Ben yazarın ilk 3 kitabını okudum. Yarasa’yı pek bir özelliği olmayan, yer yer dağınık, ortalama bir kitap olarak görmüştüm. Dedektif serilerini sırasıyla okumak gibi bir takıntım olduğu için Kardan Adam kitabını henüz okumadım ama Yarasa ile karşılaştırırsak, 2. kitap olan Hamamböcekleri daha iyi bir kitap bence. 3. kitap olan Kızılgerdan’ı ise gerçekten çok beğendim ve okuduklarım arasında ilk sıraya koyuyorum şu anda. Kardan Adam da çok iyiyse demek ki yazar giderek kalemini geliştiriyor 
.
5 Beğeni
Öncelikle, fantastiğin ilk romanı olarak geçen Fantastes’i okuduğum için mutluyum. İthaki’nin de böyle bir seri yapmış olması gerçekten çok hoş. (Sanırım ilk defa İthaki’yi övüyorum.)
Bu romanı oldukça dikkatli incelemem gerektiğinin de farkındayım; çünkü forumda okuyanına rastlamadım. Okumayı düşünenler veya hiçbir bilgisi olmayanlar için de elimden geldiğince düşüncelerimi aktarmak istiyorum. Öncelikle, bu, fantastiğe açılan ilk kapı. Fantastik kurgunun öncüsünden alınabilecek en büyük övgüyü almış bir kitap. Değerli. Özellikle fantastik okurlar için oldukça değerli. Kıymeti bilinmeli.
Bu kitabı kendi türdaşlarıyla değerlendirmem hem haksızlık olur, hem de olanaksız bir durum. Unutulmuş Fantastik Klasikler serisinde yer alan tüm kitaplar için geçerli. Tolkien kendisinden sonra gelen türdaşlarıyla karşılaştırılıyor. Bence bunda bir sorun yok. Ama bu seriler için pek mümkün olmadığını düşünüyorum.
Bir başka değinmem gereken konu ise George Macdonald’ın sahiden yetişkin kitabı yazmış olduğunu görmem oldu. Perileri görünce marketing için denilmiş bir şey olduğunu düşünüyordum. Ama bu sahiden garip bir kitap. Sert. İlginç. Yer yer şiirsel.
Şiirleri beğendiğimi söylemeliyim. Şiirsel tarzdaki diyaloglar da hoştu. Lirik ve akıcı. Bu kitabın sadece Tolkien ve diğer kendi yakın dönem yazarlarına değil, kitabın içinde yaşanan bir olay yüzünden Ursula ablama da ilham kaynağı olduğunu düşünüyorum.
Açıkçası betimlemeleri sevmediğimi söylemeliyim. Ben iyi bir betimlemeden keyif alan biriyim. Mesela Sessizliğin Müziği betimleme konusunda şahsen müthiş bir örnektir. Akıcı ve şirindi. Kadim Kanunlar, Kralkatili ve Centilmen Piç serisinin betimlemeleri benim için ne kadar müthişse, Zaman Çarkı ve Fantastes betimlemeleri o denli yorucuydu. Kısmen sıkıcı. Sanırım… yavan doğru bir kelime olur mu bilmiyorum. Betimlemelerin akmadığını hissettim. Basit mi desem, yoksa yorucu mu desem bilmiyorum. Sorun betimlemelerin çokluğu değildi. Sanırım dil ile alakalı bir durum olabilir.
Bir başka konu, (kitap bundan sırf ilk fantastik olduğu için sıyrılamaz) hikayenin kopukluğuydu. Muhtemelen hikayenin garipliği de oradan geliyor. Yani yazar ne yapmak istediğine karar verememiş sanki. Bence kitabı yazarken dünya o kadar genişlemiş ki tasarladığı tüm karakterlere ve topluluklara
yer vermek istemiş. Ama bunu yaparken sayfa şişirmeden tanıtıp geçmiş. Yani karakterlerin nasıl bir yapıda olduğunu tam anlamıyla çözemiyoruz. Sanki ne yapacağından emin olamayan bir olay örgüsü var. Kopuk olduğu için yoruyor. Bu yeni dünyayı bize tanıtmakla hikayeyi anlatmak arasında kalmış gibi hissetim. İşin bir diğer başka boyutu ise bir peri diyarı hikayesi anlatılmış. Bence bu gariplik olumlu anlamda yansıyor. Sonlara doğru kurgu toparlansa da genel anlamda bir gariplik vardı. Bakın gizem demiyorum, gizem yaratılmaya çalışılmış. Ama o gizem tam olamamış da sanki daha çok ilginç, sıra dışı bir şey olmuş gibi hissettirdi. Belki bu bilerek yapılmıştır. Tam da hikayeye uygun bir anlatım.
