Teşekkür ederim 
O gözle bakarak okumuştum fakat çok fazla insan ilişkileri, kültürel çözümlemeler, insanlık sorunları gibi ders verme üzerine yazılmış kitaplar beni boğuyor. Çok sık duyuyorum, evet gene duyuyorum moduna giriyorum. Yeni bir şey öğrenmediğimi düşünüyorum, belki böyle değildir ama böyle hissedince okumak zorluyor ve sıkıyor. Okuma tarzı, ilgi alanıyla alakalı sorun sanırım.
Öncelikle şunu söylemek isterim ki, genellikle iki kitabı aynı anda okumayı seven biri değilimdir. Bir kitaba yoğunlaşmayı çok severim ama şimdi şartlarım biraz daha farklı ve uzun zaman boyunca kitap okumaya ara verince heyecanlandım ve böyle bir şey oldu sanırım 
Genellikle yatmadan birkaç saat önce bir öykü okuyorum. Her gün bir öykü şeklinde ilerlemeyi düşünüyorum. Şuan sadece 2 öykü okudum ve “muhteşemdi” diyebileceğim öyküler olmasa da şuanlık iyi gidiyor, farklı bir tarzı var. Daha fazla okudukça anlamayı umuyorum.
Bu kitap ise bambaşka. Geç kalınmış bir eser, daha erken okuyabilirdim ama şuan okuyor olmama da ayrı seviniyorum. Yazarın dili harika ve anlatım şekli çok sevdiğim bir tarz. Herkes bir arada oturuyordur ve konuşuyordur. Anlatıcı da o kişilerin arasındadır fakat hikayenin ana kahramanı anlatıcı değildir. Şuan kitabın ortalarındayım zaten çok kısa bir kitap ama Wells’in düşünüş şeklini oldukça sevdim. Wells ile geç tanışmam gerçekten üzücü oldu ama önümüze bakalım 
Son olarak da bu kitaptan bahsetmek istiyorum. Bu kitap aslında Adalet Psikolojisi dersimizin kaynağı olarak aldığımız bir kitap, yani zamana yayarak okuyorum bunu da aynı Poe gibi. Yine de bu kaynak ders kitabından çok fazlası ve size “Gerçekten de adalet nedir?” diye sordurtacak bir kitap olmasından kaynaklı ilgisi olan kişilerin de görmesi için buraya bırakmak istedim.
Gertrude Barrows Bennett - Üç Başlı Kerberos
Bu kitap Kara Çınar serisinden okuduğum 5. kitap oldu. Serideki en beğendiğim kitap olmasa da bu kitabı da genel olarak beğendim.
Yazarın yarattığı distopik dünya ve kitaptaki karakterleri çok başarılı buldum. Olay örgüsü de kısmen tahmin edebilsem de yine de sürprizlerle doluydu. Kitaptaki sevmediğim şeyler, karakterlerin distopik dünyaya ulaşma yolu ve her ne kadar bilim kurgu olarak geçse de kitabın fantastik bir yanının bulunması oldu.
Kitaptaki olay örgüsü, distopik dünyanın içindeki kişiler tarafından gerçekleştirilseymiş çok daha iyi oluırmuş. Mesela Numara 53 üzerinden gitseydi kitap, 10 numara bir distopya olurdu.
Antik Mısır - Frank Brooksbanks
Maya Kitap mitolojik hikayeler isimli bir seri yayınlamaya başlamıştı. Seride beş kitap mevcuttu ve daha önce Dokuz Diyarı okumuştum.
Öncelikle kitap yüzyıl önce yayınlanmış bir kitap. Bu sebeple son yüzyılda olan gelişmeler ve yeni hiyeroglif çevirilerini hesaba katmayan bir kitap. Yani güncel diyemeyiz. (Ah siz yayınevleri ve telifsiz kitap dertleriniz…) Ama mitolojik öyküler zaten çok değişken şeyler değil. Bu konuda çevirmenin aralıklarla bu eksikleri kapatan dipnotları kitabın bu eksikliğini kapatıyor. Çevirisi de fena değildi zaten. Mitolojiye aşina biri olarak öykülerin farklı versiyonlarını nerede görsem okurum, her ne kadar yeni bir şeyler katmasa da farklı dillerden farklı yorumlar okumak size katacağını fark etmediğiniz şeyler katabiliyor.
