Kirli, Paslı, Bozuk - Alican Ökmen
Yeraltı edebiyatından yerli bir örnek. İlk sayfaları biraz sıkıcı olduğuna dair bir izlenim vermişti ama ikinci bölümle birlikte bu fikrim yok oldu. Yazım tarzı basit -yazarın ilk kitabı- ama akıcı gidiyor. Karakterlerin hepsi alt tabaka ve suça karışmış insanlar. Yani sokak dili yoğun. Bahsedilen bir olayda özellikle çok etkilendim. Sonu güzel bağlanırsa tadı damağımda kalan kitaplardan biri olacak.
Pazartesi Cumartesiden Başlar
Kitap anlayamadığım o kadar fazla mitolojik, tarihi karaktere, olaya ve felsefi şeylere gönderme yapıyor ki neye uğradığımı şaşırdım resmen. Kitabın isminin olayını filan son notlarda anladım öyle söyleyeyim. Kitap okurken güzel ama içerisinde almam gereken tonla anlamlı şey varken ben birkaç şey dışında tamamen kaçırmış gibi hissediyorum.
Hepsinden önce belli bir olay örgüsünde ilerleyen bir roman değildi. Belli başlı olaylar oluyor ve bunlar sürekli kitapta ki karakterler (bilim adamları - büyücüler) tarafından yorumlanıyor ve o yorumların içinden çıkarılacak şeyler oluyor. Tabii çıkarabilirsen. Bu benim için zor ve belirttiğim gibi büyük kısmında başarısız oldu. En azından tonla eksiğim olduğunu fark ettim bu kitaptan ve o açıdan faydalı oldu. Özellikle felsefe ve bilim üzerinden belli bir birikimim olduktan sonra tekrar şansımı denemek istiyorum. Şimdilik anlayabildiğim kadarı ile hoş bir kitaptı diyebiliyorum en fazla maalesef.
Ben ilk önce filmini izleyip sonra Türkçesini okumuştum. Sizin gibi ilk başlarda çok sıkıldım ama sonradan çok çok sevdim. Filmde o küçük kızın bön bön baktığı yerlerde kitabını okurken vay be kız neler neler geçiriyormuş aklından dedim. O yönü bayağı iyiydi. Bence devam edin 
DR. JEKYLL VE BAY HYDE
Kitabın olayını kapağındam tahmin ettiğim için pek etkileyici olmadı bu kitap benim için 
Ama içinde bundam fazlasını barındırıyor. Psikoanalitik bir yönü var. Basit bir kurgusu var, vay canına dedirtmeyecek ama odak noktamızdaki karakterin kendini ve durumu eleştirisinde pek çok şey buldum.
Ben Dr. Jekyll’in çok cesur biri olduğunu düşünüyorum. Hem böyle bir şeye cesaret etmesi, kendi üstünde denemesi, onu yaşatmaya çalışması ve buna son vermesi… Bunlar büyük cesaret isteyen şeyler. İster istemez hayranlık duyduğum bir karakter oldu.
Sıkılmak değil de uzun İngilizce cümleler zorluyordu. İlerledikçe alıştım ama. Gerçekten dediğiniz gibi Briony’nin kısımları çok iyi. Filmden beri çok pis kin besliyorum ama kendisine, önyargısız yaklaşamadım bir türlü. 
Hava uyanıyora başladım ama daha ikinci sayfadan kalitesiz olacağım mesajı veren genç kurgu tarzı şeyler çıkmaya başladı. Beklemiyor değildim ama olmamasını da diliyordum. En azından devam kitaplarını aldıracak kadar iyi olsun lütfen. Böyle kapaklı bir seriye karşı koyamıyorum. 
Lovecraft - Innsmouth Üzerindeki Gölge’ ye başladım,seveceğim gibi.
Bernard Shaw - Dört Oyun
Tiyatro metni okumayı sevmiyorum. Her zaman söylerim bunu. Tiyatro sevmememin en önemli nedeni, zaten kurgusal olan karakterlerin bu yetmezmiş gibi bir de teatral bir havayla suni bir şekilde diyaloglar kurmaları ve tiyatro doğası gereğince bir perde boyunca değiştirilemeyen “mekân” kavramı. Evet tiyatrodan gerçekçilik beklememek lazım, verdikleri şeyler daha farklı buna hak veriyorum ama benim tarzım hiç değil maalesef.