Seri inanılmaz şekilde birçok mitlerden esinlenmiş. Zaten bunu da gizlememiş.
Editörün sunuşu kısmı ve Lewis’in önsözü yüzünden kitaptan ne beklemem gerektiğini bilemedim.
Sebebini de açıklamak isterim.
Literatürde var mıdır bilmiyorum, bu benim şahsi düşüncem; bir romancının alegori, metafor vb. ne derseniz deyin, bu gibi içerikleri kullanmadan roman yazabilmesi imkansıza yakındır. İstediği kadar kullanmak istemesin, bilinçaltı bir şekilde o istemese bile hikayesine yerleştirir. Bu, benim nezdimde kaçınılmazdır. İşte burada, kitabın editörün sunuşunda veya ön sözünde bahsi geçen ‘‘Alegori yapmak amacıyla yazılmamış olması’’ kısmına beni getiriyor. Macdonald alegori kullanımı yapmamayı istemiş olabilir. Sahiden bunu amaçlamış olabilir fakat bilinçaltı bir şekilde derin düşüncelerini yerleştirmiştir diye düşünüyorum.
Ama burada yazarın ne istediği önemli. O, bir alegori amacı gütmediğini söylemiş. Üzerine kafa patlatmanın bir önemi yok. Herkese hitap edecek bir masal yazmış ve bunu da iyi başardığını düşünüyorum. Ben genelde hiçbir şeyi beğenmeyen kısımdanım. Bu sebepten ötürü çokça kez tepkiyle karşılaştığım oluyor. Ama yorumumda sahiden dürüstüm. Hatta fevkalade bir iş başarmış. Ardından getirdiği yazarlara bakılırsa, bir şeyler başarmadığını söylemek ne kadar da aptalca olurdu.
Aklıma takılan bir diğer konu; Tolkien bile Macdonald’a hayranlığını dile getirip onun izinden giderek kendi kitaplarında alegoriye yer vermediğini, öyle bir amaçla bir şeyler yazmadığını söylemişti. İki dünya savaşı görmüş bir adamın istemsizce alegoriye yer vermiş olabileceğini iddia edersem sanırım Einstein sayılmam.
Yani okuyacaklara ben şunu öneriyorum: Eğer size ilginç gelen her cümlenin arkasında benim gibi bir şeyler arayan kuruntulu biriyseniz, muhtemelen düşüncelerimiz de bu kitap hakkında benzer olacaktır.
Fakat benim bir alegori arıyor olmamın sebebi kitabın garipliğinden de kaynaklanıyor olabilir. Dil konusunda mı bana hitap etmiyordu, yoksa dediğim gibi kopukluk biraz fazla mıydı emin değilim. Veya Macdonald sahiden kitabın hikayesine uygun bir biçimde yakışacağı için bunu planlamış olabilir. Bu da mükemmel bir yazım olduğu anlamına geliyor. Yazardan okuduğum ilk kitap olduğu için kesin bir yargıya varamıyorum. Ben daha çok bu kopukluğun kaynağını o diyarı anlatmak istemesine bağladım.
Eh, son olarak ne desem bilemiyorum. Önerirsem ve beğenmezseniz başıma kalabilir. Önermezsem sizi gerçekten güzel bir hikayeden mahrum bırakabilirim. Yine gevezelik yapıp uzunca bir şeyler anlattım. Yorucuydu.
En azından size bir garanti verebilirim. Ama garantimin garanti olup olmadığı konusunda da tam olarak emin değilim. Bu kitabı belki, muhtemelen, hatta çoğunluğunuz favorileri arasında göstermeyecek. Belki yine çoğunluğunuz için ortalama bir kitap olacak. Fakat şundan eminim; okursanız sizi pişman etmeyeceğini düşünüyorum.
Bakın düşünüyorum dedim, biliyorum demedim. Temkinliyim.
Beğenmezseniz elinizde sopalarla beni etrafta soruşturmayın.
