ikinci izleyişinde de bu tuhaflığı fark edemedi ancak üçüncü izleyişinde, görüntüyü durdurup her pikseli itinayla incelediğinde içinde kabaran bir tekinsizlikle gördü. Ekranın sağ kenarında, görüntünün sınırlarında, ağaç kümelerinin arasında bir şey vardı. Çok küçüktü, neredeyse görünmezdi ve analog kaydın karlanmasına karışarak daha da belirsiz bir hal alıyordu. Yine de oradaydı ve Serhan fark etmişti. Ormanın derinliklerinde bir şey hareket ediyordu. Bir hayvan mıydı, bir insan mıydı, şeklinden anlaşılamıyordu. Saatlerce o sekansı izledi. Geri sardı, tekrar ve tekrar izledi. Gün doğarken kıpkırmızı kesilmiş gözleri yanıyor, elleri titriyordu. Ve içinde, ta derinlerinde bir yerde, daha önce hissetmediği ama çok tanıdık gelen bir his kımıldanıyordu. Merak. Huzursuzluk. Telaş. Korku. Ya da hepsinin bir harmanı. Birbirinden ayırt edilemeyecek kadar iç içe geçmiş duygular.

Esterabadi · Mart 29, 2026, 7:01ös

Gün aydınlanırken Serhan işe gitmemeye karar verdi. Telefonunu kapattı. Mutfağa gitti. Kahve yaptı. Bir yudum bile almadığı fincanını çalışma masasına bıraktı. Dalgın dalgın oturma odasına döndü. Televizyonun karşısındaki koltuğa oturdu. Yüzünü avuçlarının arasına alıp kasetlere baktı. İzlediği ve izlemediği kasetler, iki ayrı yığıntı halinde yerde, televizyonun önünde duruyordu. İzlemediği yirmi üç kaset vardı.

O gün kasetlerin hepsini izledi.

Kasetler kronolojik bir sırayla tarihlenmişti. 1994’ün son günlerinden 1997’nin sonlarına kadar giden, üç yıla yayılmış bir yayın arşivi. Çoğu kasetin içeriği alışıldık, standart taşra televizyonculuğundan ibaretti. Yerel haberler, yerel reklamlar, yerel tartışma programları, bazen düğün kayıtları, bazen amatör kümede oynayan futbol takımlarının maçları, belediyenin yaptığı açılış törenleri, resmi bayramların kutlama görüntüleri. Yıldız TV her yerel televizyon gibi düşük bütçeli bir kanaldı. Az sayıda personeli vardı. Ama ellerinden gelenin en iyisini yapmaya çalıştıklarına dönük o samimi özveriyi hissedebiliyordu insan yayınları izlerken. Kasetlerin geri kalan içeriğine serpiştirilmiş başka şeyler de vardı. Serhan bu acayiplikleri not almaya koyuldu.

1995 yılının mart ayının sonlarına doğru Bolu’nun G…, K… ve S… köylerinde il sağlık müdürlüğü ekiplerinin bir sağlık taraması yaptığı duyuruluyordu. Aynı yılın haziran ayında ikinci kez orman görüntüsünü barındıran aynı kamu spotu yayınlanmıştı. Eylül ayında K… köyünde salgın nedeniyle köy okulunun eğitime iki ay daha geç başlayacağı anons ediliyordu.

Ekim ayında üçüncü kamu spotu yayına alınmıştı. Bu görüntü önceki iki kamu spotundan daha farklıydı. Gece çekilmişti. Orman zifiri karanlıktı. Sadece tepede ay ışığı analog kaydın grenleriyle hastalıklı bir şekilde parlıyordu. Uyarı metni de değişmişti: “Orman bölgesinde gözlendiği sanılan anomalilerin üçüncü kişilerle paylaşılması yasaktır.” Ekranın üst köşesinde, ağaçların hayaletsi dallarının arasında bir ışık vardı. Küçük, titrek, kızılımsı bir ışık. Serhan görüntüyü defalarca geri sardı, ışığın ne olduğunu anlamaya çalıştı. Bir fener miydi? Bir arabanın stop lambası mıydı? Yoksa başka bir şey miydi? Ne olduğu belli değildi. Işık orada, dalların arasında, yanıp sönmeden, kımıldamadan duruyordu.

