Beni çok etkilemese de çok ilginç bir çalışma olduğu kesin. Çizimlere ise bayıldım.
Aslında bu kitap, tek kitap ama iki ayrı hikaye var. İlki Emre Orhun’un çizimleriyle 2016 yılında Fransa’da ‘Medley’ ismiyle basılıyor. Daha sonra bir proje olarak konuşma balonları boş şekilde Günday’a geliyor. Günday da sadece çizimlere bakarak balonları dolduruyor. Kitabın en arkasında ise orijinal metinler yer alıyor (Medley metinleri). Ancak o metinlerin çizim değil de metin olarak bırakılması pek güzel olmamış, kimsenin bir çizimlere bir de metinlere bakıp kitabı tekrar okuduğunu zannetmiyorum.
.
Dediğim gibi ilginç ama çok beğenilen bir çalışma değil.
Yazarın köşe yazılarını ve tv programlarını çok severdim. Kitapta da orda olduğu gibi akıcı ve yalın bir dille farklı bakış açısıyla insana kendisini, toplumu ve düzeni sorgulatıyor. Kitaba daha yeni başladım ama belki ilk defa bir başucu kitabı yapacağım bir kitaptır
Yine harika bir Murat Eken seslendirmesi ile Storytel’de dinledim.
İsmi bilinmeyen bir yazar ile Aleksi Zorba arasındaki ilişkiyi anlatan bu eser, Kazancakis’in kendi deyimi ile aslında onun “ustalık eseri”. Kazancakis ile kitaptaki yazar karışmasın diye Kazancakis’in kitaptaki yazara taktığı ismi kullanacağım: Kağıt Faresi.
Kitapta saf ve aydınlanmaya açık olan Kağıt Faresi ile Zorba’nın ilişkisini ve Zorba’nın Kağıt Faresi’nin hayatını nasıl etkilediğini, Kağıt Faresi’nin düşüncelerinin evrimini okuyoruz.
Kağıt Faresi doğru olmaya gayret eden, insanları incitmekten imtina eden ve doğru bildiklerini hayatta uygulamaya çalışan birisi. Zorba ise hayatı iliklerine kadar yaşayan, yaşadığı çoğu şeyden pişman olmayan, yaşama ve Tanrı’ya dair ilginç fikirleri olan yaşlı bir huysuz. Hayatı hep dolu dolu yaşamış, yalanı dolanı olmayan, müziğe ve kadınlara tutkulu (sanırım bu sırada) bir ruh. Ayrıca aykırı fikirleri de çoğu kişiyi rahatsız ediyor. Tanrı ile ilgili bir düşüncesini çok beğendim ve alıntı olarak da paylaştım. Okuması birkaç saniye sürecek bu fikrin üzerinde belki günlerce tartışılabilir. Bu da sanırım Zorba’yı için kullanılabilecek en iyi tanımlardan birisi olur.
Kitaba notum 8/10. Bazı yerlerde temponun çok düşmesi, bazı fikirlerin (kadınlar ve dullar - bu arada kitapta ‘dul’ kelimesi en çok geçen kelime olabilir) tekrarlaması sebebiyle 2 puan kırdım.
50 Soruda Arkeoloji’yi sesli kitap olarak bitirdim. Antik Çağ’a çok meraklı birisi olduğum için dolayısıyla arkeolojiye de çok meraklıyım. Bu alandaki bilgi eksikliğimi gidermek için bu kitabı dinledim. Bu alanla ilgili daha önce bir şeyler okumadığım için kitaptan çok fazla şey öğrendim. Yazar soruları çok güzel açıklamış, halk seviyesine inmeyi kolaylıkla başarmış. Kitap bittikten sonra arkeolojiyle ilgili merak ettiğim, hatta etmediğim şeyleri bile öğrendim.
Kitabı genel olarak beğenmeme rağmen beğenmediğim bazı kısımlar da vardı. Bazı soruların sıralamada yanlış yere yerleştirildiğini düşünüyorum. Bir de birkaç sorunun bu seviyedeki bir kitap için aşırı bilgi içerdiğini düşünüyorum, herhalde 50 soru hedefine ulaşmak için eklenmişler.