18 Beğeni
Samimi görüşleriniz için teşekkürler hocam. İncelemenizden okuma deneyiminizin Lewis’inkine benzediği anlaşılıyor. O da önsözdeki övgülerinin yanında yergisini de eksik etmemişti:
Edebiyatı, aracı sözcüklerden oluşan bir sanat olarak tanımlarsak, o zaman kesinlikle MacDonald’ın birinci mertebesinde, hatta ikinci mertebesinde yeri yoktur. . . . Bir bütün olarak yazsının dokusu vasat, yer yer de yetersizdir.
Phantastes tabi ki bi baş yapıt değil ancak benim kriterlerime göre dört koca kitabını okuyup da tek bir karakterinin adını dahi hatırlayamadığım Lewis’den daha yüksek bir mertebededir. Hatta bu eserden alması gerektiğini alanın Lewis değil Ursula ablamız olduğunu düşünüyorum. Evet, Macdonald tıpkı Ursula’nın Yerdeniz’de yaptığı gibi eserinin merkezine ‘‘Gölge Benliği’’ yerleştirmiş ve Lews’in aksine eskapizmden kurtulmuştur. Tabi Gölge benliği Ursula’nın evrensel yaklaşımından ziyade kongregasyonalist hristiyan ilkeleri üzerinden (Andol’un yetişkinliğe yedi ölümcül günahtan kurtulup Hristiyan erdemiyle adeta yeniden doğarak başlaması) ele alması günümüz okuyucusunda etkisini koruyabilir mi bilinmez. Ancak ben, Phantastes’i bir peri masalından ziyade idealizmini koruyarak daha iyi bir bireye adeta yontulan bir karakterin masalsı yolculuğu olarak gayet tatmin edici buldum
6 Beğeni
Ursula hakkında aynı düşünmüş olmamıza sevindim. Açık konuşmak gerekirse ben gençlik türündeki eserleri sevmiyorum. Bu yüzden Lewis ile Rowling eserlerini okumadım. Filmlerine bile göz atmadım. Hikayelerinin ana hatlarını okuyanlarından dinleyip geçerim. Büyük konuşmuş olayım; asla dönüp bakmayacağım kitaplar. Kötülemediğimi vurgulayayım; bana hitap etmeyen bir tür.
Bu konuda da katılmakla birlikte şöyle ekleyeyim: Zaten bu unsur da olmasa açıkçası kitabın pek bir numarası kalmıyor. Evet, belki bizi kendi ilginç dünyasına çekiyor, ama o farklı diyar bile yeteri kadar iyi anlatılmadığından beni okutan tek güvence hikayenin nereye bağlanacağı olmuştu.
İlk önce çevirinin kötü yapıldığını düşünmüştüm; ama kitabın sanırım 3. veya 4. baskısına sahip olduğum için bu kadar fazla hatanın göz ardı edileceği ihtimalini vermedim. O yüzden dil üzerine bir problem olduğunu belirtmiştim ve iyi de yapmışım. Mesela yazarın zayıf dil hakimiyeti yüzünden betimlemelere yer yer giremediğim oldu. Bazı noktalarda söylediğini anlatabildi, ama çoğu kısımda bunu başaramamış. Fakat genele baktığımda benim için fena olmayan bir deneyim oldu. Zaten okurken neyle karşılaşacağımı az çok biliyordum. Bir beklenti içinde değildim ve ne fazlasını sundu, ne de azını.
2 Beğeni
Güzel seriydi ama bu seriyi yetiştin şekilde, Evrene 2-3 özellik daha ekleyerek okumak isterdim. Yaş grubuna bakmadan okunabilecek bir seri.
Star wars eserinin nasıl olması gerektiğini özetleyen bir seri. Hazineyi çöpe atmış Disney bildiğin.
6 Beğeni
Ben okurken 2-3 bölüm hariç sıkılmıştım. Hızlı hızlı geçerek okumuştum. Bazı yerleri dışında olay akışı yavaş bir kitaptı.
2 Beğeni
Dili ve yazıldığı dönem itibariyle her okuyucunun beğeneceği bir kitap değil. Artık fantastik serilerde şaşaalı dövüşler, uçan kaçan havalı karakterler ve sistemli büyü çeşitleri görmeye alıştığımız için kitap bu anlamda fazlasıyla temposuz ve yüzeysel kalıyor. Ama kitaptan ne istediğimiz de önemli. Torunlarından daha farklı olması yönünden okurların beğenebileceğini düşünmüştüm. Eğer bu kitabı günümüz fantastik kurgularıyla kıyaslasaydım, muhtemelen pestilini çıkartmış olurdum. Bu yüzden o haksızlığı yapmak istemedim.