1996 yılının ocağına gelindiğinde Sevim Yılmaz, haber bültenini elindeki kağıtlardan okuyarak sunarken bir anlığına duraksadı. Duraksama uzundu. Yirmi saniye belki. Bir canlı yayın için tahammül edemeyecek denli uzun bir süre. Sonra devam etti, sanki hiçbir şey olmamış gibi, sanki büyülenmiş de sihrin tesiri üstünden kalkmış gibi. Ama sesi farklıydı, biraz daha kısıktı, biraz daha aceleci, harfleri gerginlikle yutuyordu. Liselerarası futbol turnuvası finalinin görüntülerine geçmeden önce kameranın açısı değişti. Sevim Yılmaz’ın masanın altında sakladığı sol eli de görünüyordu bu açıda. Ve eli titriyordu. Hafifçe, neredeyse fark edilmeyecek biçimde. Ama Serhan fark etmişti.

1996’nın nisan ayında Yıldız TV’de yeni bir program başlamıştı. “Ormandaki Dostlarımız” isimli bir çocuk programı. Serhan bu programı izlerken içinde derin bir ürperti hissetti. Tarif edemediği bir rahatsızlıkla doldu yüreği. Program esasında eğlenceli görünüyordu. Sunucu Kemal Tekin adında, daima polo tişörtler, kısa kollu gömlekler ve kot pantolonla yayına çıkan, saçlarına jöle boca eden, hayat dolu, sürekli gülümseyen genç bir adamdı. Sette yapay ağaçlar, bitkiler ve pelüş hayvanlar vardı. Arka planda herkesin bildiği türden kreş şarkıları çalıyordu. Ama bir şeyler tersti programda. Serhan tersliğin nerede olduğunu başta çözemedi. Fakat bir süre sonra anladı. Sunucunun gözlerinde bir terslik vardı. Adamın gözleri kameraya bakıyormuş gibi görünüyordu ama aslında kameraya değil, kameranın ardına bakıyordu, setin ardına, yapay ağaçların ve bitkilerin ardına. Bütün bunların ardında var olan bir şeye. Görünmeyen bir şeye. O kocaman gülümseme de adamın gözlerine sızmıyordu, dudaklarında kalıyordu yalnızca, tıpkı plastik bir maske gibi.

1996, Temmuz. Ormandaki Dostlarımız’ın bir başka bölümü. Serhan kaseti izlerken nefesini öyle bir tuttu ki ciğerleri oksijen açlığıyla yanmaya başlamıştı. Program her zamanki gibi başlıyordu. Özensiz ve ucuz jenerik müziği, arkada çalan şarkılar, Kemal Tekin’in “Merhaba çocuklar! Ormana hoş geldiniz!” diyerek neşeli bir biçimde yaptığı açılış. Ardından sunucu bir oyun oynamaya başladı. Saklambaç. Yapay dekorların arasında dolaşıyor, “Neredesiniz dostlarım?” diye abartılı jestler yaparak sesleniyordu. Kamera onu takip ediyordu. Daha doğrusu takip etmeye çalışıyordu. Amatörce, sarsak, tek kameralı bir çekim. Bir noktada sunucu görüntüden çıktı, ağaçların arasında kayboldu. Kamera onu aramaya başladı. Sola döndü, sağa döndü. Ve bir anlığına, çok kısa bir an, bir saniyeden bile az bir süre, kamera setin arkasını gösterdi. Orada bir şey vardı. Karanlık bir figür. Seti çevreleyen perdelerin önünde hareketsizce duruyordu. İnsan boyutlarındaydı ama şeklinde insana benzemeyen bir şey vardı. Tam olarak ne olduğu anlaşılamadan kamera döndü. Kemal Tekin tekrar göründü. “Buldum sizi!” diye bağırarak yapay bir neşeyle kahkaha atmaya başladı ve program devam etti.