Arkeoloji okumak isteyenlere veya bu alanla ilgili bilgi sahibi olmak isteyenlere bu kitabı tavsiye ederim.
Ong’u ders sebebiyle okumaya başladım ama hiç beklemediğim şekilde beni tamamen içine çekti. Kitapları sadece zaman geçirmek için okumayan her okuyucunun sözlü kültürden yazılı kültüre geçişi, bunun bilinç üzerindeki etkisini okuması gerektiğini düşünüyorum. Kitabı okumadan önce Homeros, yunan tragedyaları, dilin oluşumu (Chomsky’nin kuramı) hakkında bilgi sahibi olmak bazı noktaların daha iyi anlaşılmasını sağlayacaktır. Bazılarından dolaylı olarak bazılarından da doğrudan bahsetmiş yazar. Onun dışında söyleyebileceğim şey ele alınıp keyifli şekilde okunabilecek bir kitap değil, yer yer notlar tutmak gerekiyor. Dilinin ağır olmadığını ve fazla alana has terimler kullanılmadığını söyleyebilirim. İçindekiler kısmını da hemen buraya iliştiriyorum.
İnsan denilen varlık için salt ve mutlak olarak yanlızca iki şey vardır. İki deger iki parametre iki adına ne denirse işte. Bunlardan biri sen diğeri ise sen olmayan her şey. Sen kendini sen olmayandan korumak zorundasın. Bu doğanın yasası. Ama gel görki sen kendini anlamak için sen olmayandan da beslenmek zorundasın. Çünkü sen olmayanlardan üreterek yasayabilirsin. Sen olmayanlar ile deneyerek tümleşerek ve seyrelerek kendine ulaşabilirsin. Bu bir zaruret ve bu bir ihtiyaç bu bur sistem. Bu sistemi kullandıkca kendine ulaşırsın. Kendine ulaştıkca sen olmayanlara muhtaçlığın azalır. Ta ki bu tekamül bir tezahüre varana dek. Bu tüm insanlarda böyledir. İnsan bunu bilirse iyi insan dır. Bilmeyen ise bir asalaktır. Çünkü o kendine ermek için değil sadece beslenmek için vardır. Maddi ve manevi bir beslenme. Bu beslenmeden tad alır ama yaramaz kendisine zira onda adına ben denilen bir parazit vardır. Kendisi için bir başkasını sever. Kendisini beslemek için iyi olmayı ister. İstediğine ermek için yalanlar söyler. En büyük yalanı da kendine söyler hayır kendim için deil ben iyi biriyim der. Okadar çok şey söyler söyle söyler ki sözlerinin hiç biri kendine ait bile değildir. Aşikarca kendi buhranını söndürmek için birer yöntemdir. Zira sen ile sen olmayanlar arasındaki bu zaruri ilişki senide sarsar sallar zorlar. Çünkü tekamülün tezahüre ermesinin tek yolu budur. Önce inancını yitirirsin buhrana düşersin soyutlanırsın. Sonra basa dönersin inanmak istersin. İnanmasanda orda kalmak istersin bu istek bitene kadar bu tekerrür eder eder eder. Taki ya direnip öğrenesin yada teslim olup birilerini beslemeye razı gelesin. İşte bu yüzden birşeyler yalanla olur. Yalanla olan bozulur. Bozuluş yalanı unutturur yeni bir oluş doğurur. Bu oluşta yine bir yalanı doğurur. Daha iyi olacak inancını. Ve hersey özüne döner. Öz zaten ben e yenikti. özüne dönen yine ben demeye devam eder. İşte o ben var ya insanın inanca zaafını iyi bilir ve inandırma üzerine kurar herseyi. İnandırma ile aldatır. İnandırma ile beslenir