Tüm bunlara rağmen Shaw’un hiciv dili hoşuma gitti. Bu toplu eser şeklindeki edisyon ise oldukça zengindi. İyi dört oyun seçilmiş. Benim favorilerim Jeanne D’ark ve Sezar ile Kleopatra oldu. Diğerleri de oldukça iyiydi. Özellikle İngilizlere yapılan bazı eleştirel kısımlar çok ilginçti.
Bernard Shaw okunası bir yazar. Bu kitap da bir Shakespear olmasa da başarılı bir oyun seçkisi diyebilirim. Tavsiye ediyorum.
Ahmet Kabaklı - Temellerin Duruşması
1989 yılında ilk baskısını yaptıktan sonra epey seyreltilmiş(light) baskılar yapmış bir eser. Ben bu kitabi imzalı ve birinci baskı bir kitaptan okuma şansına eriştim neyse ki.
Cumhuriyet tarihimize biraz İslamcı bir bakışla bakan, eleştirel tarafı çok ağır basan sert bir metin. Özellikle tek parti dönemi ve ve putlaştırılmış bir Kemalizm eleştirisi diyebiliriz. Seversiniz sevmezsiniz o ayrı ama her söylediği kaynaklı, iddialı bir kurgudışı olması hasebiyle okunmasının faydalı olacağını düşünüyorum. Bir cildi daha var ama esas olan bu kitap.
"Adem’den Önce"yi okudum. Bu kitaptan önce London’dan Vahşetin Çağrısı’nı okumuştum, kitabı beğenmeme rağmen yazarla tarzımızın uyuşmadığını düşüncesine kapılmıştım. Geçenlerde yazarın kitaplarını incelerken diğer kitaplarının konusu hoşuma gidince 4-5 tane London kitabı aldım. İlgimi en çok bu kitap çektiği için okumaya bunla başladım. Doğru seçim yapmışım, yazar bu kitap sayesinde sevdiğim yazarlar arasına girmeyi başardı.
Kitaptan daha farklı bir olay örgüsü bekliyordum ama bu haliyle de hoşuma gitti. Olay örgüsü karmaşık olmamasına rağmen evrim teorisini edebiyata başarıyla yedirmesi sayesinde yazar övgüyü hakediyor.
Uzun bir okuma sürecinden sonra John Steinbeck’in “Gazap Üzümleri” kitabını bitirdim. Bu kitabı okurken araya iki kısa kitap ve bir çizgi roman sıkıştırdım. Kalın bir kitap olması sebebiyle hem ara vererek hem de başka şeyler de okumak istediğimden aralara kitaplar sıkıştırdım. Steinbeck’in yazım tarzına bayılıyorum. Kendini okutabilen, dönemini çok iyi analiz edip bunu aktarabilmiş bir yazar. Amerika’daki fakirliği, tarımın sanayileşerek çiftçiyi nasıl bitirdiğini çok güzel ele almış. Hikaye akıp giderken bölümlerin arasında konuyla alakalı, hikayenin geçtiği zamanın yarattığı ekonomik krizin etkisini anlayabilmek mümkün oluyor. Değindiği, eleştirdiği, anlatmak istediği şeyleri okuyucuya iletebilmesi muazzam. “Pal Sokağı Çocukları” kitabında nasıl kendimi onların yanında hissettiysem bu kitapta da kahramanlarımızla birlikte aynı fakirliği, aynı çileyi bende çektim. Dönemini bu kadar güzel anlatabilmiş kitaplara bayılıyorum. Sonuç olarak, Steinbeck’in bu kült eseri mutlaka okunması gereken önemli bir eser.
RUHSUZ (CRADLE #1)
KONUSU
Kutsal Sanatçılar güce ulaşmak için binlerce Yolu izliyor, ve ruhlarıyla doğanın güçlerini kontrol ediyor. Fakat Lindon ruhsuz ve bu yüzden klanının Kutsal Sanatı’nı öğrenmesine izin verilmiyor. Şahit olduğu geleceğini önlemek istiyorsa, ailesine karşı gelip kendi Yolunu çizmeli.
