Acılar, yalnızlıklar ve hayal kırıklıklarından ibaret kurgusal bir cenazenin orta yerinde patlayan bir kahkaha bombası ve etrafa saçılan grotesk şarapneller: Postapokaliptik bir dünyada Western soslu hayaletli bir temapark, yoldan çıkmış rahibeler için bir rekreasyon merkezi, ismi DertBabaları olan bir psikiyatri kliniği, içi görülebilen inekler, köleliğin yeni bir formda geri döndüğü yakın gelecekte “gerçeklik sonrası ırkçılığı” batağında can çekişen insanlar. Altı hikâye ve bir novelladan oluşan İçSavaşDiyarı Feci Düşüşte’de, tüm bunları ve daha fazlasını sunan bir Saunders karşılıyor bizi. Kendi deyimiyle; Hemingway, Carver ve Babel gibi "edebi dağlar"a öykünerek üslubunu kaybettikten sonra bir dağ olmak derdinden vazgeçip otantik ve mutlu bir tezek yığını olmaya karar veren bir proto-Saunders bu. Yazarlığının ilk durağında, ileryen yıllarda kaleme alacağı Pastoralya’sında gururlu bir meyveye dönüşecek, o kendine has gözyaşlarından can suyunu alan mizahının ilk çiçeklerine şahit oluyoruz. Toplumun uçurumun kıyısına mahkum ettiği, içleri yaşayamadıkları sayısız hayatın pişmanlıklarıyla gölgelenen karakterlerin bu karanlık hikâyelerinde dinin orta yerinde müstehcenlik, otoritenin kalbinde küçük isyanlar ateşliyor Saunders. Kapitalist düzende ucubeleşen modern insanı, fiziksel engelleriyle tarih boyu ucubuleştirenlerleri Starbucks harabelerinde bir meydan muharebesinde seyrediyoruz biz de. Mutlulukla mutsuzluğun Ouroboros’ı bu, sanatçının bir matruşka yazar olarak portresi.
3 kitabı da vıcık vıcık aşktı ki bu kitapta en azından bir süre o vıcıklığı göreceğimi sanmıyorum ki bu iyi bir şey.Fantastik serilerde aşkın ilk kitaptan hikayeyi ele geçirmesini sevmiyorum.Kitaplar Avatar’ın kitaplaşmış hali diye anılıyor ama bazı yerler Aşk Gemisi.
Gök adada Florina adlı nadide bir gezegen var ve sadece burada kirt adlı bir bitki yetiştiriliyor. Selülozdan hallice. Bu gezegenin ‘‘efendileri’’ bu bitki sayesinde efendiler ve impratorluğa kafa tutuyorlar. Bir gün bir uzay-analisti arkadaşımız bu gezegenin başının ciddi anlamda belada olduğunu tespit ediyor. Ancak bilinmeyen bir el tarafından psişik sondaya maruz bırakılarak hafızası siliniyor. İşte olaylar bundan sonra başlıyor. Kim, kiminle, nerede, nasıl, ne yapıyor okumaya başlıyoruz.
‘‘Katil kim acaba?’’ mecazında çetrefilli sayılabilecek hikayeler hoşunuza gidiyorsa son sayfalara kadar heyecanla okuyabilirsiniz. O kim, bu bunu neden yaptı, onun başına şimdi ne gelecek vb. soruları soracaksınız. Kendini okutan normal bir üslupla sıkılmadan sonuna kadar okuyabilirsiniz. Şahsen kitabı okurken aklımdan tek bir son geçmişti(diğerleri daha fantastik sonlardı) fakat yine kabul edilebilir, hoşuma gitmeyen bir sonla bitti. Neticede ilk kitabın(Toz Gibi Yıldızlar) sonunda ikinci kitaba dair merakım üçüncü kitap için azaldı. Olsun yine de okuyun! Ve kitabı bitirdikten sonra ne diyoruz: ‘‘KAHROLSUN EMPERYALİZM!’’
Genelde tarih okumaları yapan biri olarak bende bir kaç kelime eklemek istedim. Şevket Süreyya Aydemir’in kalemi sert. 2.Abdülhamit’e bazen çok ağır hakaretler ediyor. Doğrusu vardır yanlışı vardır ancak bu kadar hakaret tarih kitabında hoş olmuyor. Bazıları da 2.Abdülhamit’i çok kutsallaştırıyor. Fatih Sultan Mehmet, Yavuz Sultan Selim gibi ve daha niceleri dururken ulu hakan sıfatını hak ettiğini düşünmüyorum. Dönemi anlamak için en konsantre eser diyebilirim. Ancak doğru ve objektif bir tarih okuması yapmak isterseniz döneme ait başka eserler de okumanızı tavsiye ederim. Çünkü Enver kitabında tarih anlatımları yaparken birden yazar yorumlarını, duygularını ortaya çıkarıyor ve yönlendirme yapıyor.