Belki de göz yanılmasıydı. Belki de Serhan çok fazla kaset izlemişti. Gözleri ve zihni çok yorulmuştu. Belki de baktığı her yerde bir şeyler görmeye başlamıştı. Evet, olan muhtemelen buydu. Yorgunluk ve yorgunluktan kaynaklanan paranoyaydı. Başka bir açıklaması yoktu.

Bir sonraki kasete geçti.

Ormandaki Dostlarımız’ın son yayını 1996 yılının eylül ayında yapıldı.

Serhan bu kaseti takmadan önce etiketine uzun uzun baktı. Etikette “7 Eylül 1996 - YAYINLANAMAZ” yazıyordu. Ama “YAYINLANAMAZ” sözcüğünün üstü karalanmıştı ve yanına “SON YAYIN” yazılmıştı. Bu yazıyı yazan başka bir eldi. Daha aceleci ve daha sarsak bir el.

Kaseti taktı.

Program yine her zamanki gibi başladı. Jenerik müziği çalarken ekranda kayan renkli harflerle “Ormandaki Dostlarımız” yazısı belirdi. Pelüş hayvanların görüntüleri ekranda aktı. Sonra stüdyonun görüntüsü geldi. Kemal Tekin setin ortasında duruyordu. Kameraya baktı. Gülümsemiyordu. “Merhaba çocuklar,” dedi. Sesi düz ve duygusuzdu. Herhangi bir canlılıktan yoksundu. “Ormana hoş geldiniz. Ben Kemal Abi’niz.”

Bir süreliğine sustu. Yedi sekiz saniye süren bir ölüm sessizliği. Serhan ekrana kilitlendi. Kemal Tekin konuşmasını sürdürdü: “Bugün size çok önemli şeyler söyleyeceğim çocuklar. Beni lütfen dikkatle dinleyin.”

Döndü. Yapay ağaçlara ve pelüş hayvanlara baktı. Sonra tekrar kameraya sabitledi bakışlarını.

“Ormanda gerçekten dostlarımız var ve onlar bizi çok seviyor. Onlar bizi bekliyor. Yakında bizi çağıracaklar. Çağırdıkları zaman ormana gitmemiz gerekiyor. Annenize ya da babanıza söylemeyin. Kimseye hiçbir şey söylemeyin. Sizi çağırdıklarında sadece gidin. Ormandaki dostlarımız sizi bekliyor.”

Serhan’ın tüyleri diken diken oldu. Ev sıcaktı, insanı tere boğan bir yaz akşamıydı ama Serhan üşümeye başlamıştı. İçinde bir yerlerden tüm bedenine bir soğukluk yayılıyordu.

Kemal Tekin kameraya baktı, baktı, baktı. Sonra gülümsedi. Gülümsemesi yavaş yavaş genişledi, dudakları daha da kıvrıldı, gülüşü bütün yüzüne yayıldı. Normal bir tebessüm değildi bu artık. Dudakları iyiden iyiye geriliyor, dişleri tamamen görünüyor, yüzündeki kaslar acı çekiyormuşçasına kasılıyordu.

“Hoşça kalın çocuklar.”

Ekran karardı.

Serhan bir süre öylece oturdu ekranın karanlığına bakarak. Odanın duvarlarını televizyondan akan ışık maviye boyuyordu ama aydınlatmaya yetmiyordu. Kalbi yutağında atıyordu. Birden oturduğu koltuktan fırladı, ışıkları açtı, mutfağa koştu, banyoya, koridora, evin tüm odalarına, bütün ışıkları açtı. Karanlığa dayanabileceğini sanmıyordu.