Kitaba dönecek olursak; Kurgudan ziyade öykülerin anlatılarının birleştirildiği bu kitabı
mısır mitolojisi ve mısır mitlerindeki firavun öykülerinin ufak bir derlemesi olarak düşünebilirsiniz. Bu mitolojiye giriş seviyesinde oldukça işinizi görür ve Tanrı/Tanrıçaları tanımış ve birbirleriyle bağlantılarını görmüş olursunuz.
Hem kitabın fiyatı çok uygun hem de diğer mitolojik hikâyeleri de seri içinde barındırmasıyla bence kitaplığınızda bulundurmalı ve kafanıza göre aralıklarla her mitolojiden öyküler okuyabilirsiniz.
Amber’de Dokuz Prens’i okuyorum. Bu kitaba girilen bir yorum sayesinde bu güzel platformu keşfettiğimi de söylemeden geçemeyeceğim.
Ekim ayının son kitabı Dr. Kan Bedeli’ni okudum.
Üçüncü Dünya Savaşı sonrasında hayatta kalmış bir avuç insanlığın hayatlarına nasıl devam ettiğini anlatan güzel bir kitaptı. Karakterlerin çokluğu biraz korkutucu olsa da ekstra bir dikkat ile bunun da üstesinden gelebilirsiniz.
Kitabın sonunda PKD yaptığı öngürülerde ne kadar başarısız olduğunu söylese de ele aldığı konuyu başarılı bir şekilde işlemiş. Savaş sonrası insanların neler yapabileceğini ve ne durumda olabileceğini bir ümitle kaleme almış. Zaten PKD’nin savaşa olan nefreti de insanların hayata tutunma başarısıyla romanda kendini açıkça belli ediyor.
Evet bu kitap bir savaş sonrasını anlatıyor. Çoğu teknoloji kayboluyor. Nüfus azalıyor. İlişkiler zarar görüyor. Fakat kalem PKD’in elindeyse bilimkurgu adına ne arıyorsanız bu karanlık atmosferde onu bulacaksınız.
Fitzgerald’dan ilk defa bir kitap okudum. Yazarın anlatım tarzını çok akıcı ve başarılı buldum. Hikâye okuyucuyu sıkmayacak ve hatta eğlendirebilecek şekilde anlatılmış. Kitabı genel olarak beğendim ama keşke biraz daha uzun olsaydı da olaylar hızlıca geçiştirilmeseydi.
Büyülü gerçeklik anlatımı çok sevdiğim bir anlatım türü. Bir de buna, yanına en çok yakışan, tarihi kurgu eklenince ortya muazzam bir potansiyel çıkıyor. Saramago, Marquez, İhsan Oktay Anar, İsabel Allende bu potansiyeli başarılı bir kinetiğe çevirebilen, ilk etapta akla gelen yazarlar; tıpkı Rushdie gibi. Salman Rushdie diğerlerinden farklı olarak, daha masalsı bir anlatıma sahip. Bir de Rushdie büyü olarak görünen örtüyü kaldırıp, aslında büyünün kafamızda olduğunu göstermeyi daha fazla seviyor. (yani diğer yazarlar birisinin uçup gitmesi son derece sıradanmış gibi anlatırlarken, Rushdie birkaç bölüm sonra aslında onun uçmadığını, bunun yanlış anlaşılmaların bir neticesi olduğunu açıklamayı seven bir yazar.)
Kitabımız 15. 16. Yüzyıllarda geçiyor. Zamana bakınca bile ne kadar renkli olabileceği zihnimizde canlanıyor; İstanbul fethedilmiş, Orta Çağ bitmiş, İtalya’da Rönesans’ın etkisi iyiden iyiye hissedilir olmuş ama bir yandan da din kavgaları devam etmekte, hala engizisyon mahkemeleri çok aktif, Amerika’nın keşfi; öte yanda Osmanlı görkemi, Babür İmparatorluğunun altın çağları, İran tarafında Şah İsmail ve Safevi Devleti… İşte kitabımız da tam bunlar arasında geçiyor ve masalsı bir yolculuk sunuyor bize. Bu yolculuğumuz sırasında kimlerle karşılaşmıyoruz ki? Kazıklı Voyvoda’dan tutun da Andrea Doria’ya, Yavuz Sultan Selim’den Şah İsmail’e, Ekber Şah’tan Medici’lere, Birbal’den Niccolo Machiavelli’ye kadar bir çok tarihi figürle bir araya geliyoruz. Özellikle Ekber Şah ve Birbal’in diyalogları küçük bir yer kaplamasına karşın, çok sevilesiydi. Kitaba adını veren Floransa Büyücüsü uzunca bir süre gizemini koruyor. Hikaye bambaşka yerlere gidiyor ve daha sonraları ona bağlanıyor, sonuna kadar da ilgi çekici şekilde sürüyor ve sonu da bence başarılı neticeleniyor.