İnandırma ile yaşatır. İnandıracagım inanırsa kazanacagım diye diretir. İŞTE SANA İNSAN İŞTE SANA OLUŞ İŞTE SANA BOZULUŞ. İŞTE SANA NEDEN DÖNÜP DÖNÜP BAŞA DÜŞTÜĞÜN. çünkü insan takamülün acısı yerine inanmanın sarhoşluğunu seçiyor.Ha keza çıkış yolu ögrendikce küsmek depersonile olmakta değil kendini korumakta. Geist dünyana rasyonunla hüküm vurmakta. Beslenme için isteyen geist yanınla ile değil tezahür için isteyen rasyonel yanınla yasamakta. Geist tarafına yani duygularına başı boş olmamayı ögretmekte. Dinlerde buna işte nefis diyor. Gel görki İnsan nefisin ne oldugunu bile anlayamıyor.İnsan aldatır,yalan söyler,vicdana oynar, vefayla kamufle olur, duygulara saldırır, aklı kandırmaya calışır. İnsan yalancıdır. Kendi için yapar sen için yaptım der. Bu hep böyle idi hepde böyle olucak. İnsan inanır, kanar, unutur, kör bakar, insan da iz kaldıysa döner döner başa sarar, duygu bir parazit gibi illede istediği olsun ister. Bu yüzden canını yakar, yüregi daglar, aklı karıştırır, kaçsanda yolunu hep ona cıkartır. Çünkü insan inanmıştır. İnanç yıkılınca duygu bu defa yoksunluk ile zorlar. Daha neler neler yapar.Vel hasılı insan yalan dır. Bu yüzden ya yalana alışmalısın yada insana inanıp kendinden soyutlanmalısın. Şunu bilirim ki yürek yara almaya görsün tedavi bile istemez. Kör bakar laf dinlemez. Kendini acıtır kanatır annesinden şeker isteyen bir cocuk gibi mecbur etmek ister. Öz cümle ya direneceksin keseceksin yada acıya yenileceksin. Yada bir yalan yaratıp ona sarılacaksın. Bu yalan ya seni kör edecek inanca razı getirecek yada esir olmuş yüregini ikame edecek daha az hissettirecek. Umut etmeyi kesmedikce acıda kesilmez. Temas kesilmedikce yaralar iyileşmeş. İlk zamanları cok cok zordur zira. Sonra ise iyileşmeye görsün bağışıksın artık. İşte dedik ya. İşte tüm bunlar insanın özü ve insanın doğasındaki tekerrürün akışı ve bu tekerrür kaderinin çıkış yolu bu anlatılanlar. Tüm bunları bilirse ögrenirse insanı çözerse insan ancak o vakit insanla yasayabilir ancak. Yoksa ya besler yada beslenir.Bu yüzden insan yalancıdır. Bu yüzden insan sahte ve bencildir. Bu yüzden insan istemeye köledir. Bu yüzden insan hep inandırmayı secer.(burcu)
Franz Kafka’nin Aforizmalar kitabini okudum. Oncelikle bu kitabi degerlendirmek ne kadar dogru olur bilmiyorum ama elestirilerimin hedefinin yazarin kendisi olmadigindan eminim. Zira tamamen kisisel olan bu notlar, ‘aforizmalar’ adi altinda ticari bir acgozluluk ile okuyucuyla paylasilmis. Etik olmayan bu tutum karsisinda elestirilerin muhatabi ancak ve ancak yayincilar olabilir.
Oncelikle sunu soyleyeyim. 100’den biraz fazla madde var ve bunlardan ancak %5’lik kisim gercekten ‘aforizma’ olarak kabul edilebilir. Geri kalanlar sadece yazarin anlayabilecegi karmasik fikirler ve hicbir anlami olmayan siradan cumlelerden olusuyor.
Bu kitabi okuyup da begenenlerin de samimi olduguna inanmiyorum acikcasi, insanlarin mahalle baskisi yuzunden kotu diyemedigi kitaplardan birisi bence. Ve hayir, yazara dair de hicbir sey ogrenmiyorsunuz. Kitabin tek iyi yani yarim saatte bitmesi.
Aforizmalardan(!) ikisini paylasayim ki ne demek istedigim anlasilsin:
Bugün Yaşar Kemal’in Ağrı Dağı efsanesi ni bitirdim. Çok hoştu o kültüre o doğaya o döneme ışınlandım. Yaşar Kemal’in okuduğum ilk kitabı ama bende gayet iyi bir izlenim uyandırdı. Allah nasip ederse yarında hayvan çiftliğini okurum.