2 Beğeni
1000kitap’ta yazdığım incelemeyi burada da paylaşmakta bir sakınca görmediğim için direkt kopyalayacağım izninizle.
Bahadırhan Dinçaslan’ın şiire dair olan sohbetlerinde alıntıladığı bir dize vardır: “Şâir! Sen üzüldükçe ve öldükçe yaşarsın!” (Faruk Nafiz Çamlıbel’den)
Bunca üzüntüsü, derdi ve hatta ‘her şiirindeki mükerrer ölümü’ ile bizi sarsan şairi çevremize takdim etmek isteriz. Böylesi takdimler muhakkak tebrik de içerecektir, zira o şairi memnun etmek de isteriz. Peki ya, esasında bir şairi taltif edecek, hoşnut kılacak olan kimdir/nedir? Biz, yani şiir okuyucuları, buna mezun muyuz? Yoksa, Bahadırhan Dinçaslan özelinde konuşacak olursak, şairi şâd edecek olan; “Bu kızı ağlatan Tanrı! Cehenneminde boğul!” (Feraye, s.25) dediği Türkmen kızı Feraye’nin kendisine bağışlayacağı bir tebessüm mü, “Kan içen voyvodalardan yadigâr siyah sana” dediği (Siyah Elbiseli Kadın, s.47) kadının raksı mı yoksa ardından yazdığı ağıt için (Ozan Arif’e Ağıt, s.107) bir gece vakti düşüne gelen Ozan Arif’in “Var ol, oğlum Bahadır” demesi mi? Yine de kendimde bu cüreti bularak -ve elbette Bahadırhan ağabey ile yıllardır süren muhabbetimize dayanarak- onu burada takdim ve tebrik etmek isterim.
Bahadırhan Dinçaslan’ın -ancak “her vadide şaşkın şaşkın dolanan sapık şairlerin” sergileyebileceği türden bir dikbaşlılık ile- yeri geldiğinde Tanrı’ya parmak sallaması ve Tanrı’yla kavgaya tutuşması saygı duyulasıdır. Şairin Tanrı’ya kafa tutan bu cüretinin temelinde ise bir sapkınlık yahut inançsızlık değil, bilâkis sağlam bir Türklük itikâdı ve sevdiklerine olan daimî iştiyâkı bulunuyor. Aşağıda sıralayacağım birkaç tadımlık ve örnek dize durumu açıklayacaktır:
“İşlemez Türkmen tenime cehennemin dişleri” (Celali Destanı, s.122)
“Gürle, kükre duymaz olsun Tanrı’nın kulakları / Ebabil yağdır semadan dik namlunu yukarı / … / Yurda musibet olursa ne af dile, ne özür: / Arşı al nişangâhına gökten Tanrı’yı düşür!” (Türk Topçusuna, s.127,128)
Özellikle, kedisi Camuka’nın doğar doğmaz ölen üç yavrusu için yazdığı “Üç Kedi Yavrusuna Ağıt” (s.118) şiirindeki şu dizeler sizce de derin bir sevgi ve merhametin ifadesi değil midir:
“Yumuk buruşuk gözlerle varınca huzuruna / Allah’ın yüzü buruştu kendi tasavvuruna / Lanet etti öz eline —neden yaşamadınız?”
Kitaptaki en hacimli bölüm olan GOTİK’te mevzilenmiş şiirler, Dinçaslan’ın Albatros adlı ilk şiir kitabında da bolca yer verdiği fiyakalı şiirlerin bir devamıdır. Alacakaranlıkta asude süzülen bir kuzgunun tekrarladığı veya nihilizmin kâh kıyısında kâh içerisinde gezeleyen heretik keşişlerin dua niyetine sayıkladığı şiirler bunlar. Aynı zamanda bir blues parçası kadar da karizmatik…
Şiirlerdeki teolojik atıfların kullanımı ve bu türden esinlenmelerin işlenişi ziyadesiyle hoşuma gidiyor. Kaldı ki bunu bir sosyal mecrada kendisine de belirtmiştim, özellikle Hıristiyan teolojisine ait kavramların ve içeriğin şiire katılması hususunda Bahadırhan Dinçaslan’ın birçok Avrupalı şairden daha başarılı olduğu kanısındayım.