İlk kez Jack London okuyorum ve umduğumu bulamamış gibiyim. Betimleme ve kişi analizleri çok yoruyor. Çok durağan ve ağır ilerliyor. Daha 5.bölümdeyim ama bırakmak da istemiyorum .
Kitabımız Diskdünya serisinin dördüncü kitabı, Ölüm serisinin ise ilk kitabı. Tıpkı diğer kitaplarında olduğu gibi, yine çok keyifli bir okuma süreci sundu. İlk üç kitabı okurken en fazla ilgimi çeken karakter Ölüm’dü. Ölüm’le vakit geçirmek, onu tanımak ve onun evine misafir olmak çok güzel oldu. Mort, Ysabell, Keli, Albert, Cutwell; kısaca bütün karakterleri ayrı ayrı sevdim. Konu gayet güzel işlenmiş. Diğer üç kitaba göre daha farklı bir hikaye akışı var (doğal olarak, çünkü ana olaylar Ölüm ekseninde gerçekleşiyor). Spoiler değil ama hiçbir şey okumak istemeyenler için gizleyeyim; Bu arada bir yerde Rincewind’le de karşılaşıyoruz ki, çok güzel oluyor, eski bir arkadaşı görmek gibi. Çok keyifliydi gerçekten. Zaten kitap seri içerisinde genellikle en sevilenler arasında gösteriliyor. Ben de gayet sevdim ve keyif aldım ama hala benim favorim ilk kitap, onu da söyleyeyim.
Bu serideki mizah bildiğiniz gibi İngiliz mizahı. Yani herkes çok sever ya da çok güler diyemem ama bana fazlasıyla hitap ediyor (Otostopçu hayranı birisi olarak). Siz de ilk kitabı okuyarak bir şans verebilirsiniz, eğer sararsa zaten devamı mutlaka gelecektir. Ya da Otostopçunun Galaksi Rehberi’ni okumuş ve sevmişseniz, fantastik edebiyata da ön yargınız yoksa, bence mutlaka okumanız gerekir.
Martin Eden’ı sonunda okudum. London’dan böylece 9 kitap okumuş oldum, inşallah tüm kitaplarını okuyacağım.
Kitabı okurken kimi yerde güldüm, kimi yerde hüzünlendim, kimi yerde de Martin Eden’a kızdım. Kitabı çok sevdim, ama Martin Eden yazarın en sevdiğim kitabı olmayı başaramadı, 2. en sevdiğim kitabı oldu. Benim en sevdiğim kitabı Demir Ökçe’dir. Demir Ökçe’yi daha fazla sevmemin nedeni Ernest Everhard’ı Martin Eden’dan daha fazla benimsemiş olmamdan kaynaklanmaktadır.
Yazar bu kitapta Martin Eden karakterine kendi anılarının bir kısmını, aşk hayatını, fiziksel özelliklerini ve yazarlık serüveninde başından geçenleri dahil etmiştir. Ama karakteri ve düşünce dünyası birbirlerinden taban tabana zıttır. Jack London toplumcu ve sosyalist iken, Martin Eden bireyci ve burjuva yanlısı bir karakterdir.
Yazarla karakterinin bu zıtlıklarını anlamak ve okurken keyif almak için daha önce London’dan başka eserler okunmalı ve hayatını detaylıca araştırmak gerekmektedir. Yazara direkt bu kitapla başlamak eseri sıkıcı ve anlamsız bulmanıza neden olur, eseri yine de bitirip sevebilirsiniz ama sizin için bir başyapıt niteliğinde bir eser olmaz. Ayrıca kitabın Levent Cinemre çevirisiyle okunmasını tavsiye ederim. Çevirmenin son notları olmasa, yazarın felsefi konuşmalarını anlamazdım ve hangi olayın yazarın hayatında neye karşılık geldiğini öğrenmemiş olurdum.
Bence haklısınız. Çünkü gerçekten zorlanarak okuyorum. Ayrıca sürekli betimleme ve analizlere alışkın değilim. Genellikle olay örgüsü olan kitaplara alışkınım. Sırf bu yüzden Franz Kafka’ yı bile hep yarıda bıraktım.
Bu kitaba da kaldığım yerden devam edemeyeceğim.