BAŞKAN BABAMIZIN SONBAHARI - GABRIEL GARCÍA MÁRQUEZ
Yazarın okuduğum ilk kitabıydı. Okurken biraz zorlandım. Nedeni ise; bir olayı anlatırken bir anda hop başka bir olaya geçmesi ve diyaloglar arasında şu an kim konuşuyor anlayamamak beni biraz yordu. Jose Saramago’da diyaloglar arasında diğer kişiye geçince virgülden sonra büyük harf var ama bu yazarda öyle bir şey yok. O yüzden zorlandım ama kitap konu bakımından gayet güzeldi. Konusu; bir diktatörün ülkeyi kendi keyfine göre yönetmesini çok güzel şekilde anlatmış. Dediğim sebeplerden okurken zorlanmama rağmen bir yandan da oldukça keyif aldım. Okumanızı kesinlikle tavsiye ederim.
Bilim kurgu serilerinden epik fantastiğe geçiş yaptığımda en çok da bu kitabı re-read etmeyi özleyeceğimi biliyordum. Dayanamadım. Hiciv yeteneği bu denli üst seviye pek fazla yazar yok.
Dönüp dolaşan alaylı cümlenin aniden çelik bir kılıç gibi eleştirdiği şeye acımasızca saplanması o kadar etkileyici ki, yazara saygı duymamak elde değil. İnanılmaz yaratıcı, inanılmaz eğlenceli ve fazlasıyla sürükleyici. Tüm bu saydıklarıma rağmen garip bir şekilde herkese hitap etmeyen bir yapısı var.
Douglas Adams’ın, çekirdeği felsefe olan yapının üzerini mizah kabuğuyla sarmalamış olması çok hoşuma giden bir durum. O yüzden okurken bazı cümlelerin güldürmekten ziyade, aynı zamanda düşündürmek de olduğunu fark edebiliyorsunuz.
Serinin her bir sonraki kitabında temposunun düştüğünü kabul ediyorum; sebebi hicvin yanına açık açık derin düşüncelerin de eklenmesiydi. Özellikle son iki kitabı okumanızı tavsiye etmiyorum. Seri kendi içerisinde 3. kitapta bitiyor. Son iki kitabı editörünün ve hayranlarının baskısıyla yazmıştı diye hatırlıyorum. Fena değiller ama üçlemeye yakışmayan kitaplar.
Seriyi okumuş birçok insan için ilk kitap en iyisidir, ama nedense her zaman ikinci kitap favorim olmuştur. İşin ilginç yanı 3. kitabı da ilkinden daha çok severim. Bunun nedenini kalın kitaplar okumama bağlıyorum. Kalın kitaplar da karakterlerimizle daha çok vakit geçirdiğimiz için onları daha çok benimseyebiliyoruz. (Veya uyduruyor olabilirim.)
Seriyi okumuş kime sorsanız illa ana karakterimizden daha fazla sevdiği bir karakter çıkıyor. Aralarındaki en normali zavallı Arthur Dent olduğu için, Ford Prefect ile Zaphod seriyi eğlence anlamında sırtlayan iki karakterdir.
Bir de işin inanılmaz derecede garip bir şekilde kötü yanı var; diyalogların sürükleyiciliği yüzünden kitabın tasvir kısımlarında sıkılabiliyorsunuz. Hayatımda ilk defa kitap okurken böyle bir durumla karşı karşıya kalmıştım.
Gabriel Garcia Marquez’in “Kırmızı Pazartesi” kitabını bitirdim. Marquez sevdiğim bir yazar olmasının yanında Yüzyıllık Yalnızlık ve Kırmızı Pazartesi kitapları herkesçe bilindiği için popüler kültürün abartması olduğunu düşünüyordum fakat böyle düşünerek ne kadar yanıldığımı bana gösterdi Marquez üstat. Kitap daha ilk cümlesiyle sonunda ne olacağını söylüyor ama yine de sona giden yolda karşılaştıklarınızı sorgular halde buluyorsunuz kendinizi. Çoğu zaman kitabın başında söylenen "son"un değişmesini umarak okudum kitabı. Kitap üzerine birçok çalışma, birçok çıkarım ya da açıklamalarıyla sayısız metafordan bahsedilmiş. Ben bunların üstünde durmak, tekrar aynı şeylerden bahsetmek (Namus cinayeti, herkesin bahsedilen cinayeti bilmesine rağmen sessiz kalması, isa veya hristiyanlık ile ilgili göndermeler gibi) istemediğimden geçiyorum. Yine beni etkileyebilen sayılı kitaplar arasına girdiğini belirtmek isterim. Kırmızı Pazartesi’ni okurken aslında insanların nasıl bazen çevresindeki olaylar karşısında umursamaz bazen de umursanmayacak şeyleri dert edip kendini toplum baskısı ile birlikte yaşadığını göreceksiniz. Mutlaka okunması gereken bir eser.