Son olarak, şayet Dinçaslan’ın poetikası hakkında bir fikir sahibi olmak isterseniz şu söyleşiye göz atabilirsiniz:
5 Beğeni
3 Beğeni
İlginç. Galiba gerçekten zevkler ve renkler. (Puslu Kıtalar Atlası)Ben bu çok önemliymiş gibi anlatılan karakterlerin bir yere varmaması olayını çok sevmiştim. Hatta mesela şu ömür boyu boğazında tıkırtıyla yaşayan adam ölmeden önce tıkırdayan şeyi çıkarıp elmas olduğunu görmüştü mesela. Aşırı hoşuma gitmişti.
6 Beğeni
Sonunda ek kitapları bitirdim. Uzun süredir Harry Potter’ın ek kitapları kütüphanemde dursa da sınav senesi vs derken daha yeni bitirebiliyorum ne yazık ki. Öncelikle eğer büyük bir Harry Potter hayranı değilseniz almanıza gerek yok. Bunu baştan belirteyim.
Çağlar Boyu Quidditch:
Quidditch tarihi üzerine resimli bir derleme. Seriyi okuduysanız ve Quidditch hoşunuza gittiyse alabilirsiniz. Sanırım pek fazla spor hayranı değilim diye bana fazla hitap etmedi.
Fantastik Canavarlar Nelerdir ve Nerelerde Bulunurlar?
Adından da anlaşılacağı üzere evrendeki fantastik canavarları tanıtıyor. Ek kitaplar arasında en beğenmediğim bu oldu diyebilirim. Resimler çok eksikti ne yazık ki. Bir fantastik canavar tanıtıldıktan sonra ya internetten nasıl bir şeymiş diye bakmanız ya da tamamen kafanızda canlandırmanız gerekiyor. Eğer alacaksanız cilti resimli özel baskısını öneririm. Ben de ilk fırsatta onu almayı planlıyorum.
Ozan Beedle’ın Hikâyeleri:
Farklı farklı büyücü hikâyelerinden oluşan bir derleme ve her hikaye sonrası Albus Dumbledore tarafından yazılmış hikaye incelemesi. Tek kelime ile: BAYILDIM! Son okuduğum kitaptı ve iyi ki de sona bırakmışım. O kadar hoşuma gitti ki Harry Potter serisini oturup baştan sona tekrar okuyabilirim şu an. Diğer ikisini almasanız bile Beedle’ın Hikâyeleri hayranlar için almaya değer bana kalırsa.
10 Beğeni
BEAR HEAD
KONUSU
Mars. Kızıl gezegen. İnsanoğlu için yeni bir sınır, barış içinde yaşayacakları medeniyetin başlangıcı. Ama gerçek, eski bilim kurgu kitaplarındaki görkemli uzay şehirlerini andırmıyor.
Jimmy Marten bir Mars öncüsü. Gezegen koşullarına uyum sağlaması için tasarlanmış ve insanı pek andırmayan yeni bir vücudu var. Hücre büyüklüğünde bir odada yatıp, geleceğin zenginlerinin yaşayacağı cenneti inşa eden 1500 işçiden biri. Girdiği işin beklediği kadar kazandırmadığını fark edince, modifiye edilmiş beynindeki boş alanı başkalarının gizlemek istediği dosyalar için kiralığa çıkarır. Fakat bir gün, indirdiği veri onunla konuşmaya başlar…
DÜŞÜNCELERİM
Dogs Of War’ı geçen sene okuyup beğenmiştim. Konusuna buradan bakabilirsiniz:
Bear Head ise ilk kitabın 30 yıl sonrasında geçiyor ve hatırladığımız birkaç karakteri içeriyor.
İlk kitaptan daha az aksiyonlu ama çok daha politik buldum. Hayvan-makine karışımı Bioformlar, binlerce vücudu olan Dağıtımlı Zekalar ve yeni gelişen zihin yükleme teknolojileri derken tüm Dünya sınırların nereye çizileceğini tartışıyor. Dünyada bunlar olurken Mars’ta ise modifiye edilmiş insanlar geleceğin kolonisini inşa etmeye çalışıyor. Paralel ilerleyen bu iki kol mantıklı bir şekilde birleşiyor ve bizi tatmin edici bir sona ulaştırıyor.