Kitap yoğun anlatımlı ve çok katmanlı olduğu için, öyle hemen okunup bitirilebilecek bir kitap değil, ama fazla ara da vermemek lazım, yoksa yazarın labirentlerinde kaybolabilirsiniz. Ben çapraz okuma seven birisiyim, yine de ikinci bir kitap koyamadın yanına. Kitabın büyüsü buna engel oluyor ve merak ederken buluyorsunuz kendinizi. Akıcı ama yoğun ve katmanlı demiştik, katmanlar açıldıkça hikaye ortaya çıkıyor ve sonunda büyülü bir yolculuk ve güzel bir tat kalıyor.
Tarihi konular, olabildiğince iyi araştırılmış ve yansız şekilde sunulmuş. Tabii ki tarihi tutarsızlıklar ve hatalar var, zaten tarih kitabı değil, tarihi ‘kurgu’ kitabımız. Ama yine de yazar çok iyi bir araştırma sürecini geride bırakarak yazmış (kendisi de bunu ifade ediyor zaten). Kitabın dili çok temiz ve akıcıydı (kolay okunduğunu iddia etmiyorum ama o dilden kaynaklı değil, kitabın yoğunluğundan kaynaklı bir durum). Bazı yerlerde İhsan Oktay kitabı okuyor gibi hissettim. Çok keyifli bir yolculuk oldu. Bu türü sevenlere kesinlikle tavsiye ediyorum.
Herkese keyifli okumalar dilerim.
Jared Diamond-Çöküş
Tüfek, Mikrop ve Çelik’ten sonra yazarın Çöküş kitabını da okudum. Kitap çöküş yaşamış olan toplumları ve çöküşlerinin sebebini, genelde çevresel faktörler odaklı olarak anlatıyor. Jared Diamond kitabı yazarken yararlandığı kaynakları da içeren okuma önerilerine kitabın sonunda yer vermiş ve sadece bu kısım bile 37 sayfadan oluşuyor. Bu da kitabın tek başına ne kadar detaylı bir araştırma ile yazıldığını göstermeye yeterli, ama yazar bununla da kalmıyor. Kitapta anlattığı toplumların yaşadığı yerlerin büyük kısmında şahsen de bulunmuş ve kendi tecrübeleri ve gördüklerini de kitaba eklemiş. Dünyanın dört bir yanından, küçük-büyük, eski-yeni birçok toplum hakkında bilgi veriliyor. Jared Diamond’ın kitaplarında önceden bilmediğim çok şey öğreniyorum.
Kitapta tuhaf bulduğum bir bölümü de belirtmek istiyorum. Bunun gibi kurgu dışı kitapların içeriğinden bahsetmenin “spoiler” olacağını düşünmüyorum aslında ama yine de bu konuda hassasiyeti olabilecek kişiler için spoiler kodu ile anlatacağım.
Kitabın sonlarına doğru petrol, madencilik, kerestecilik ve balıkçılık gibi çevreye olumsuz etkileri olabilecek sektörlerde, çevreye etkiyi azaltmak için yapılabileceklerin anlatıldığı bir bölüm var. İçerik itibariyle kitabın geri kalan bölümlerinden farklı bir bölüm, pek bağlantılı durmuyor. Asıl tuhaf bulduğum kısım ise Chevron isimli petrol firmasının yaptıklarının övüldüğü kısımlar. 10 sayfa civarında sürüyor, özellikle Papua Yeni Gine’deki petrol çıkarma sahaları övülüyor ve reklama dönecek kadar detaya girilmiş, firma CEO’sunun çalışanlara her sene attığı çevreyi korumanın önemini belirten e-postadan bile bahsediliyor. Bölümde iyi örnek olarak verilen başka firmalar da var ama onlara 1-2 cümle değinilmiş. İnternette bu konuyu biraz arattım, Chevron’un başka yerlerde çevreye zararlı uygulamalarını anlatan ve Jared Diamond’ı eleştiren yazılar gördüm. Bu sebeplerle, kitabın bahsettiğim bölümüne biraz kuşkuyla yaklaşıyorum.