Metis’in tek cilt baskısı için birkaç şey söylemek istiyorum. Yazı puntosu çok ufaktı. İlk kitabı okurken gözlerim ağrıdı, başım çatladı. Kalan kitapları PDF olarak tamamladım. İlk kitabı okurken çok dikkatli bir şekilde elimde tuttum, incitmemeye çalıştım ama resimde gördüğünüz hale geldi. Tamamını okumaya kalksam paramparça olurdu. Kütüphanede duruşu güzel bu basımın ancak okumak işkence ve kalitesiz bir cilde sahip. Kitapları tek tek almanızı tavsiye ederim.
Bildirdiğiniz iyi oldu bi ara okumaya yeltenip kütüphaneden almıştım ama gerçekten puntolar çok ufaktı arada kaynamıştı şimdi de tek tek mi yoksa tek ciltmi alsam diye düşünüyordum tekrar başlamak için
Oliver Twist, Dickens’tan okuduğum 6. kitap oldu. Yazarın en çok merak ettiğim kitaplarından birisi olmasına rağmen en az beğendiğim ve okurken çoğunlukla sıkıldığım bir kitap oldu, çok şükür sonlara doğru toparlandı da okuduğuma pişman olmadım.
Oliver Twist, kurgu ve üslup yönünden diğer kitaplarına göre çok zayıf kalmış. Konu ve karakterler çok iyi, ama yazar bunların hakkını yeterince verememiş.
Yazarın biyografisine bakınca Oliver Twist’in ikinci romanı olduğunu gördüm. Kitabın beğenmediğim kısımları yazarın çaylaklık döneminden dolayı kaynaklanmış. İşin kötüsü yazarın ilk romanı olan Mister Pickwick’in Serüvenleri’ni de çok merak ediyordum, şimdilik okumaktan vazgeçtim. Oliver Twist’ten dolayı yazarın ustalık dönemi eserlerini okumaya öncelik vereceğim.
Dedesi Okeanos, Babası Helios. Çoğu yerde Perseus’un kızı olarak geçse de bazıları Hekate’nin kızı kabul eder. Pasiphae ve Kolkhis kralı Aeites’in kardeşi. Hayatının çoğunu Aia isimli adada geçirdiğine inanılır.
Sanırım bu kadar genel kültür bilgisi yeterli olur.
Kirke yunan tanrıları ve titanların arasında kalmış güçlü bir büyücü. Efsanelerde hikayesinin parçaları bazen birbiriyle uymasa da(bazen annesi bile iki farklı kadın olarak anılır mesela) bildiğimiz şey gerçekten güçlü bir kadın olduğu ve Cadı’lığın neredeyse atası kabul edilmesi.
Bu kitap ise Kirke’nin mitlerinin tek bir çizgide toplanmış hali diyebiliriz. Kitabı ilk olarak ingilziceden okumuştum, o dönemlerde Türkçe çok fazla Yunan Mitolojisi okumadığım için isminin değişmesini (orijinal ismi Circe) garipsemiştim. Oysa Türkçe’de bu mitoloji ve mitolojide yer alan varlıkların isimlendirmesi gerçekten de özgün olarak varmış.
Kitabı sevdiğimi söyleyebilirim, çevirisinde de çok büyük problemler görmediğim gibi beğendim de ancak abartıldığı ya da reklamı yapıldığı kadar “feminist” bir kitap olduğunu düşünmüyorum. Güçlü bir kadın karakter barındırması bu anlama gelmemeli bana kalırsa.