Hikayenin kötü adamı Thompson’a karikatür gibi demek istiyorum ama Donald Trump’tan esinlenildiği çok bariz ve onun yükselişini kanlı canlı gördük. Yazar umarım seriye devam eder çünkü evrenin temeli çok sağlam. Ha, etmezse de bu kitap harika bir kapanış oldu.
17 Beğeni
İlk kez bir Sait Faik Abasıyanık eseri okudum.Büyük bir umutla başladığım Alemdağ’da Var Bir Yılan kitabındaki öyküler benim için hayal kırıklığı oldu.Kitabın içerisinde beşer altıșar sayfalık öyküler var. Açıkçası kitaptan hangi öyküleri hatırlıyorsun diye sorulsa bir tanesi bile aklıma gelmeyecektir. Yazarın öykülerde kullandığı şiirsel bir anlatım var. Üstüne de betimleme yapıldığında öyküleri okumak zorlaşıyor. Seçme Hikayeler kitabında bulundan öykülerden üçü diğer kitapta da var bu arada. Bunların dışında bir karşılaştırma yapacak olursam Seçme Hikayeler kitabındaki hikayeler daha iyi ve daha anlaşılabilir gibi. Modern Türk hikâyeciliğinin öncülerinden kabul edilen ve birçok yazarı etkileyen Sait Faik Abasıyanık’ın bu iki kitaptaki öykülerini maalesef pek beğenemedim. Başka bir zaman öykülerine bir kez daha şans vereceğim kesinlikle.
15 Beğeni
Yaşlı Adamın Savaşı
Akıcı, sürükleyici, okuması kolay bir kitap ve sanırım uzun bir seri. İyi güzel ama avatar, matrix ve klişelerden geçilmiyor.
Yarım bırakmamak adına okuyorum.
5 Beğeni
Kurt Vonnegut… Türkçeye çevrilmiş ne kadar kitabı varsa gözüm kapalı aldığım yazardır kendisi. Kendisine hayranlığım Otomatik Piyano ile başladı ancak Mezbaha 5 kitabıyla bambaşka bir seviyeye çıktı. Kitaplarını anlamak için Kurt Vonnegut hayatını bilmek ve anlamak çok önemli. Hayatının kitaplarına yansıyan (hatta bütün kitaplarında izini görebileceğiniz) en önemli kısmı; 2. Dünya Savaşında fiilen görev alması, esir düşmesi ve Almanya’nın aktif olarak savaşa bulaşmayan kendi halinde olan ancak ‘sözde barışçıl’ müttefik devletlerinden İngiltere ve ABD’nin sırf intikam almak için suçsuz halkı bombalarıyla yaktıkları Dresden kentinde bulunmasıdır.
Gece Ana’nın konusu 2. Dünya Savaşı sırasında Almanya da casusluk yapan bir Amerikalı yazarın kendi iç hesaplaşması diyebiliriz. Kitapta özellikle kara mizahı ağır basmakta. Kara mizah Kurt Vonnegut bana göre en önemli silahı. Bunu öyle güzel kullanıyor ki sizi gülümsetirken yada durumun garipliğini hissettirirken düşündürüyor, üzüyor veya sinirlendiriyor. Okuduğum iki kitapta da (Mezbaha 5 ve Gece Ana) 2. Dünya Savaşını mizahi, gri bir şekilde yansıtması çok hoşuma gitti. Ne Nazileri şeytan olarak yansıtıyor ne de Müttefikleri iyilik meleği.
Kurt Vonnegut hakkında konuşulacak şeyler çok fazla ama bu başka bir konu. Özetle kara mizahı ağır basan, insan piskolojisini farklı bir üslupla (karakterlerdeki kabullenme durumları harika 
) anlatan, hızlı ve kısa bölümlerden oluşan bir kitap okumak istiyorsanız tavsiye ederim.
Son olarak
“We are what we pretend to be, so we must be careful about what we pretend to be.”
19 Beğeni
THE DEFENCE OF DUFFER’S DRIFT
KONUSU
Boer Savaşı’nda görev alan Ernest Dunlop Swinton tarafından yazılan Duffer’s Drift Savunması, emrindeki 50 asker ile bir nehir geçidini tutmaya çalışan kurgusal bir subayı anlatıyor. 1904’te yayınlanmasına rağmen, uzun yıllar boyunca Amerikan Ordu ve Deniz Piyadeleri eğitiminde zorunlu okutulan kitaplardan biri oldu.