DÜŞÜNCELERİM
Wuxia türünü denemek istedim ve çokça önerildiğini gördüğüm için Cradle ile başladım. Genç Yetişkin tarzında, güçsüz çocuk adım adım güçleniyor temalı ve Naruto, Avatar gibi şovları hatırlatan bir kitap. Hikayesi onlar kadar yavaş ve basit değil tabi ki, ne ana karakter ne de izlediği yol öyle dümdüz değil. Büyü ve garip yaratıklar dolu dünyasını da çok beğendim. Hemen ikinci kitaptan devam edeceğim.
Sandman ilk üç cilt bitti. Neil Gaiman’ın hayal gücüne hayran oluyor insan. Morpheus karakterini çok sevdim, Ölüm’ü de aynı şekilde. Bir yandan DC karakterleriyle harmanlanması, bir yandan da tarihi olay ve kişiliklerin hikayede yer alması çok hoşuma gitti. Bu üç cilt arasından en sevdiğim Bebek Evi oldu. Morpheus’un ve Robert’ın yüz yılda bir aynı yerde buluşmasını okumayı da sevdim. Lucifer ve Arzu intikam alacaklar mı acaba merak ediyorum.
Aden, Hannibal Lecter, Dracula gibi kitaplar okuduktan sonra üstad Orhan Kemal’e geçiş yapayım dedim. İlaç gibi geldi gerçekten özlemişim 
Hava Uyanıyor
Kapak görsellerinden ötürü çok okumak istediğim bir seri idi lakin hem yabancı yayınlarının basmasından hemde ne kadar sevsemde kapakları yüzünden korkularımda vardı saçma sapan bir şey çıkacak diye. Öyle çok kaliteli bir kitap değildi ama yine de saçma sapan ve berbat da çıkmadı o açıdan mutlu oldum.
Dili basit, dünyası hoş ama bu kitapta işlenmemiş, tahmin edilebilir ve klişeleri olan bir kitap idi. İçindeki bazı klişelerin yer yer rahatsız etmesi dışında saydıklarım o kadar da kötü etkilemedi ama kitabı. Okurken sıkılmadım yani ve devamını almak istediğim içinde mutlu etti bu durum.
En büyük korkum ise benzer türlerinde olan saçma sapan ve vıcık vıcık liseli romantizminin bulunması idi lakin şükür olsun ki o da yoktu. Romantizm elbette vardı ama rahatsız edici değildi. Kendi türünde ki başarısız saçma eserlerden bi’ sıyrılmışlık var yani.
Okurken sıkılmadım ya da ıyk bu ne demedim. Devamını da okumayı düşünüyorum bakalım. Ve arka yazısında ki "okurken avatarı okuyor gibi hissetim " gibisinden yorumlar ise dalavere yani. 
Öyle bir şey yok. Bir iki ortak nokta dışında; ki onlarda direkt aynısı gibi durumlardı, herhangi bir ortak durum ya da benzerlikleri yoktu. Zaten dediğim gibi dünya ve konular pek işlenmemişti.
Metro 2035; İlk 400 sayfa bitti. Heyecanlandım ve okumayı bıraktım. Çünkü Yukarıdaki telsiz zannettikleri antenin aslında sinyal bozucu olduğunu öğrendiler. Sonra dünyanın aslında yaşadığını öğrendiler. Sonra kızılların yaptığını sandılar. Sonra aslında Melnik’in haberi varmış falan filan. Bunların hepsi son 20 sayfada falan oldu ve abimden duyduğuma göre, bu Exodus oyununun daha başlarında ortaya çıkıyormuş. E bu son 200 sayfada neler olacak heyecanı sardı. Gidip okuyayım bari kalanı. Sonra asıl düşüncelerimi yazarım.
Nietzsche - Deccal okuyorum.
Seri çok iyi bir sonla bitiyor. Şok olacaksınız. Bitirince yazın mutlaka.