Kitap oldukça detaylı olsa da kolay okunuyor, çevirisi başarılı. Editörlüğü de başarılı buldum, yazım hatası kalın bir kitaba göre yok denecek kadar az.
Okuduğum ilk vampir öyküsüydü ve gayet beğendiğimi söyleyebilirim. Diğer korku öyküleri gibi bu da tek oturuşta bitirilebiliyor. Uyku tutmadığı bir gece elinize alıp uyumadan önceki 1-2 saatinizde bile bitirebilirsiniz. Kitap oldukça tahmin edilebilir olmasına rağmen yine de oldukça zevkliydi. Bir türün ilklerinden biri ne de olsa eser. Korku türüne veya vampirizme ilginiz varsa şiddetle tavsiye ederim. İlgisi olanı tatmin eden bir kitap. Onun haricinde kesinlikle okunması gereken bir eser diyemem heralde.
Kitap vampirizmle ilgili bir çok şey öğretse de toplumsal bir mesaj veya insanın ufkunu açan bir etki bırakmıyor. Zaten bırakmasına da gerek yok, bir korku eseri ve kendi türü içerisinde gayet etkileyici.
Marcilla ve Millarca isimlerini gördüğümde sırıtmadan edemedim
Wells için ikinci durağınız Doktor Moreu’nun Adası olsun. Körler Ülkesi de hakeza müthiş bir uzun öykü.
Karanlığa Yolculuk, gerçek suç öykülerini, suçların aydınlatılması, gerçeklerin ortaya çıkarılması, masumlar ile suçluların ayırt edilmesinde kullanılan baş döndürücü tekniklerin ve zeka oyunlarını, polisiye öykü, hatta film tadında anlatan yeni bir Sevil Atasoy kitabı.
Atasoy, yakından izlediği, birbirinden sıradışı, yaşanmış olayları mercek altına alıyor. Hikayelerini bir dedektif tecrübesi ve soğukkanlılığının yanı sıra bir bilim insanı titizliğiyle okurlarıyla paylaşıyor.
Teşekkür ederim öneriler için. İkisini de ekliyorum
KLASİK KORKU ÖYKÜLERİ
Bugün Klasik Korku Öykülerini bitirdim. Kolay okunan, sıkmayan bir kitap. İlk başta eh işte diyordum ama hikayeler giderek güzelleşmeye başladı ve beğendim. Özellikle Thurnley Manastırı ile Kuledeki Oda en beğendiğim öyküler oldu.
Marquez hayranı biri olarak bahsettiğiniz yazarın kitabını ekledim listeme. Teşekkürler.
Ben de Yıldız Gemisi Askerleri’ni okuyorum. Hızlıca okunuyor bu açıdan güzel bir kitap.
Rica ederim. Marquez’in tarzını seven birisi eminim ki Rushdie’yi de sevecektir. Aslında farklılar tarz/tat olarak ama yine de büyülü gerçeklik denilince ‘bence’ en önde gelen isimler bunlar. İsabel Allende’den Ruhlar Evi’ni de kesinlikle tavsiye ederim, işte o Marqez tarzına daha yakın ve oldulça keyifli.
Aldous Huxley Cesur Yeni Dünya bitti.
Güzel, akıcı ve çarpıcı bir hikayesi var. Betimlediği distopya irkilmelere sebep olabiliyor. Bugünden bakarak değil de daha çok yazıldığı zamanın ruhuyla baktığınızda daha anlamlı oluyor. Bugünlerimizi de anlatıyor aslında. Kesinlikle okunmalı.
Merlin dizisinde en sevdiğim şövalye Gwain olduğu için bu kitabı okumayı çok istiyordum ama kitabı okuyunca büyük hayal kırıklığına uğradım. Meğerse Gwain dizidekinden çok farklı bir karakterde birisiymiş. Bu yüzden kitabı hiç beğenmedim. Kitabı beğenmememin bir diğer nedeni de Don Quixote’yi okuduktan sonra bu kitabı okuduğum için ne Gawain’İ ne de diğer şövalyeleri ciddiye alabildim.
Bir aksilik olmazsa bugün Vakıf serisine başlıyorum. @Okuryorum ve katılırsa @Rena ile birlikte okuyacağız (diğer arkadaşları da bekleriz). Buraya yazayım da üstümde baskı olsun okumak için