DÜŞÜNCELERİM
Benim bu kitabı asıl okuma sebebim, Groundhog Day ve Edge of Tomorrow filmlerle meşhur olan “zaman döngüsü” konseptinin ilk örneği olması. Araç olarak bilim kurguyu değil; subayın tekrar eden rüyalarını, daha doğrusu başarısız olduğu kabuslarını kullanıyor. Konum seçimi, devriye düzeni, yerel halka davranış, siper kazma, kaynak kullanımı vs. derken subayımız her başarısızlığından bir ders çıkarıyor.
Tek oturuşta bitirebileceğiniz 50 sayfalık bir öykü.
18 Beğeni
Paulo Coelho 'nun “Veronika Ölmek İstiyor” kitabını bitirdim. Yazarın “Simyacı” kitabını okumuş ve beğenmiş biri olarak bu kitabını o kadar da beğenmediğimi söylemeliyim. Ama bu demek değildir ki kitap kötü. Hayır yalnızca Simyacı’yla kıyasladığımda bu kitap ona yetişemiyorum. Kitabın işlediği tema güzel. Kitabın adından anlaşılacağı gibi Veronika’nın kendini öldürmek isteyen genç bir kız fakat ölemeyip hastaneye kaldırılmasıyla başlıyor. Kitap boyunca hastanede bulunan Veronika ve diğer hastaların hayatlarına ucundan dokunuyoruz. Bu kısa sayılabilecek kitap için çok fazla karaktere ya da duruma değinildiğinden eksik kaldığını düşündüğüm bir çok şey var. Ölüme giden bir genç bir hayatın nedenleri, pişmanlıkları, başka hayatlara teması güzel ele alınmış ama yine de ben okurken hep “bazı şeyler eksik” diye düşündüğümden kitabın nasıl bittiğini anlamadım.
İki kardeş olan Fabio Moon ile Gabriel Ba’nın “Güngezgini” çizgi romanını da bitirdim. Tüm tavsiye sitelerinde önerilen bu çizgi romanın neden ünlü olduğunu anlamış bulunuyorum. Kahramanımız Bras yazar olmak isteyen, gazetede ölüm ilanlarını yazan bir genç. Hayat ve ölümü sürekli hatırlayan, hayatında daima yeri olan biri. Hikayesi ile ilgili veya çizgi romanın konusu ile ilgili hiçbir şeyden bahsetmek istemiyorum çünkü bu eşsiz hikayeyi merak edip okuyun, spoiler almadan okuyun, bilmeden okuyun, şans verin mutlaka okuyun.
12 Beğeni
Kitabın daha ilk bölümünden kitaba hayran oldum. Yazarın türkçeye bu kitaptan başka çevrilmiş kitabının olmaması kötü. Ravenloft serisindeki en iyi kitaplardan biri bence. Gerçi seride daha kötü kitap okumadım ben.
8 Beğeni
Felsefe 101 ve Dune okuyorum. Ayrıca Biz’e başlayacağım.
1 Beğeni
Ghostwater - Will Wight
Cradle (Abidan Archieves olarak da biliniyor) serisinin 5. kitabı olan Ghostwater’da Naruto pardon Lindon “hızlandırılmış” eğitimine devam ediyor. 
Bu kitapta ana kahramanımız belki yıllar sürecek bir süreci çok kısa sürede aşabiliyor. Tabii ki bu o kadar da kolay olmuyor, bunu yapabilmesi için kendinden çok daha güçlü rakiplerini yenmesi ve zor kararlar vermesi gerekiyor.
Ekibin yeni üyesi Dross’a bayıldığımı da söylemek istiyorum. Mercy’ye de kanım kaynamıştı ama Yerin’in bölümlerini hızlıca okuyup geçtiğimi itiraf edeyim (neden öyle oldu ki?).
Bu kitap biraz daha filler gibiydi açıkçası, ana konudan uzak, sadece Lindon’ın gelişimine yönelik idi. Eithan bile neler çeviriyor öğrenemedik. Bununla birlikte Northstrider’la karşılaşmak ilginç oldu.
Sonraki kitap Underlord, spoiler gibi ismi var. Bir iki kitaplık ara verip Underlord ile devam edeceğim.
Kitaba notum 8/10. Yerin’in bölümleri sebebiyle 2 puan kırdım. Bu arada Naruto severlere tavsiye ettiğimi söylemiş miydim?
12 Beğeni