Hayatımda okuduğum ikinci manga bu. İlki Suikast Sınıfı’ydı, onun da sadece ilk kitabını okudum. Bu iki eserle manga sanatını değerlendirmek ne kadar doğru bilmiyorum ama hikaye anlatma sanatı açısından ikisi de çok yetersiz.
Yazarın elinde görsel bir güç var ama o sürekli bir şeyleri “anlatıyor”. En temel yöntem olan "anlatma, göster!"e ne oldu?
Bazı gereksiz sahneler uzatılmışken bazı mühim sahneler o kadar hızlı geçiyor ki.
Önce hikaye yazılıp sonra çiziliyor sanırım. Neden önce karakter gelişimi yerine güç sistemine değer veriliyor? Ortada takip edilesi bir hikaye yok ama güç sistemi kurulmuş bile. Diyaloglar çiğ, mizansenler çocuksu.
Mangalar genelde böyle mi oluyor? Bilmediğim için soruyorum. Bir nevi ortaokul seviyesi çizgi film gibi mi tüketmek gerekir bir mangayı? Okuyup bir kenarda unuttuğumuz karikatür dergileri gibi mi tüketilir mangalar? Aksi takdirde katlanılacak gibi değil.
Not: Çizimler güzel. Elinize sağlık.