Kitapta insanlar ve ‘balık’ olarak genelleme yapılan, aslında deniz kızları ve deniz erkekleri var. Bu türe aynı zamanda Syrenalı da diyorlar. Emma adındaki genç kız, Galen adındaki Syrenalıyla tanışıyor ve aralarında bir çekim gerçekleşiyor. Türleri dolayısıyla Galen, suda yaşıyor, Emma ise karada. Galen, Syrena prensi ve görevi, yeteneklerinden habersiz yaşayan Emma’nın gücünün farkına varmasını sağlamak. Galen, her ne kadar görevine sadık kalmak istese de kısa sürede Emma’ya karşı duygular hissetmeye başlar. Emma’nın hayatının tamamen değişmesine ve bazı sırların açığa çıkmasına sebep olur. Bu su altındaki dünyada Poseidon, Triton gibi krallıklar ve halklar mevcut. Aynı şekilde bu krallıkların hükümdarları, elçileri de var. Konuya bakınca çok yüzeysel görünüyor ama aslında tam olarak öyle değil, özellikle de üç kitaptan oluşan bir seri olduğu göz önünde bulundurulduğu zaman. İlk sayfalarda karşılaştığınız aşırı ergen diyaloglar sebebiyle kitabı okumayı bırakmazsanız çok kısa süre içinde size kendini sevdirmeyi başarıyor. Fantastik ve mitolojik ögeler de kitabı ekstra keyifli hale getiriyor.
Uzun zamandır almayı düşündüğüm ama bir türlü bulamadığım bir çizgiromandı. Çizgi roman dediğime bakmayın oldukça trajik ve etkileyici bir baba-oğul ilişkisini ve bunun her ikisinin de hayatını nasıl etkilediğini gördüğümüz bir öykü bu.
Özellikle seri kitapların aralarına çizgiromanlar yerleştirerek hem arada kitaplardan bir miktar uzaklaşığ farklı bir hayal gücüne yönelmek hem de gerçekten sevdiğim çizimsel (böyle bir kelime olmayabilir bu arada) anlatımın tadını çıkarmak istiyorum.
Çizimleri çok başarılı buldum. Özellikle radyoda çalan müziklerin ya da ambient (çevre) seslerin çizimlere oturtulmasına bayıldım diyebilirim.
Bunlar dışında aslında çok da fazla bir şey söyleyemiyorum.
“Kendimizden kaçmaktan hiç yorulmuyoruz. Bahaneler bulmaktan hiç yorulmuyoruz.”
“İnsan hemen her şeye inanmak üzere kendini kandırabilir.”
İçerisinden çok fazla alıntı da çıkarılabilecek, oldukça başarılı bir çizgiromandı.
Herhangi bir sahafta falan denk gelirseniz mutlaka alın. (:
Kitabın 150. sayfasındayım. Gene kelimesi çok kullanılmış. Birde bunun üstüne neredeyse her cümle, devrik olduğu için kitap okunmuyor. Bu kitap beni hayal kırıklığını uğrattı. Çeviriden mi, yazardan kaynaklı bilmiyorum. Kitap bitsin de kurtulayım şu berbat anlatımdan diyorum.
Kitabın yorumları olumluydu, sadece ben mi rahatsız oldum?
Kitabı okuyanlar, bu konu hakkında düşüncelerini söylerse sevinirim.
Dan Simmons The Terror’ı okuyorum. Henüz başlarındayım ama çok sevdim. Baya gizemli ve gerilimli şekilde ilerliyor. Yanlız gemicilik ve denizcilik terimlerinin Türkçelerini dahi bilmediğimden yavaş ilerliyorum. Bilmediğim kelimeleri İng-Tur Sözlüğe yazıyorum, çıkan Türkçe sonucu tekrar Googleda aratıp geminin tam olarak neresi olduğuna bakıyorum
Örneğin İngilizcede fo’c’sle diye aynı bu şekilde iki kesme işareti ile yazılan bir kelime varmış. Baş Kasara anlamına geliyormuş. Baş Kasara da yelkenli gemilerde ön direğin ilerisinde üst güvertede yer alan kısım demekmiş. İşte böyle bir okuma deneyimi oluyor
Kitabı 2008’de Artemis Türkçe basmış ancak çeviri için kötü deniyor bir iki yorumda. Tanıtım yazısına baktım konusu yazmıyor, sadece bazı gazete veya dergilerin “çok iyi” vs tarzı yorumlarını almışlar. Konusundan kısaca söz edebilir misiniz?
Ben almadan önce artemiş yayınlarının çevirisine çok üstün körü bakmıştım, kötü diyebileceğim bir çeviri değildi ama kötü diyen kişiler belki daha detaylı bir kıyaslama yapmış olabilirler.
Kitap aslında gerçek bir olaya dayanıyor. 1845 yılında HMS Terror ve HMS Erebus adlı iki İngiliz Kraliyet gemisinin Kaptan Sir John Franklin önderliğinde facia ile sonuçlanan kutup keşif yolculuğunu temel alıyor. Gemiler buzullara saplanıp kaldığı için aslında bir keşif ve yol hikayesinden çok hayatta kalma hikayesi denebilir.
Mort, Ysabell, Keli, Albert, Cutwell; kısaca bütün karakterleri ayrı ayrı sevdim. Konu gayet güzel işlenmiş. Diğer üç kitaba göre daha farklı bir hikaye akışı var (doğal olarak, çünkü ana olaylar Ölüm ekseninde gerçekleşiyor). Spoiler değil ama hiçbir şey okumak istemeyenler için gizleyeyim; 