İlk okuduğumda zorlandığımı düşünsemde zamanla sevmeye başladığım bir kitaptı.mitolojiyi özellikle Yunan Mitolojisini öğrenmek isteyennler için iyi bir kaynak
Kitap Lycurgus, Agesilaus, Agis ve Cleomenes’in hayatlarını; Spartalıların vecizelerini ve Xenophon’un Sparta toplumu hakkındaki yazısını içeren bir derleme.
Giriş kısmında Plutarkos’un hayatı, kaynakları ve güvenilirliği anlatılmış. Bunun yanında biyografisi yazılan kişilerin zamanında bölgenin durumuyla ilgili tarihi bilgiler de verilmiş.
Lycurgus, Sparta deyince aklımıza gelen disiplinli militarist oluşumun fikir babası. Bu bölümde Lycurgus’un hedefleri, koyduğu kanunlar, bunların uygulanış şekilleri ile birlikte eğitimden tutun müziğe kadar Sparta kültürü işlenmiş. Bu biyografiyi Hasan Ali Yücel Klasikleri dizisinde çevrilmiş bulabilirsiniz.
Agesilaus II, Sparta’nın en görkemli zamanında 43 yaşındayken tahta geçen bir kral. Anadolu’daki Yunan şehirlerini Pers boyunduruğundan kurtarma amacıyla başlattığı büyük savaştan Yunan dünyasının en nüfuzlu insanı olarak çıkıyor. 41 yıllık saltanatına böyle başlayan bir kralın, sonradan aldığı kararlarla Sparta’yı nasıl yıkımın eşiğine getirdiği anlatılmış.
Agis IV, Sparta’yı eski günlerine döndürmek isteyen genç bir kral. Diğerlerine göre kısa olan bu bölümde, Lycurgus’un yasalarını geri getirmek için başlattığı yenilik hareketi ve tecrübesizliğinin getirdiği trajik sonu anlatılmış.
Cleomenes III ise Agis’in yapmak istediklerini yapıp, kısa bir süre de olsa Sparta’yı eski gücüne kavuşturmuş bir kral. Yükselişi ve düşüşü açısından hayatı Agesilaus’u andırıyor.
Bir bölüm de Plutarkhos’un derlediği Spartalıların vecize ve atasözlerine ayrılmış. Bazı sözler birkaç farklı ismin altında geçiyor, bazı sözler de tarihi açıdan yanlış bilgiler içeriyor ama ortak noktalarına bakıp Sparta kültürü hakkında çıkarım yapmak için güzel bir liste.
Xenophon’un Sparta yazısı ise Lycurgus bölümündeki bilgilerin biraz daha detaylı anlatıldığı bir kısım.
King’in romanlarında doğa üstü olayların altında yatan tamamen insani zaafların korkuyu oluşturan asıl etmen olmasını hep heyecan verici bulmuşumdur. Burada da insanların duyduğu arzunun, sahiplik duygusunun ve metaya düşkünlüğün yıkıcı gücünü canavarlaştırıyor Stephen King. Tabii sadece bireysel boyutta da değil toplumsal boyutta da sıkıntılar gözümüze sokuluyor.
Fakat kitabın kendine has sorunları da yok değil. Öncelikle çok fazla karakter var, tüm kasabayı etkisi altına alan bir hikaye sonuçta ve her bir karakteri bir de soy isimleriyle birlikte hafızanızda tutmak bir işkence oluyor. İşkence olmasa bile karakterler ile bağ kurmak oldukça güçleşiyor. Bir de kurulan tekrarlamalı formülü ezberlediğiniz için ileride ne olacağını bilerek okuyor ve hiçbir karakteri de umursamıyorsunuz. Bu da dolayısıyla korku ve tansiyonun yüksek seviyelere çıkmasını engelliyor. Tabii bir de kötü filmlere yakışacak akıl almaz finali var. Bence her kitap kısmi de olsa bir zaferle bitmek zorunda değil ve bu hikaye çok daha karanlık bir sonu hak ediyordu. Ama öyle devam filmi çekilecekmiş gibi duran kötü bir sonu kastetmiyorum elbette.
Her şeye rağmen özgün fikri ve tekinsiz atmosferiyle okuyanı pişman etmeyen, okumayanın ise pek bir şey kaçırmayacağı 3/5’lik bir kitap.
